Dinsdag 26/10/2021

The Divine Comedy in uitverkochte Botanique ***

The Divine Comedy scoort geen hits, komt zelden in de media en haalt ternauwernood de playlist van de nationale radio. Toch was de grote zaal in de Brusselse Botanique al ruim een maand op voorhand uitverkocht en werd Neil Hannon - de groep was woensdagavond tot haar strikte essentie herleid - als een held verwelkomd.

Op papier leek het een gewaagde onderneming om de weelderig gearrangeerde nummers van The Divine Comedy solo uit te voeren. Zonder sierlijke strijkers, sprankelende belletjes, levenslustige blazers, fonkelende percussie en sensuele achtergrondkoortjes. Precies die rijke vormgeving behoort immers tot het sterktebod van de groep.

Ook in de praktijk bleek de beslissing van Hannon om alleen met piano of akoestische gitaar te begeleiden niet altijd even gelukkig. Dat had er vooral mee te maken dat Hannon geen virtuoos is op het ivoor, al compenseerde hij dat gebrek aan technische bagage met een tomeloze inzet en een onweerstaanbaar gevoel voor humor.

Hannon stapte het podium op in een keurig pak, droeg een bolhoed en had een aktetas met partituren mee. Naast de piano stond een fles rode wijn opgesteld, en dat was het zowat. Voor de rest had hij alleen succulente liedjes meegebracht die keer op keer getuigden van superieure melodieën. Veel werk uit het nieuwe Bang Goes the Knighthood, uiteraard, maar daarnaast grasduinde hij ook in minder vanzelfsprekend ouder werk als 'Geronimo', 'The Summerhouse' en 'The Pop Singer's Fear of the Pollen Count'.

Leuk tussendoortje
Zijn aandoenlijke podiumprésence een dandy die met een hartverwarmende onbeholpenheid het publiek moeiteloos aan zijn kant krijgt zorgde ervoor dat je je niet verveelde. En uiteraard waren songs als 'Have You Ever Been in Love' en het dwars door je hart snijdende 'Lady of a Certain Age' van die aard dat je met ingehouden adem stond te luisteren. Ook de donkere dramatiek van 'Our Mutual Friend' greep ons bij het nekvel.

Plaats voor eighties-nostalgie was er met de pure pop van 'At the Indie Disco', waarin op hilarische wijze een flard van de New Orderclassic 'Blue Monday' werd binnengesmokkeld. Ook grappig: de meteen daaropvolgende cover van de Human Leaguehit 'Don't You Want Me', waarbij Hannon zowel de mannen- als vrouwenstem voor zijn rekening nam. In de bisronde fungeerde het publiek als achtergrondkoor bij 'National Express' en mocht het een grap vertellen tijdens het hilarische 'Can You Stand upon One Leg'. Erg onderhoudend allemaal, daar niet van. Maar in je hoofd hoorde je toch telkens weer al die instrumenten die níét op het podium stonden.

Een leuk tussendoortje dus, dit soloconcert, maar volgende keer toch maar weer met groep, graag. Want van een band die zoveel troeven in handen heeft, is het een beetje zonde als in elk nummer dezelfde aas wordt uitgespeeld. (Bart Steenhaut)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234