Woensdag 21/08/2019

Tv-recensie

'The Deuce': spektakelstuk van de eerste orde

Alles klopt aan The Deuce: de heerlijke jarenzeventigvibe, dialogen en vooral de topcast met Gyllenhaal in de rol van haar leven.

James Franco in "The Deuce". Beeld AP

Dit zijn de beelden die het langst blijven hangen: een vrouw buigt zich voorover richting een opengedraaid autoraam. Op de achtergrond het licht en rumoer van de stad. Ze onderhandelt met een man die in de schaduw blijft; soms stapt ze in en verdwijnt ze in de nacht. Of ze stapt terug op het trottoir, waarbij de glimlach voor de potentiële klant van haar gezicht verdwijnt en plaatsmaakt voor diepe vermoeidheid.

The Deuce, de nieuwe serie van David Simon (The Wire), is een spektakelstuk van de eerste orde, waarbij de wereld rond Times Square in het New York van 1971 tot leven wordt gebracht in tientallen portretten van kleurrijke personages: de prostituees, pooiers, klanten, criminelen, politieagenten, eigenaren van peepshows, bars en pornobioscopen. Maar het zijn de terugkerende close-ups van het gezicht van Maggie Gyllenhaal, als prostituee Candy in de rol van haar leven, die de serie een hart geven. Dan weer achter een zonnebril, om de mishandelingen van een klant te maskeren, of met een blonde pruik en een betraand gezicht, maar gaandeweg steeds meer met het gevoel dat ze haar lot in eigen hand zou kunnen nemen.

M&M-winkel was ooit zondepoel

Het is volgend jaar tien jaar geleden dat de laatste aflevering van The Wire van David Simon werd uitgezonden, sindsdien een van de televisieseries die altijd opduiken in (zinloze) discussies over de beste series uit de televisiegeschiedenis. Simon maakte daarna nog de (mini-)series Generation Kill (over de Irak-oorlog), Show me a hero (over woonbeleid en racisme in Yonkers, vlak buiten New York) en Treme (vier seizoenen over het New Orleans na Katrina).

Maar The Deuce is in zijn ambitie de productie die het meest doet denken aan The Wire, en die de vergelijking ook glansrijk doorstaat. Simon schreef de HBO-serie, die de komende weken in acht delen via Telenet Play More is te bekijken, samen met crimeschrijver George Pelecanos, al eerder een van de vaste auteurs van The Wire.

Tijd en plaats zijn 1971 en de 42nd street op Manhattan, het stuk tussen Broadway en 8th Avenue: de hoofdader van het uitgaansgebied rond Times Square, dat jarenlang de bijnaam 'The Deuce' droeg. Tegenwoordig is dit stuk van New York de plek waar toeristen zich verdringen voor Disney-musical The Lion King of de M&M-winkel, maar in de jaren 70 was het een zondepoel.

Het jaartal is niet toevallig gekozen. De straatprostitutie begon zich naar binnen te verplaatsen en de pooiers met hun flamboyante straatstijl kregen concurrentie van de (Italiaanse) georganiseerde misdaad, die alle belang bij een discrete bedrijfsvoering had.

Het was ook het jaar dat de rechterlijke macht zijn handen aftrok van de bedrijfstak, en er in wezen een grote gedoogzone voor de seksindustrie ontstond. In deze sfeer begon de Amerikaanse pornofilm-industrie zich te ontwikkelen. Het eerste seizoen van The Deuce eindigt rond de première van Deep Throat, de eerste pornofilm met enige production value, waarmee de georganiseerde misdaad in de jaren daarop tientallen miljoenen zou verdienen.

Opwinding van de jarenzeventigvibe

De personages worden er soms in hoog tempo doorgedraaid, maar dat wordt meer dan goedgemaakt door een groot aantal geweldige rollen. Van sterren als James Franco en Maggie Gyllenhaal, maar ook ontdekkingen als Garry Carr (pooier C.C.), Margarita Levieva (een student annex bardame). En voor de liefhebber nog een aantal veteranen uit eerder werk van David Simon. Er zitten eigenlijk geen zwakke plekken in de cast, die wordt geholpen door de geweldige dialogen en authenticiteit van de scènes.

Candy (Maggie Gyllenhaal) in 'The Deuce'. Beeld RV

We zaten de afgelopen tv-jaren wel vaker in het New York van de jaren 70. In The Get Down van Baz Luhrmann (Netflix) en Scorsese's Vinyl (HBO) werd krankzinnig veel geïnvesteerd in de aankleding, maar bleek het toch lastig om er leven in te blazen (beide series krijgen geen vervolg en kunnen als flop worden beschouwd). Simon en Pellecanos krijgen het precies goed. Alle opwinding van die jarenzeventigvibe (de kleuren, auto's, muziek) gecombineerd met authentiek en hartverscheurend drama en de ranzigheid van een stad op de rand van de afgrond. Als je hier naar een scène in een diner zit te kijken, weet je zeker dat de tafel plakkerig is.

Neem alleen al het fantastische geluidsdecor, waarin op de achtergrond, door openstaande ramen, altijd de stad te horen is, en niet alleen in de vorm van die clichématige verwaaiende New Yorkse sirenes, maar als een soort grommend monster.

Seksindustrie en corrupte politie

The Wire konden we rustig een woedende serie noemen, een aanklacht van een man met een missie. De Amerikaanse samenleving, de politiek en de media hadden de eigen binnensteden de rug toegekeerd.

Die woede ontbreekt grotendeels in The Deuce en dat maakt de serie warmer dan eerdere Simon-producties, zonder dat er een romantische waas over het New York van 1971 of de seksindustrie komt te hangen. Er zit vanzelfsprekend veel seks in The Deuce, waarbij mannen en vrouwen ongeveer even naakt in beeld komen en het vreugdeloze aspect van het leven van de sekswerker en de pornoacteur overtuigend naar voren komt.

Al krijgen we een dwarsdoorsnede van de stad in al haar geledingen, de motor van de serie wordt gevormd door de vele persoonlijke verhalen.

Naast Gyllenhaal kan James Franco de hoofdrolspeler worden genoemd, al was het maar omdat hij, volstrekt overtuigend, de naar het leven getekende tweeling Vincent en Frankie Martino neerzet: Vincent als een hardwerkende barman met een kroeg die talloze personages bindt, en Frankie als zijn broer, die door zijn gokschulden verknoopt is met de maffia. 

En dan is er Natalie Paul als de verslaggever die een onderzoek doet naar de achtergronden van de seksindustrie en de corrupte politie. Haar verhaal wordt om zeep geholpen door een laffe hoofdredacteur.

En daar is die woedende David Simon weer.

Elke maandag een nieuwe aflevering op Telenet Play More.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden