Dinsdag 22/10/2019

Tv-recensie

'The Crown', seizoen 2: wroetende monarchen

Beeld rv

Van een mislukt militair ingrijpen in de Suezcrisis tot het Profumo-seksschandaal: ook het tweede seizoen van de Britse prestigereeks The Crown speelt zich af in woelige politieke tijden. Maar de echte strijd woedt meer dan ooit binnenskamers.

Het tweede seizoen van de Britse Netflixserie The Crown begint met beduidend mindere kaarten in de hand dan het eerste. Het politieke decor waarin deze nieuwe jaargang zijn aanvang neemt, is de Suezcrisis uit de tweede helft van de jaren 50, toen een mislukte militaire interventie in Egypte het land, de monarchie en het Gemenebest in een diepe economische en politieke crisis stortte. Dat creëert natuurlijk een nieuw spanningsveld, maar de nieuwe gebeurtenissen voltrekken zich niet in de WOII-duisternis, waaruit de eerste reeks zich traagjes lostrok naar het einde toe. En de afwezigheid van John Lithgow als Winston Churchill, de kers op de taart van dat eerste seizoen, laat een enorme leegte achter - zeker in een seizoen dat begint met een nieuwe premier die diep in de schaduw van zijn voorganger bleef.

Maar de nieuwe episodes van The Crown spelen de hand die de geschiedenis hen gaf niettemin bijzonder goed uit, en ze leggen bij momenten zelfs een verrassende jok en onderjok op tafel. De politieke gebeurtenissen zijn meer dan vorig jaar slechts een narratieve achtergrond in Buckingham Palace en 10 Downing Street, waar de aandacht - hoewel politieke intriges en verraad nog wel eens heftig willen oplaaien - verschuift naar de persoonlijke levenssfeer.

Kleurrijk in alles

Het huwelijk is opnieuw een belangrijk thema in deze nieuwe jaargang, al wordt het iets bruter gedissecteerd dan vorig jaar, en altijd vanuit twee optieken tegelijkertijd: de persoonlijke grieven en de politieke repercussies van de pijn, die echtelieden elkaar aandoen, zijn zeer innig met elkaar verstrengeld.

Ook opvallend is de kleurrijkheid in de beeldvoering van de nieuwe afleveringen. Dit is bij uitstek het soort reeks waarmee de nieuwe 4K-HDR-OLED-televisie die u misschien in een vlaag van zelfzucht kocht na het storten van uw dertiende maand zijn geld waard is: het huzarenwerk waarvoor de serie zich laat voorstaan op gebied van decors en kostumering komt meer dan ooit tot zijn recht op het juiste materieel.

Beeld rv

Even bloemrijk is de vertolking van actrice Claire Foy als koningin Elizabeth II, waarmee ze de tour de force die ze neerzette in het eerste seizoen doortrekt met dezelfde mix van fragiliteit en daadkracht in haar vertolking. Niet helemaal hetzelfde kan worden gezegd van de andere acteurs in cast, die soms teveel blijven hangen in de archetypes die de geschiedenis hen handig aanreikt. Jeremy Northam, bijvoorbeeld, slaagt er niet in om een diepere laag te leggen in zijn vertolking van Anthony Eden, de zwakke premier voor wie Churchill een tough act to follow was. Diens opvolger, Harold MacMillan, wordt door acteur Anton Lesser dan weer neergezet als een intrigant zonder diepere dimensies. En ook Matt Smith zwalpt in zijn interpretatie van een door zijn schrijnende overbodigheid gekwelde prins Philip.

Harde waarheden

“Er is hier geen ruimte voor menselijkheid”, zegt die verbitterde laatstgenoemde halfweg het seizoen tegen een van zijn ondergeschikten. Dat vat meteen ook de onderstroom samen waarop The Crown nu al twee seizoenen lang drijft. Er worden bikkelharde waarheden gesproken en passief-agressieve beledigingen geuit in de dialogen, zowel in de politieke intriges als in de echtelijke duisternissen. Tijdens die altercaties zijn ook de details van onwezenlijk belang: een vuile oogopslag tijdens een gesprek is soms belangrijker dan wat de persoon in kwestie zegt. Een schoonheidsfoutje aan The Crown is dat die details er soms nét iets te dik worden opgelegd, terwijl het publiek van dit soort series verstandig genoeg is om ze zelf op te merken.

Beeld rv

Verder gaat het natuurlijke flegma van ook dit tweede seizoen van The Crown soms ten koste van het vertelritme, dat bij momenten onnodig sloom is. En een paar gedurfde narratieve interventies - zoals een drie en een halve aflevering durende sprong achteruit in de tijd die de vloed van gebeurtenissen onnodig afremt - werken niet. Maar we hielden die geringe minpunten niet tot het laatst om louter érgens op te kunnen vitten: het zijn maar een handvol valse noten die allerminst een domper zetten op de lyrische symfonie van praal en grandeur die The Crown ook in haar tweede seizoen naar uw scherm brengt.

Nu te zien op Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234