Maandag 30/03/2020

Filmnieuws

Terrence Malick: zo verloor de geheimzinnigste regisseur ter wereld zijn mysterie

Beeld WireImage

Ooit stond Terrence Malick bekend als de meest geheimzinnige filmmaker ter wereld. De regisseur van Badlands en The Thin Red Line speelde zodanig goed verstoppertje, dat op den duur maar een handvol mensen wist hoe hij er precies uitzag. Maar daar kwam de laatste jaren verandering in: de yeti is uit zijn hol gekomen. En dat is misschien wel een beetje jammer.

Zelfs het Monster van Loch Ness werd vaker gespot dan hij. Decennialang circuleerde er maar een drietal foto’s van Terrence Malick, waarop hij bovendien meestal een hoed of een zonnebril droeg. Bestond die man wel echt? Geen filmfan die er helemaal zeker van kon zijn.

Al van bij het begin van zijn carrière bleef Malick liefst uit de spotlights. Al speelde hij in zijn debuutfilm Badlands wel een klein rolletje – het gevolg van een acteur die niet kwam opdagen – en sprak hij destijds zelfs nog met de pers: in een zeldzaam interview uit 1974 deed hij met plezier uit de doeken hoe hij Badlands met een veel te klein budget draaide.

De grote verdwijntruc

Enkele jaren later volgde de grote verdwijntruc. Malick gaf geen interviews meer, en nadat in 1978 zijn tweede film Days of Heaven uitkwam, verdween de schuwe Amerikaan helemaal van de radar. Bijna twintig jaar lang. Waar Malick al die tijd uithing, en waarom hij überhaupt de anonimiteit opzocht, is tot op heden een vraagteken. Al deden de wildste geruchten de ronde: volgens de een woonde Malick als een kluizenaar in zijn garage, volgens de ander was hij naar Parijs verhuisd, waar hij – al naargelang de bron – filosofie gaf aan de Sorbonne, de universiteit van Parijs, of zelfs een carrière als kapper was begonnen. De lange afwezigheid bezorgde Malick een legendarische status.

Adrian Brody in "The Thin Red Line "Beeld Fox 2000 Pictures

En dan dook hij plots weer op, en hoe. In 1998 verzamelde het poëtische oorlogsdrama The Thin Red Line niet minder dan zeven Oscarnominaties. Maar natuurlijk kwam Malick niet naar de uitreiking. Zijn werktempo ging daarna wel lichtjes omhoog, met The New World (2005) en The Tree of Life (2011). Sindsdien is het hek helemaal van de dam: Malick bracht de laatste zes jaar maar liefst vier films uit – Song to Song is de meest recente, maar de volgende, Radegund, ligt al op de montagetafel.

Malick op YouTube

Nog opmerkelijker: de man achter de camera wordt zelf steeds zichtbaarder. Toen The Tree of Life in 2011 de Gouden Palm won op het filmfestival van Cannes, bleef Malick nog weg van de uitreiking. Maar enkele maanden later werd hij wel gespot op het rockfestival Austin City Limits. Gewoon, en plein public, met een camera Christian Bale achternalopend. Een stomverbaasde festivalganger filmde het hele gebeuren met zijn mobieltje, en zette alles op YouTube. Minutenlang komt Malick vol in beeld en het lijkt hem niet eens te storen. Het zijn de eerste bewegende beelden van hem sinds dat kleine bijrolletje in Badlands, in 1973.

Beeld EPA

Een jaar later belandt Malick opnieuw op het internet: vrolijk dansend met zijn vrouw deze keer, en zich totaal onbewust van de aanwezigheid van een camera. Het filmpje bekijken, voelt bijna als heiligschennis. Maar de era van sociale media laat weinig plaats voor mystiek. En dat lijkt Malick zelf ook te beseffen.

Geen verstoppertje meer

De laatste jaren verschijnt hij steeds vaker in het openbaar. Op filmfestivals en universiteiten komt hij nu en dan praten over cinema, en gaat hij in gesprek met collega’s als Werner Herzog en Richard Linklater. Die laatste interviewde hem in maart op het Texaanse festival SXSW, samen met acteur Michael Fassbender, over Song to Song – het interview werd integraal uitgezonden via Facebook live, en is nog steeds op YouTube te herbekijken. Malick die op zo’n manier naar buiten komt om zijn werk te promoten: het was tot voor kort volstrekt ondenkbaar.

Wat is er veranderd? Beseft Malick dat hij in deze digitale tijden niet anoniem kan blijven? Heeft hij op zijn 73ste simpelweg geen tijd meer om nog verstoppertje te spelen? Of volgt hij een assertiviteitscursus en is dit gewoon deel van zijn therapie? Hoe dan ook is het moeilijk om het als filmfan niet een beetje jammer te vinden dat Malick plots zo zichtbaar is. Zoals het niveau van zijn films een serieuze duik heeft genomen sinds Malick ze sneller aflevert, zo is ook hijzelf zijn mythische aura kwijt. 

Lees ook de recensie van ‘Song to Song’: een puberaal maar virtuoos en ontroerend liefdesverhaal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234