Maandag 20/05/2019

Filmrecensie

‘Temblores’: bidden tegen je eigen geaardheid ★★★☆☆

Regisseur Jayro Bustamante filmt in ‘Temblores’ de clash tussen religie en homoseksualiteit in Guatemala. De hoofdrol is weggelegd voor Juan Pablo Olyslager (foto). Beeld RV

Een diepgelovige man probeert te ‘genezen’ van zijn homoseksualiteit in het minimalistische maar pakkende drama Temblores. Regisseur Jayro Bustamente schetst een weinig hoopgevend beeld van zijn thuisland Guatemala.

“Dacht je nu echt dat het gemakkelijk zou zijn om als homo door het leven te gaan? Het is hier Luxemburg niet, he.” De veertigjarige Guatemalteek Pablo (Juan Pablo Olyslager) luistert verslagen naar de ontnuchterende woorden van zijn minnaar Francisco. Tot gisteren was Pablo een respectabele man. Rijk, mooie baan, getrouwd, twee jonge kinderen. Maar nu hij hardhandig uit de kast is getrokken door zijn eigen familie, is hij plots een paria. De kortstondige opluchting die hij voelde – het geheim van zijn geaardheid woog al decennia lang op zijn schouders – heeft snel plaatsgemaakt voor diepe wanhoop.

Aan het begin van de film davert de grond letterlijk onder Pablo’s voeten. Met die nogal evidente aardbeving-metafoor illustreert regisseur Jayro Bustamante (bekend van Film Fest Gent-winnaar Ixcanul) hoe ingrijpend Pablo’s leven zal veranderen door zijn outing. Zijn familie, zijn kinderen, zijn job, zijn reputatie... Alles raakt hij kwijt, enkel en alleen omdat hij op mannen valt.

Evangelisch bootcamp

In Ixcanul toonde Bustamante nog hoe het meest kwetsbare segment van de Guatemalteekse samenleving, de straatarme Maya-bevolking, het slachtoffer werd van kansarmoede en bijgeloof. Met Temblores klimt hij nu naar het ander uiterste van de sociale ladder – Pablo behoort tot de rijke bourgeoisie – maar ook die blijkt in de wurggreep van traditie en religie vast te zitten. De wil van de kerk is er wet: Pablo’s familie eist dat hij op een evangelisch bootcamp gaat om van zijn homofiele gevoelens af te raken.

Toch is Temblores geen typisch verhaal van één man versus de wereld. Pablo vecht ook tegen zichzelf: de bekrompen denkbeelden van zijn omgeving over geaardheid, mannelijkheid en zonde hebben zich diep in zijn ziel genesteld. En het is moeilijk liefhebben, als je jezelf niet graag ziet. Met zijn droge vertelstijl zoekt Bustamante nergens het sentiment op, maar de ingehouden tragiek spat van Juan Pablo Olyslagers gezicht – een voortdurend strijdtoneel van tegengestelde emoties.

Temblores loopt in de zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.