Woensdag 05/08/2020

AchtergrondMuziek

Taylor Swift vindt zichzelf opnieuw uit op nieuw album: kan popidool overstap maken naar indie?

Ooit begon ze als countrysterretje onder de vleugels van haar platenlabel, vandaag lijkt Swift alles zelf in handen te hebben, van muziek tot artwork. Beeld Beth Garrabrant/Stoke PR

Onverwacht bracht popster Taylor Swift donderdagnacht een nieuw album uit. ‘Folklore’ telt zestien nummers en een lijst medewerkers waar de muzikale meerwaardezoeker licht opgewonden van raakt. Van Justin Vernon (Bon Iver) over de broers Dessner (The National): kan Swift het imago van kindster en popidool definitief van zich afwerpen?

“Het bewijs dat Swifts muziek kan floreren zonder al het celebrity drama”: zo omschrijft de Britse krant The Guardian het nieuwe album van Taylor Swift, Folklore, in een vijfsterrenrecensie met als kop: ‘Bombastische pop ruimt plaats voor emotionele scherpte’. Over de plaat – die schijnbaar uit het niets kwam aangewaaid en nog geen jaar na Lover verschijnt – kopte de BBC dan weer: ‘Taylor Swifts nieuwe album Folklore toont hoe de zangeres voor ‘indie’ kiest’.

In de strikte zin van de term ‘indie – afkomstig van independent, en verwijzend naar onafhankelijke platenlabels die doorgaans anti-commerciële rockmuziek uitbrachten – zal Taylor Swift nooit indie zijn: met ruim 215 miljoen verkochte platen en singles is Swift een van de populairste artiesten uit de muziekgeschiedenis, populairder dan Mariah Carey, Queen en The Rolling Stones. En ze is nog altijd maar 30.

Tegelijk valt er veel voor te zeggen om Swift wel degelijk als independent te omschrijven. Was de destijds 17-jarige Swift in de eerste plaats een goed gemanagede tienerster die door haar toenmalige platenlabel, Big Machine, vol in de categorie ‘country-prinses’ werd geduwd. De hoes van haar eerste, titelloze album uit 2006, glorieert in kitsch die vooral jonge (en brave) tienermeisjes moet aanspreken, en hetzelfde geldt voor de muziek die erop staat, ook al heeft Swift alle (onomwonden persoonlijke) songs zelf (mee) geschreven en had ze veel inspraak in de packaging van haar debuut. Het commerciële succes van Taylor Swift en opvolger Fearless (2008) leverden haar de bijnaam ‘Country Queen’ op en maakten van haar een wereldwijde beroemdheid, met alle noodzakelijke passages in de roddelpers die daarbij komen kijken.

Toch leek achter de jumpstart van Swifts carrière, nu bijna vijftien jaar geleden, een immense marketingmachine te zitten: Big Machine-baas Scott Borchetta torste de reputatie van “de beste radio-promotie-kerel in de business”, zo schreef The New Yorker, en had een strak carrièreplan voor zijn countryster. Voormalig Britney Spears-manager Dan Dymtrow beweerde dan weer dat het verhaaltje dat Swift puur op talent doorbrak, nonsens is: hij zou er mee voor gezorgd hebben dat de toenmalige tiener lucratieve deals sloot met merken als Abercrombie & Fitch. De familie Swift klaagde Dymtrow aan voor smaad, de zaak werd buiten de rechtbank geregeld.

Beeld Beth Garrabrant/Stoke PR

Vandaag geeft de zangeres met Folklore de indruk dat ze alles in eigen handen heeft – van de songs over de productie tot de marketing, die er simpelweg in bestond om zestien uur voor de release aan te kondigen dat er een nieuwe plaat aankwam. “De meeste dingen die ik deze zomer had gepland (waaronder een concert op Werchter Boutique, red.) zijn niet gebeurd, maar er is iets dat ik niet had gepland en dat WEL is gebeurd.”

De spaarzame instrumentatie op de single ‘Cardigan’, waarop een simpele piano en voorzichtig knisperende elektronica de bovenhand nemen, geven de indruk van een plaat die Swift in haar huiskamer opnam – ze zegt de plaat zelf, in isolatie, te hebben opgenomen. Maar ze kreeg op Folklore ook de hulp van onder andere hipsterheld Jack Antonoff, met wie ze al eerder werkte, en van Bon Iver-bezieler Justin Vernon. Maar belangrijker is de inbreng van Aaron en Bryce Dessner, de tweelingbroers die het muzikale hart van The National vormen.

Momentum

Aaron Dessner schreef mee en producete elf van de zestien songs op Folklore, terwijl zijn broer de arrangementen mee inkleurde. “Ik dacht dat het even zou duren voordat de ideeën voor songs zouden komen, en ik had in de verste verte geen verwachtingen over wat we zouden bereiken”, aldus Aaron Dessner. “Maar enkele uren nadat ik muziek had gedeeld, lichtte mijn telefoon op met een voice memo van Taylor, met een volledig uitgeschreven versie van de song. Het momentum is nooit echt gestopt.”

De omarming van Swift door muzikanten uit de indiewereld begon eigenlijk al in 2014, toen Ryan Adams haar vijfde album, 1989, integraal coverde. Op dat moment had Swift zich al omgeschoold tot popster: vanaf Red (2012) namen synthesizers en een popproductie een steeds prominentere plaats in op haar albums: die lijn trok ze nadien door op Reputation (2017) en Lover (2019). De Country Queen was uitgegroeid tot een Pop Titan, zoals ze in de media werd omschreven.

Dat laatste album was bovendien het eerste dat werd uitgebracht door Republic, een label in handen van Universal: bij het ondertekenen van haar nieuwe platencontract, verkreeg Swift de rechten op al haar masteropnames. Zo scheurde ze zich af van Big Machine, het label dat haar groot had gemaakt, maar nadien de rechten op al haar opnames verkocht aan Ithaca Holdings. “Hopelijk”, schreef Swift toen op Tumblr, “zullen jonge artiesten of kinderen met een muzikale droom dit lezen, en leren hoe ze zichzelf beter moeten beschermen in onderhandelingen. Je verdient het om de kunst die je maakt, ook te bezitten.”

Op die manier kwam Swift helemaal op eigen benen te staan: ze had niet alleen de rechten op de composities van haar songs, maar ook op die van de opnames ervan. Met Lover werd Swift indie op zakelijk niveau. Nu ze op Folklore spaarzame, folky arrangementen verkiest en zich laat inspireren door alternatieve grootheden als The National en Bon Iver, is de ooit 17-jarige Country Queen misschien wel helemaal verveld tot een Indie Darling.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234