Zaterdag 17/08/2019

Netflix

'TAU': een film over artificiële intelligentie is niet per se intelligent

Beeld Netflix

Het is niet makkelijk om in een film van amper anderhalf uur nieuwe inzichten te bieden op de relatie tussen mens en robot. Velen falen (Transcendence, Chappie), maar sommigen weten onze verwachtingen te overtreffen (Ex Machina, Moon). Helaas hoort TAU tot de eerste categorie.

Op het briljante Annihilation na, heeft Netflix geen al te beste scifireputatie. Films als Bright, The Cloverfield Paradox en Mute kregen zodanig slechte kritieken – geen enkele haalde op Rotten Tomatoes meer dan 27 procent – dat we van meet af aan weinig vertrouwen hadden in TAU van Federico D'Alessandro. Terecht, zo blijkt.

TAU speelt zich af in een neonverlichte, nabije toekomst. Julia (Maika Monroe) is een eenzame schone die 's nachts feestgangers verleidt en besteelt om rond te komen. Na dat flinterdunne achtergrondverhaal wordt ze al snel ontvoerd en ontwaakt ze in een cel met een implantaat in haar nek.

Ed Skrein en Maika Monroe in 'TAU'. Beeld Sanja Bucko

Op de vijf w-vragen die in u opborrelen komt al snel een antwoord. Julia wordt gevangen gehouden door Alex (Ed Skrein), een wetenschapper die probeert een super-AI te creëren. Daarvoor heeft hij menselijke input nodig, die hij via Julia wil krijgen. Na een mislukte ontsnappingspoging staat Julia oog in oog met Tau (Gary Oldman), de hoogtechnologische artificiële intelligentie die uiteindelijk niet van de snuggerste blijkt te zijn. Meer nog: de Siri-op-steroïden is volgens Alex "hoogst onvoorspelbaar". 

Wat dat allemaal betekent, is onduidelijk  zoals nogal wat gebeurtenissen in de film. Waarom is Julia 'subject 3' als ze de zevende gevangene is? Waarom heeft Alex een menselijk proefpersoon nodig om AI te doen evolueren? Waarom weet Tau niet wat de lucht is, maar wel wat nanomateriaal en boornitride is?

"Am I human?", vraagt Tau halverwege de film. "Yes, in a way", antwoordt Julia domweg. En dat is het dan. De HBO-serie Westworld deed er ongeveer zeshonderd minuten over om de bewustwording van robots uit te werken, TAU iets minder dan anderhalf uur. Logisch dus dat TAU minder gesofisticeerd is, zou u denken, maar dat de film niet verder geraakt dan 'ik denk, dus ik ben', maakt van TAU een redelijk stompzinnige kijkervaring. Zeker in vergelijking met het enigszins vergelijkbare scifimeesterwerk Ex Machina.

Ook de acteerprestaties van Oldman, Monroe en Skrein zijn in het beste geval matig tot flets te noemen. Skrein portretteert een sadistische wetenschapper zonder veel charisma of intrigerend achtergrondverhaal, en sommige dialogen tussen Monroe en Oldman zijn vlakaf infantiel.

Wie op een nieuwe Ex Machina had gehoopt, stelt zijn verwachtingen beter (flink) bij.

Te zien op Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden