Maandag 24/06/2019

Televisie

"Tante Terry was een moeder van vele generaties"

Tante Terry met haar eekhoorn Kraakje. Beeld RV

"Zij is een moeder van vele generaties geweest." Zo omschrijft haar zoon Guy zijn moeder, Terry Van Ginderen (86) – ‘Tante Terry’ in het hoofd van iedereen die als kind nog naar zwart-wittelevisie keek. Ze overleed gisteren in het ziekenhuis, aan de gevolgen van een aanslepende longontsteking.

Zet een omroepster, of omroeper, en een pratend dier samen en hop, met duizenden en duizenden tegelijk zitten kinderen dan voor tv. Maar in tegenstelling tot Gert Verhulst en Samson heeft Terry Van Ginderen – née Esther Verbeeck – geen tv-imperium gebouwd op dat gouden idee. Nee, haar eekhoorn Kraakje lag bij Tante Terry thuis te verkommeren in de kelder. “Hij valt uiteen”, zei ze erover in haar laatste grote interview in Het Laatste Nieuws, in de zomer van 2015. “Sinds hij lang geleden eens is gevallen en zijn snoetje opnieuw geboetseerd moest worden, is hij niet meer écht mijn Kraakje. Ik heb er toen al afscheid van genomen, denk ik. Maar hem wegdoen? Dat kan ik niet. Desnoods gaat hij ooit mee de kist in.”

Die ‘ooit’ van 2,5 jaar geleden is gisteren geworden. Om half elf ’s ochtends overleed Terry Van Ginderen, icoon uit de beginjaren van de openbare omroep, warm genesteld in het collectieve geheugen van iedereen die als kind nog naar zwart-wittelevisie keek. “Zij is een moeder van vele generaties geweest”, zegt Guy Van Ginderen (48), haar enige zoon.

Van Ginderen lag in het Sint-Imelda­ziekenhuis van Bonheiden met een aanslepende longontsteking. “Mama heeft eigenlijk altijd een goede gezondheid gehad”, zegt haar zoon. “Tot in november vorig jaar, toen moest ze een operatie aan het hart ondergaan en daar zijn wat complicaties bijgekomen. Ze heeft nog hard gevochten om er weer bovenop te komen, maar een drietal weken geleden heeft ze een long­ontsteking opgelopen, en die is haar wellicht fataal geworden.”

‘Die met haar vlecht’

Het mocht dan al jaren geleden zijn dat Tante Terry – en haar sidekick Nonkel Bob – op televisie kwamen, ze werd nog altijd herkend op straat. “Het schijnt dat mijn trekken toch ongeveer hetzelfde gebleven zijn”, zei ze in 2015. “Het gebeurt soms dat mensen in de Delhaize naar mij toekomen. Of ze zien me lopen op straat en kopen een bos bloemen voor mij. En dan zeggen ze: ‘Voor u, Terry. Voor wat ge gedaan hebt voor ons en voor onze kinderen.’”

Het was nochtans niet gepland, die bekendheid. Maar hoe ging dat, in de jaren 50 toen de televisie plots in huiskamers binnenkwam? Terry Van Ginderen – de Engelse voornaam klonk swingender dan Esther, haar achternaam had ze overgenomen van haar man Jos Van Ginderen, stervoetballer toen bij Antwerp – zong in een koortje op een NIR-feestje (voor­loper BRT). Directeur-generaal Jan Boon besliste eigenhandig om “die met haar vlecht” als derde omroepster op het scherm te brengen.

“Die periode als omroepster: ik heb daar enorm van genoten”, vertelde Tante Terry in 2015. “We waren pioniers, hé. Niemand had ons dat ooit voorgedaan. Het was niet alleen omroepen. We waren ook tv-figuren, en draafden op in allerhande programma’s. Maar bon, toch kwam dan op een dag die switch naar een kinder­programma. De buitenwereld kon daar weleens lelijk over doen, alsof het een degradatie was. Van grote tv-vedette was ik ineens een verfrommeld dwergske, althans volgens veel mensen. Maar is met kinderen werken dan minderwaardig? Ik vind van niet. Kinderen zijn zo schoon. Zo eerlijk. Zo spontaan. Ik ben trots op die periode.”

En plots viel de hemel op haar hoofd, in 1979. Ze was een Grande Dame van de televisie – of had dat moeten zijn. De directie van de openbare omroep besliste er anders over. “Vijfentwintig jaar had ik daar gewerkt. Eerst zeven jaar als omroepster en daarna nog achttien jaar als ‘Tante Terry’ bij Klein, klein kleutertje. Een krant had er nog speciaal een voorpagina aan gewijd. De directeurs moeten daarvan geschrokken zijn. ‘Zit die hier al 25 jaar? Eruit dan!’ Zo ging dat. Van de ene dag op de andere was het gedaan. Weet je dat ze zelfs niet het léf hadden om het mij te zeggen? Dat hebben ze aan Nonkel Bob overgelaten – voor hem ook niet fijn, natuurlijk.”

Terry Van Ginderen verdween dan wel van het scherm, maar vergeten werd ze niet – daarvoor had ze te veel harten veroverd. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden