Zondag 16/02/2020

review

Tamino ontroert, verleidt en verwoest Rock Werchter

Tamino.Beeld Stefaan Temmerman

We hadden gezworen om geen vijf sterren uit te delen. Perfectie bestààt niet, zeker niet op een festival waar je al op dag twee in zerpe okselvijvers, drassig gras en andere onkiese luchtjes baadt. Perfectie geeft bovendien een grotesk élan aan een concert dat het net van fragiliteit en kleine barstjes moest hebben.

Maar toch dwong Tamino tot het maximum van de sterren. Amper twintig is de kerel, maar The Barn bedwong hij als een volleerd volksmenner, festivalfluisteraar en hartenbreker. Beurtelings werd je ontroerd, verleid (m/v) en omvergekegeld. Nee, verdomme. Maak daar maar verwoést van. Dezelfde opwinding voelden we hooguit toen ook Bazart of Oscar and the Wolf als groentjes een podium voor geopend moesten verklaren, en de hele tent onverwacht in duigen achterlieten.

Misschien lag het wel aan de kwetsbaarheid na een slapeloze nacht. Misschien aan een sentimentele ziel. Maar méér waarschijnlijk lag het gewoon aan de stem van Tamino - Amir Moharam Fouad - zelf, die nooit loze pirouettes draaide, maar in Arabische krullen gehuld ging, en het zwaar gemunt had op je gemoed.

Tamino.Beeld Stefaan Temmerman

In The Barn kroop het trio rond Tamino trouwens niet alleen bij ons tot in de diepste vezels van je lijf. Dat meenden we toch op te maken uit de serene stilte tijdens de songs en de loeiharde juich-en-applaussalvo’s tussen de nummers door.

Zonder overdrijving: ’Cigar’ trof pal tussen de hartkamers, ‘Indigo Night’ ontregelde je oogleden - néé, die opwellende traan in onze linkerooghoek blijven we officieel toekennen aan hooikoorts - en het tot ons dusver onbekend ’Will of this Heart’ verraste met de erotische spanning van duizend-en-één-nacht.

Om eerlijk te zijn: toen we ‘Habibi’ voor het eerst op de radio hoorden, onthielden we vooral een fabuleuze stem en een song die van sensueel surplacen een kunst maakte. Maar vandaag viel diezelfde stem als dauwdruppels op de verkoolde aarde, en zorgde Tamino’s partner in crime Tom Pintens dat die song een extra dimensie kreeg op toetsen.

Hoe kon deze knaap zo snel groeien sinds zijn zege in De Nieuwe Lichting?

Ook solo overtuigde Tamino meer dan tijdens die finale. Wijdbeens - zelfzekerheid won het van machismo - bracht hij opnieuw ‘I Bet You Look Good on the Dancefloor’ voor de fans van Arctic Monkeys. In zijn handen werd deze postpunk-floorfiller vervuld met Egyptische duisternis en broeierig verlangen. “I don't think it's very fair that your shoulders are frozen / but you're an explosion,” verzuchtte Tamino, waarbij zijn mahoniehouten stem trippelde over je ribbenkast.

Tamino.Beeld Stefaan Temmerman

We schreven ooit dat deze jonge songschrijver voor een Perzische prins versleten kan worden: een rijzige gestalte, zacht dansende krullen, en smeulende zwarte ogen die het bloed door meisjesaderen doet zoemen volstaan voor die omschrijving. Maar in The Barn kwam hij tussen de songs eerder voor de dag als een schuchter jongetje dat vrouwelijke hormonenhuishoudingen op hol bracht met een simpel “Merci, jullie waren fantastisch, ik zal dit nooit vergeten”.

Hij is wel héél schattig, hè, polste een vriendin. Geen idee. Maar we zagen wel een optreden van onschatbare waarde. #wijoverdrijvenniet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234