Maandag 09/12/2019

Concertrecensie

Tamino in Lotto Arena: met weinig veel teweegbrengen ★★★★☆

Beeld Damon De Backer

Van alle sirenes die zaterdagavond in Antwerpen loeiden – en dat zijn er doorgaans véél – zinderde die van Tamino het langst na.

Na Tamino drie à vier keer ervaren te hebben, ben je geneigd te geloven dat je het intussen wel hebt gehóórd. Het was dus afwachten hoe de Antwerpenaar bij zijn intrede in zijn thuisstad voor de bak zou komen. Net dan zette hij zijn door een engel beplaste keel een eerste keer open: “A bubble floating up / A perfect pink sky / Dodging bullets on the go.” Je voelde het krioelen van kippenvel op een plek die gewoonlijk met wc-papier in aanraking komt.

‘Intervals’ was de gebruikelijke opener van de avond. Een logische en vooral goeie keuze, omdat die song in drie minuten en achtendertig seconden de kwaliteiten van – adem in! – Tamino-Amir Moharam Fouad in de verf zet: zijn stem en het talent om in een rotvaart een ziel te spoelen en vervolgens in te smeren met verzachtende zalf. Echt vrolijk wordt een mens niet van zijn muziek, maar Tamino wéét hoe je troost aan de man moet brengen.

Beeld Damon De Backer

Nooit eerder speelde de zoon van een Egyptische vader en Belgische moeder in een arena. Dat was eraan te zien, maar niet aan te horen. Tamino, volledig in het zwart, schuifelde tussen de nummers door ongemakkelijk over het podium, zichtbaar aarzelend of hij het publiek wel dan niet zou toespreken. Soms stamelde hij iets uit, in de trant van “wat een genot”, maar hij voelt zich beter bij het communicatiemiddel dat hij goed beheerst, en dat was de taal van de melancholie.

‘Persephone’, ‘Cigar’, ‘Sun May Shine’ en ‘Each Time’ waren allemaal zwanger van ontroering. Soms speelde hij solo, meestal met band, maar altijd met de intentie om lelijk huis te houden in de linkerborstholte van de mensen in het publiek. De vele keren dat hij daarin slaagde, hield hij het altijd stijlvol: geen noot te veel of te weinig. Alleen lag het accent in de Lotto Arena iets nadrukkelijker op de Arabische invloeden, met de aanwezigheid van een oed – een peervormig snaarinstrument – en een rietfluit.

Hij had een uitstekende band rond zich verzameld, met Vik Hardy achter de toetsen, Ruben Vanhoutte achter de drums en daarachter Radiohead-bassist Colin Greenwood. Drie keer losten ze de teugels – tijdens ‘So It Goes’, ‘Chambers’ en ‘w.o.t.h.’ – en toonde Tamino dat zijn handel in weemoed méér bevat dan enkel verstilde schoonheid. Hij durfde in Antwerpen weleens veel van ’t zelfde te brengen, al zijn wij hoopvol dat de twintiger in de nabije toekomst meer zal variëren.

Beeld Damon De Backer

Eén keer speelde Tamino-Amir Moharam Fouad een (uitstekende!) cover, met name ‘My Kind of Woman’ van Mac DeMarco. Er was slechts een kleine kans dat je het origineel in de volledig gestripte uitvoering herkende – tenzij je een asociale zak bent en de songtekst ter plaatse googelde, want tijdens een concert van Tamino heb je, met uitzondering van de enkelingen die zich steendood verveelden, enkel de tijd om in katzwijm te vallen.

Ook mooi: ‘Crocodile’, ‘Verses’, ‘Tummy’ en ‘Indigo Night’. Telkens weer kwam hetzelfde alarm uit zijn strot opstijgen. Als je de hoge en lage tonen die Tamino uit de hemel plukte, vertaalde naar morse, ontwaarde zich een boodschap: ‘Opgepast, grote emoties op komst.’ Het is intussen wel geweten dat ‘Habibi’ in staat is je volledig leeg te zuigen, maar hoe Tamino aan het einde van dat nummer uitháálde, als Xavier Malisse die alweer een tennisracket aan flarden klopte. Je zou voor minder van je melk zijn.

In het Sportpaleis, enkele meters verder, maakten Charlotte de Witte en gezelschap kabaal, in de Lotto Arena toonde Tamino voor de zoveelste keer hoe je met weinig veel kan teweegbrengen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234