Vrijdag 29/05/2020

FilmTom Hanks

Superster Tom Hanks heeft al 30 jaar één rode draad door zijn carrière

Tom Hanks als Fred Rogers in ‘A Beautiful Day in the Neighborhood’.

In zijn nieuwe film A Beautiful Day in the Neighborhood vertolkt Tom Hanks de rol van Dr. Rogers, de vriendelijke held van de Amerikaanse kinder-tv. Die vriendelijkheid loopt al ruim dertig jaar als een rode draad door Hanks’ filmcarrière. 

Er was eens een jongetje dat Corona heette. Acht jaar was hij toen er een pandemie uitbrak die zijn naam droeg. Op school in Australië werd hij door pestkoppen in zijn klas ‘coronavirus’ genoemd. Het maakte hem verdrietig en boos.

Hij schreef dat in een brief aan een 63-jarige man die Tom Hanks heette. De wereldberoemde acteur had Covid-19 opgelopen in het land waar het jongetje woonde. “Ik hoorde op het nieuws dat jij en je vrouw ziek zijn”, schreef Corona hem bezorgd. “Zijn jullie oké?”

“Lieve vriend Corona”, begon Hanks zijn antwoord. “Jouw brief maakte mij en mijn vrouw heel gelukkig. Dank dat je zo’n goede vriend bent – vrienden vrolijken elkaar op als ze verdrietig zijn.” Hij vervolgde: “Ik ken niemand die genoemd is naar een ring rond de zon, een kroon.” En hij stuurde de jongen een vintage typemachine, een uit zijn persoonlijke verzameling. “Gebruik hem om me terug te schrijven.”

Schitterend verhaal. En typisch Hanks, de vriendelijkste acteur die er in Hollywood rondloopt. In elk geval volgens internet: dat staat vol verhalen over ontmoetingen met de man die nooit te beroerd lijkt voor een praatje of een selfie. Die zijn Twitter-account gebruikt om een verloren studentenkaart bij de rechtmatige eigenares te bezorgen. Die de opnamen van Angels and Demons (2008) stillegde om een Italiaanse bruid, die door de neergestreken filmcrew niet bij de kerk kon komen, bij de arm te nemen en over de set naar haar trouwlocatie te escorteren. 

En ook in deze crisistijden blijft hij onverstoorbaar positief, terwijl Hanks nota bene als eerste grote ster het virus opliep. “De beroemde kanarie in de kolenmijn”, noemde hij zichzelf afgelopen week tijdens Saturday Night Live at Home. Via Instagram hield hij de buitenwereld op de hoogte van zijn ziekbed en quarantaine. En terwijl de wereld in paniek raakte, bleef hij een baken van rust. “Goed nieuws”, meldde hij bijvoorbeeld op 17 maart, een week na de diagnose. “Geen koorts, maar de symptomen zijn nog min of meer hetzelfde. (...) Slecht nieuws: mijn echtgenote heeft zes potjes Gin Rummy achter elkaar gewonnen en staat nu 201 punten voor.” Toen hij genezen was, schreef hij de brief aan het jongetje Corona. Hij stak afstuderende studenten van Wright State University een virtueel hart onder de riem. Hij postte een foto van een zak bloedplasma die hij afstond aan wetenschappers, zodat zij met zijn antistoffen een vaccin kunnen ontwikkelen.

Hanks als piloot Chesley Sullenberger in ‘Sully’.Beeld Associated Press

Natúúrlijk, kon zelfs de grootste cynicus op dat moment alleen nog verzuchten. Als íemands antilichaampjes de wereld tot een betere plek kunnen maken, verlichting kunnen bieden in duistere tijden, dan zijn het wel die van Hanks.

Er is iets merkwaardigs met Hanks’ vriendelijkheid. Doorgaans is de heilige goedheid van dat soort types ondraaglijk. Ze brengen je eigen falen zo scherp aan het licht dat je grommerig gaat denken: “Een mens kán niet zo onfeilbaar zijn.” Je kijkt handenwringend uit naar het moment dat het masker valt. Maar bij Hanks is het omgekeerde het geval. Hij is een van de meest geliefde sterren vanwége die eendimensionale vriendelijkheid.  Zelfs nu, nu beroemdheden gehaat worden als ze vanuit hun kapitale villa’s de wereld een hart onder de riem proberen te steken of de situatie met grapjes proberen te verluchtigen, blijf je hem wél als oprecht zien.

Tom Hanks (rechts) en Rebecca Williams (links) in ‘Forrest Gump’.

Omdat je dit soort vriendelijkheid niet decennialang kunt veinzen. Maar ook omdat die eigenschap al ruim dertig jaar als een rode draad door Hanks’ filmcarrière loopt. Neem zijn doorbraakfilm Big (1988), waarin hij een 12-jarig, nog niet door de werkelijkheid gecorrumpeerd jongetje is, in het lichaam van een volwassene. Of zijn allergrootste hit, Forrest Gump (1994), waarin hij een simpele ziel speelt die geen vlieg kwaad doet en op wonderlijke wijze door de wereldgeschiedenis wandelt. Het leverde hem een Oscar op, net als het rechtbankdrama Philadelphia (1993). Superster Hanks durfde het aan om een homoseksuele hiv-patiënt te spelen en maakte hem zó sympathiek dat het wereldwijd het beeld van aids als ‘vieze homoziekte’ deed kantelen.

Hanks in ‘The Terminal’.

In The Terminal (2004) was Hanks een man die vast komt te zitten in het niemandsland van een vliegveld, waar hij overleeft dankzij zijn goede inborst. In romantische komedies vallen vrouwen voor zijn personages vanwege hun goede hart: in You’ve Got Mail (1998) versiert hij Meg Ryan met digitale berichtjes, ze wordt verliefd in Sleepless in Seattle (1993) als ze hem op de radio hoort. “Hij klonk vriendelijk.” Of hij nu strandt op een onbewoond eiland (Cast Away), tegen problemen aanloopt in de ruimte (Apollo 13), wordt gegijzeld door Somaliërs (Captain Phillips), of op de hielen wordt gezeten door een geheim religieus genootschap (Da Vinci Code): Hanks speelt een gewone man die altijd, áltijd, aardig en sympathiek blijft onder de meest extreme omstandigheden.

Tom Hanks en Audrey Tautou in ‘The Da Vinci Code’.

Personages en imago zijn zo in de afgelopen dertig jaar onzichtbaar met elkaar vervloeid. Zo bezien speelt Hanks zichzelf in zijn nieuwe film A Beautiful Day in the Neighborhood, die toch wel degelijk de biografie is van een ander: de in Amerika beroemde kindertelevisiester Mr. Rogers. Ook de fameuze Fred Rogers (1928-2003) bouwde een carrière op empathie en voorkomendheid en leek de vriendelijkheid zelve. In de film probeert een journalist hem te ontmaskeren, maar zijn cynisme blijkt niet bestand tegen Rogers’ offensief van aardigheid. 

Tom Hanks en Jim Broadbent (links) in ‘Cloud Atlas’ (2012).

Ook Hanks’ vriendelijkheid is onweerstaanbaar. Zijn minder sympathieke personages beklijven amper. De over lijken gaande professor in The Ladykillers (2004) van de gebroeders Coen? De maffiamoordenaar in Sam Mendes’ Road to Perdition (2002)? In Cloud Atlas (2012) was hij een slechterik; in The Circle (2017) speelde hij een techbaas met schijt aan de mensheid. Het zijn niet zijn bekendste films, maar dan nog. Het geheugen is selectief, als het om Hanks gaat. Als je aan hem denkt, zie je meteen die droef-berustende blik, dat non-descripte krulhaar, die sympathieke lach waarbij hij zijn ogen toeknijpt. Geen indrukwekkend lichaam – Hanks heeft niets seksueels. Het is een man van bandplooibroeken.

‘Road to Perdition’.

Voor een een profiel  in The New York Times naar aanleiding van A Beautiful Day in the Neighborhood vroeg journalist Taffy Brodesser-Akner hem waarom hij zo zelden slechteriken speelt. “Ik heb al lang geleden geconcludeerd dat ik mensen nu eenmaal geen angst kan aanjagen”, antwoordde Hanks. “Maar dat is iets anders dan vriendelijk zijn, weet je? Ik denk dat ik wel iets mysterieus heb. Maar het is geen kwaadaardig soort geheimzinnigheid.”

Dat mysterieuze klopt. We weten van alles over Hanks, en ook weer niets. Hij is opgegroeid in een disfunctioneel gezin. Hij is gescheiden van zijn eerste vrouw. Interviewers die ernaar vragen, krijgen afgewogen antwoorden zonder wrok, in vriendelijke gemeenplaatsen. Dat is voorkomend, maar ook een slimme manier om zijn persoonlijke leven af te schermen. Brodesser-Akner vroeg naar zijn opvoedingsmethoden. Het was haar opgevallen dat Hanks een warme relatie had met zijn volwassen kinderen, terwijl zij juist veel afstand ervoer tussen haarzelf en haar puberkinderen. Het enige wat je als ouder kunt doen, zei Hanks, is veiligheid bieden. “En verder gewoon van ze houden.”

Op dit punt kon Brodesser-Akner haar tranen niet meer bedwingen. 

“Hij keek naar me voor mijn volgende vraag, en toen hij mijn gezicht zag, zei hij:  ‘Oké. Toe maar. Ik ben er voor je, Taffy. Het is goed om te huilen. Het is goed om te praten.’”

In haar artikel voert ze het op als een zoveelste voorbeeld van zijn vriendelijkheid. Maar wat dit verhaal ook aantoont is het effect dat de acteur heeft op anderen. Want bij wie zou je als prijswinnende journalist durven te huilen? Bij Brad Pitt? Nee, die zou zoveel professionele distantie bewaren dat het je simpelweg niet zou overkomen. George Clooney? Misschien, maar die is zo perfect dat je hem nooit je zorgen als opvoeder zou opbiechten. Bij Hanks gebeurt dat wel, omdat je warmte en compassie op hem projecteert. Ze was depressief, schrijft Brodesser-Akner later. “Ik hoopte zijn optimisme te vangen toen ik aan dit verhaal begon. Het was zijn optimisme waarin ik me wilde wentelen, zodat ik me een klein beetje beter over de wereld zou voelen.”

‘Cast Away’.

En is dat niet wat we allemaal willen als we Hanks en masse als de ‘vriendelijkste acteur van Hollywood’ bestempelen? Want zo uitzonderlijk zijn de dingen die hij doet nu ook weer niet. Hij heeft geen nest jonge puppy’s uit een brandend huis gered. Een selfie met fans, bloedplasma doneren voor een coronavaccin, een bruid helpen, een huilende journalist troosten, een briefje sturen naar een jongetje dat gepest wordt: zou niet iedereen dat doen? 

En dat is precies waar het om draait. Het is het normale van Hanks’ gestes dat hem zo geliefd maakt. Hij gaat niet in een afritsbroek naar Afrika om zich bij een goededoelenstichting te laten fotograferen, maar hij stuurt een jongetje een typemachine. Hij klaagt niet over quarantaine vanuit zijn luxueuze villa, maar relativeert zijn ziekteverschijnselen en stelt ons gerust. Welbewust of niet, Hanks doseert alles precies goed. Hij is een superster die is zoals wij, en die met zijn films en zijn persoonlijkheid toont dat het kán: kalm blijven als de wereld in brand staat. Die toont dat zachtaardigheid een kracht is. En dat kleine gebaren net zo’n baken van hoop kunnen zijn als heldendaden.  

Tom Hanks met Marielle Heller, regisseur van ‘A Beautiful Day in the Neighborhood’.

A Beautiful Day in the Neighborhood is nu op aanvraag te bekijken via Proximus en Telenet.

Lees hier de recensie van A Beautiful Day in the Neighborhood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234