Maandag 17/02/2020

Recensie

Supergrass in de AB: de wereld is een iets mooiere plek geworden

Beeld Geert Braekers

De vier Britten van Supergrass lieten de wereld meezingen met ‘Alright’ in 1995, gingen uit elkaar in 2010 en speelden woensdagavond in de AB hun eerste Belgische optreden in meer dan tien jaar tijd. De verloren zonen werden met open armen ontvangen.

‘Supergrass in 2020, wie had dat nu ooit gedacht,’ vertelde frontman Gaz Coombes droogjes aan een uitverkochte AB. ‘Het moet van 1876 geleden zijn dat we nog eens in België hebben gespeeld. Onze rug staat intussen krom en onze gewrichten doen zeer.’ Ah, het was zever, gezever. De mannen van Supergrass bleken nog steeds klasbakken, in staat om vurige popsongs te brengen in een kleine bezetting en met een extra sprankeltje dat een optreden doet onderscheiden van een steriele studio-opname. Gaz Coombes is z’n heerlijk nasale, scherpe stem nog niet kwijtgespeeld. Hij zong zelfs een uitdagende song als ‘Moving’ zonder moeite, alsof hij de afgelopen tien jaar elke avond in zijn slaapkamer heeft geoefend.

In 2010 ging Supergrass uit elkaar wegens zogenoemde creatieve verschillen. In 2012 stonden de volgende profetische woorden in Humo’s recensie van een soloplaat van Gaz Coombes: ‘Over vijf jaar roken Gaz, Mick en Danny de vredespijp, vegen we die solouitstappen onder de mat en maakt Supergrass een glorieuze comeback.’ Het zat er slechts twee jaar naast: de groep kondigde in 2019 reünie-optredens aan. Nieuwe muziek is er niet en dat is echt niet erg. Geef ons maar deze heuse greatest hits-tour in plaats van een wanhopige poging om weer relevant te worden.

Beeld Geert Braekers

Het optreden in de AB herinnerde ons aan alle klassiekers die Supergrass wel niet bij elkaar heeft geschreven. ‘Moving’ kwam vroeg in de avond: het contrast tussen die grootse en emotionele strofes en dat dansbare refrein is twintig jaar na datum nog steeds verrekt aanstekelijk. De synthesizersolo in ‘Richard III’ – gespeeld door Rob Coombes, de broer van frontman Gaz - klonk als een alieninvasie, en Gaz sloot de song af met een eigen gitaarsolo gespeeld met één hand. ‘Sun Hits The Sky’ kwam, zag en overwon. ‘Pumping On The Stereo’ mocht de eerste set afsluiten – dat refrein krijgen we de komende week niet meer uit ons hoofd – en een vlammende ‘Caught By The Fuzz’ wakkerde het vuur nog een laatste keer aan in de bisronde.

Spijtig dat Supergrass de vaart uit hun eigen concert haalde door enkele melancholische ballads uit hun latere jaren te spelen. ‘Fin’ en ‘Low C’ vanop ‘Road To Rouen’ – de plaat die Gaz schreef na het heengaan van zijn moeder – zijn niet eens slechte songs, maar ze pasten niet binnen het plaatje. Als je twintig liedjes over zorgeloze jeugdigheid speelt, dan is het moeilijk om je publiek mee te krijgen met enkele zwaarmoedig nummers over eenzaamheid en verdriet.

Beeld Geert Braekers

‘Alright’ viel in het midden van de avond en werd sarcastisch aangekondigd als een vergeten kleinigheid. ‘We are young! We run green!’ Jong zijn de leden van Supergrass en hun fans niet meer, maar de levenslust is er nog. Oasis wou voor altijd leven en Blur wou het alledaagse tot perfecte pop verheffen. Maar Supergrass? Die wilden gewoon dat we ons amuseerden. En onze tanden poetsten: ‘Keep our teeth nice and clean.’

Een cynicus zou deze zoveelste reünie van een gesplitte groep uitmelkerij kunnen noemen, maar Supergrass is hem voor: de groep zette al elk comebackoptreden in met het lied ‘In It For The Money’. Wat hun intenties ook zijn, de wereld is een iets mooiere plek geworden nu Supergrass is teruggekeerd. En nu is het de beurt aan Oasis om terug samen te komen, zeker? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234