Donderdag 24/10/2019

CD van de week

Sunn O))): religieuze soundscapes in onpeilbare duisternis

De forse stem van Attila Csihar sleept zich ook op Kannon tergend traag voort. Beeld Redferns

Zes jaar na hun laatste officiële langspeler duikt Sunn O))) opnieuw onder in onpeilbaar duister. Goed nieuws voor zwartkijkers: de vaandeldragers van het dronegenre laten zich nog steeds niet beteugelen door een structureel gebrek aan kleur.

"Maximum volume yields maximum results" is de lijfspreuk van Sunn O))). Met hun optredens verzekeren ze je dan ook graag van onherstelbare gehoorschade. Thuis blijkt het net iets moeilijker om op eenzelfde wijze overdonderd te raken door Stephen O'Malley en Greg Anderson. Maar met een beetje verbeeldingskracht en een koptelefoon die tot elf gaat, kun je ook deze plaat op een aanvaardbare manier beluisteren. Of beter gezegd: beleven.

Want hoewel de geluidsterreur bij wijlen heidense vormen aanneemt, dwingt Sunn O))) je om hun soundscapes met een religieus - of op zijn minst spiritueel - ontzag te benaderen. De songs doen hun voordeel met kerkelijke sfeerschepping en meditatieve herhaling, waardoor hun inktzwarte muziek zelfs op yoga-avonden werd geïntroduceerd.

Maria

Maar wees gerust: na het beluisteren van Kannon zul je niet opeens met Brigitta Callens willen zwemmen tussen dolfijnen, of de aanvechting voelen om de energiestroom van je soulmate te kammen terwijl jullie elkaars aura helen. Kannon lijkt zich immers in de eerste plaats te lenen tot magistrale nachtmerries waarin Noorse wouden opdoemen, en de aarde trilt onder je vege lijf. Verval en dood worden getoonzet met Poltergeist-achtige crescendo's, loodzware gitaarriffs en een stem die van zes meter diep lijkt te komen.

Beeld kos

Tot dusver niets nieuws onder de black hole sunn O))) voor de fans. De meest opvallende verschuiving in de dronewereld van het duo? Het tempo wordt net iets meer opgevoerd dan gewoonlijk, al schuifelen de drie songs - samen goed voor zo'n half uur muziek - nog steeds behoorlijk plechtstatig voort. Het meest dreigend klinkt 'Kannon 2', waarin onheilspellende keyboards de dienst uitmaken en huilende gitaren onverbiddelijk uithalen.

Ondanks een genadeloze, viscerale aanpak zou deze plaat zijn naam ontlenen aan de godin van de barmhartigheid. Een boeddhistische versie van Maria, zeg maar. Naargelang lokale legendes neemt die godheid de vorm aan van een man, vrouw, paard of draak. Om de link met Sunn O))) bevattelijker te maken: Kannon is een god die zich schijnbaar graag in het verborgene ophoudt - de meeste tempels te harer eer liggen verscholen in de bossen van Kyoto. Geen wonder dat je ook op deze plaat vaak het gevoel krijgt hopeloos te verdwalen.

In vergelijking met het rijker gearrangeerde Monoliths & Dimensions (2009) is opvolger Kannon het muzikale equivalent van een uitgewoond karkas, maar dat skelet blijkt niettemin gemaakt van spanbeton. Zo doet 'Kannon 1' zijn voordeel met een logge bas, feedback en de forse stem van oude getrouwe Attila Csihar die tergend traag voortkruipt, waardoor je nauwelijks woorden kunt opmaken. In 'Kannon 3' ondergaat Sunn O)))'s Hongaarse collaborateur trouwens een geslaagde transformatie tot Gregoriaanse monnik.

Na een halfuur is deze nare droom van een plaat alweer voorbij. Maar door de loodzware pas die deze langspeler aanhoudt, lijkt Kannon véél langer te duren. Doet Sunn 0))) nu ook de tijd vertragen? Misschien toch even bellen met Brigitta.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234