Zondag 15/12/2019

Tv-recensie

'Succession': Sopranos in Manhattan

Jeremy Strong in 'Succession'. Beeld CRAIG BLANKENHORN

De personages zijn dan al hatelijk, de nieuwe HBO-serie Succession is een voltreffer.

Veruit het enige sympathieke personage in de nieuwe HBO-serie Succession is de hotdogverkoper die, als je goed oplet, halverwege de vierde aflevering van het eerste seizoen twee seconden in beeld komt. Foutje van de monteur ongetwijfeld, want waarom zou je opzettelijk de boel verzieken met een greintje menselijkheid? Succession, dat op gang wordt getrapt met een aflevering van The Big Short-regisseur Adam McKay, grossiert in doortrapte socialites die evengoed het etiket van sociopaat zouden kunnen opgekleefd krijgen – Patrick Bateman is nooit ver weg. Toegegeven, daardoor duurt het even voor je écht om de plot geeft – om de personages geven is onmogelijk – maar eenmaal op dreef verandert de reeks geleidelijk aan in een bijtend satirische mix van Dynasty, The Sopranos en King Lear.

Wie in Logan Roy, het personage van de Schotse karakterkop Brian Cox, de Amerikaanse mediamagnaat Rupert Murdoch herkent, zit er in feite niet echt naast. Succession-bezieler Jesse Armstrong schreef tien jaar geleden een scenario over het leven van Murdoch, maar hij kreeg het – verrassing – niet verkocht. Adam McKay overtuigde Armstrong er gelukkig van om het script niet weg te gooien, maar als blauwdruk te gebruiken voor een reeks over een even rijke als disfunctionele familie – net op het moment dat HBO op zoek bleek naar een nieuw familiedrama genre The Sopranos en Six Feet Under

Brian Cox in 'Succession'. Beeld CRAIG BLANKENHORN

Aan de oppervlakte draait Succession nog altijd rond een hoogbejaarde mediamagnaat die weigert om de touwtjes uit handen te geven, maar onderhuids is de reeks een briljante studie van een gezin dat een schrijnend gebrek aan liefde en affectie compenseert met een schijnbaar tomeloze honger naar controle en macht.

Dat klinkt allemaal even hard als het taalgebruik van de protagonisten – de fucks vliegen je om de oren – maar zo gruwelijk serieus die zichzelf nemen, zo belachelijk worden ze door Armstrong gemaakt. Het resultaat is een venijnig shakespeareaans drama met zo veel (zowel passieve als actieve) agressie en zo veel exquise gevallen van plaatsvervangende schaamte dat er in onze woonkamer na vijf afleveringen geen grond meer overbleef om nog door te zakken.

Vanaf zondagnacht te zien op Telenet Play More. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234