Donderdag 21/11/2019

Recensie

STUFF. doet op meesterlijke wijze zijn eigen zin

Beeld rv Alexander Popelier

Jazz? Vergeet het. Fusion? Hoe komt u erbij? Old Dreams New Planets, de tweede plaat van STUFF., haakt onverdroten in op de door hiphop aangezwengelde elektronica die de band in zijn dna heeft zitten. De Gents-Antwerpse band overstijgt daarmee alle verwachtingen.

De opener ‘Slug’ berooft de op snelle shuffles en op Herbie Hancock-solootjes beluste jazzfreaks meteen van alle illusies: anno 2017 katapulteert STUFF. zichzelf de toekomst in. De referenties liggen niet zozeer bij seventiesjazzfunk, dan wel bij buitenaardse klankentappers als Bibio, Rustie en Gold Panda of bij platenlabels die kosmisch verantwoorde laptopspinsels op vinyl persen, genre Brainfeeder en Hessle Audio.

Funky maar stoned

Nee, we gaan u niet sufvervelen met namedropping, ook al is dat heel verleidelijk in het geval van Old Dreams New Planets. Weet gewoon dat Lander Gyselinck - geroemd drumwonder en de motor van de band - zijn liefde voor de hortende J.Dilla-beat niet onder stoelen of banken steekt waardoor verrukkelijke composities als ‘Delta’ en ‘Colibri’ achteloos schuin-marcheren door de groove. Mja, kennelijk is zelfs de funk niet heilig voor deze jongens. In ‘Colibri’ steekt een surrogaat-leadvocal de kop op die klinkt als een dronken talkbox uit de jaren tachtig. “Nigga’s funky but high on sizzurp”, zoiets.

Wie STUFF. graag afdoet als een stelletje hyperactieve percussionisten zonder songwriterstalent krijgt lik op stuk in ‘Fulina’, dat koketteert met een pakkende, weemoedige akkoordensequentie die halverwege onder de voet wordt gelopen door Gyselincks ADHD-roffels. Kippenvel.

Techno of disco?

Ook ‘Strata’ rolt een melodie uit die behoorlijk onrustwekkend aandoet: er zit een clown onder het bed te giechelen terwijl hij de matras openrijt met een slagersmes. Voelt u ‘em? Gelukkig is er dat puntige bassolootje van Dries Laheye dat eigenlijk geen bassolootje is, eerder een soort oncontroleerbaar gehik. Op dat snijpunt tussen bevreemdend en rotopwindend komt STUFF. meermaals meesterlijk uit de hoek.

Beeld RV

Zie ook ‘Vault’, een scheef, licht morbide pareltje dat Angelo Badalamenti vergat te schrijven. Heeft iemand het gsm-nummer van David Lynch? Toegegeven, deze hadden we niet meteen uit de koker van STUFF. zien glijden. De groep onttrekt zich achteloos aan de verwachtingen van pers, publiek en achterban. 

Braveheart

Neem nu ‘Galapagos’, dat de kop opsteekt als ongeschoren Berlijnse techno die uiteindelijk toch zwicht voor een floeren discogroove, genre Lindstrom & Prins Thomas. Wie zijn elektronische subgenres graag strikt gescheiden ziet, hangt nu wellicht pips boven de lavabo. Niemand hoeft deze boys te zeggen wat ze moeten doen. 

Wat is Old Dreams New Planets? Een collectie briljante kapotte muziekjes. Een onafhankelijkheidsverklaring. Een trampolinesprong door het glazen plafond. Mel Gibson in Braveheart die “Fréééédooom!” brult (sorry, we konden het niet laten). Een hunkering met de blik op oneindig? Dat alles, ja, maar vooral: méér. (SDBAN)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234