Vrijdag 18/10/2019
Geert Van Rampelberg in ‘Studio Tarara’. Beeld RV VTM

DM Zapt

'Studio Tarara': een setting die er met Pritt is opgeplakt en er meteen weer dreigt af te vallen

Kris Kuppens zet deze week de blik op oneindig. Vandaag over Studio Tarara op VTM.

Hooguit een paar zinnen tekst heeft hij. En die herhaalt hij telkens met schijnbaar enthousiasme. “Dat is lachen hé, dames en heren. Dat is Studio…” De armen van de publieksopwarmer, in het echte leven Geert Van Rampelberg, gaan de lucht in. Het publiek roept, dolletjes maar steeds netjes: “Tarara!” En daarmee is de aftrap van de nieuwe reeks Studio Tarara, aangekondigd als topdrama in de coulissen van VTM tijdens de beginjaren, een feit. 

Eindelijk, zou ik zeggen. Een beetje moe word ik van al die voorbeschouwende, pimpende promopraatjes. In de jaren 90 niet en ook nu niet: nooit ben ik een fan geweest van opgefokte zaken. Niet van de opgedreven Camino’s indertijd, niet (of zelden) van hun bestuurders. Mijn lief van toen reed in een witte Lada. Waar is de tijd?

In 1993 keek ook ik naar Rad van fortuin. Ik zie ze nog levendig voor me: Walter Capiau en Aurore, de bordjes-draaiende-vrouw-zonder-achternaam. In Studio Tarara wordt dat Roxanne, de immer fascinerende Frances Lefebure, en mag de echte Bart Kaëll al aan de bak. De makers hebben er alles aan gedaan om de kijkers terug in de tijd te werpen. Of voor het jongere grut: om hen kennis te laten maken met de periode waarop zij blind hun hippe outfit met hoge taille en water in de kelder baseren. Dat moet even schrikken zijn. 

Bebloemde shortjes en bloesjes, schouders van epauletten en pompeus geföhnde haren: elke keer als hoofdpersonage Ricky Bolsens oftewel Koen De Graeve verschijnt, zie ik Willy Sommers voor me. Geloof me, in de voorbije dertig jaar heb ik weinig aan de man gedacht. Laat ik het, voor mijn eigen gemoedsrust, op conditionering houden.

Gevaarlijk donker

Ondanks al die kleurrijke pracht en praal, rijkelijk overgoten met die heerlijke ninetiessoundtrack, voel ik me gapen naar een decor van bordkarton. Het heeft iets hols, een setting die er met Pritt is opgeplakt en die er zometeen weer dreigt af te vallen. Nu ja, ook dat waren de jaren 90: instant kitsch. 

Bevreemdend zijn de sketches die pointes hebben die je al van in de jaren 80 ziet aankomen en die met volle lef en lachband erin worden gegooid. Ze zorgen voor een gewaagde, kantje boord traagheid, zeker als Ricky dan ook nog eens zijn teksten vergeet en de scène, sans gêne, herneemt. Het creëert afstand, zoals kijken naar zatte feestende mensen terwijl je zelf bloednuchter tegen de muur leunt. Dat is sneu én fascinerend. Een beetje zoals de betere potpourri.

Het is in de man met de minste zinnen, de publieksopwarmer, dat alles lijkt samen te komen. Het is wat hij níét zegt, dat alles lijkt te zeggen. Als hij, na de obligate vrolijkheid, naar zijn kruk naast de scène in het schemerdonker loopt, noodgedwongen klaar om het aan de echte sterren over te laten, dan, dan wordt het eindelijk gevaarlijk donker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234