Zaterdag 20/07/2019

Review

StuBru presenteert De Nieuwe Lichting op Pukkelpop: Tamino en de anderen

Kai Wén. Beeld Senne Van Der Ven

De Nieuwe Lichting, StuBru’s etalage van muzikaal talent, was een ongelijke strijd voor de Brugse rapper-zanger-prodcuer Kai Wén en de okselfrisse indiepoppers van The Lighthouse. Want: Tamino.

Het applaus aan het eind, toen de drie laureaten van De Nieuwe Lichting nog eens werden afgeroepen, maakte het helemaal duidelijk: pas bij Tamino deden de gilletjes pijn aan je oren.

Niet dat de andere twee een slechte beurt maakten, integendeel. Bruggeling Kai Wén (★★★☆☆) etaleerde een soepele rapflow die hij rimpelloos afwisselde met erg fraaie soulzang, en ook zijn beats bounceten gezellig heen en weer tussen reggaeton en trap. In ‘Too Long’ en ‘Let Me Love You’ scholen ook nog eens vlotjes meezingbare melodieën, alleen zijn teksten, vol emotionele ontboezemingen à la Drake, konden de clichés – “fine like wine” – niet omzeilen.

Ook een beetje bizar dat Kai Wén het lekker glijdende ‘Let Me Love You’ halverwege afbrak met “hey dj, this shit is too complicated, play something else” – een wat knullig bruggetje naar ‘Complicated’. Wellicht wilde hij in al zijn enthousiasme nog snel even een ander type beat droppen. Elke laureaat van De Nieuwe Lichting kreeg immers maar tijd voor drie songs.

Beeld Senne Van Der Ven

Slotsom? Kai Wén komt er wel met zijn veelzijdige skills: zingen, rappen, beats maken én acrobatisch turnen – hij eindigde met een radslag plus salto. Yep, deze jongen deed alles, inclusief zijn stunts, zélf.

Helemaal klaar voor de radio én de fotoshoots bleek The Lighthouse (★★★☆☆), een stelletje fris geknipte mooiboys in skinny jeans. Met ‘Backbeats’ liepen ze in het spoor van indieboyband Glass Animals, met ‘Hollywood’ kampeerden ze tussen Bastille en Two Door Cinema Club. Kortom: een en al zonnige vibes voor wie zijn pop graag zonder rafelrandjes heeft.

The Lighthouse. Beeld Senne Van Der Ven

Dat hoorde je ook in hun cover: ze schraapten de sexy weerbaarheid van TLC’s ‘No Scrubs’ af, en legden er een blinkende laklaag over. Mooi, zeker met die lange “nooooo scruuuuubs”-uithalen op de achtergrond, maar ook een beetje glad.

Dat kon je dan weer niet zeggen van de ongeslepen diamant Tamino (★★★★☆), die na zijn show met band op donderdag in de Club ditmaal solo aantrad in de Marquee. Wat een verteller, wat een zanger, zo bleek ook nu weer. Zijn stem in ‘Blue Jeans’ ademde rode wijn, kaarslicht en een fatale mix van melancholie en wellust.

Tamino. Beeld Senne Van Der Ven

Met één beeld – een brandende sigaar in een mondhoek – riep hij in ‘Cigar’ een hele film over een spaak lopende relatie op: terwijl zijn timbre je wat deed denken aan dat van Maarten Devoldere (Balthazar en Warhaus), zong hij over liefdesverdriet dat na verloop van tijd minder pijn gaat doen, waardoor helaas ook de goede herinneringen aan hem of haar vervagen.

Waren dat op dit vroege uur al knikkende knieën? En waarom voelden onze ooghoeken plots vochtig aan? Tamino dissecteerde zichzelf op het podium en raakte ook bij ons een paar open zenuwen. En dan moest ‘Habibi’ nog komen: Tamino’s falset die naar de sterren reikte alsof het niets was. Zijn voortdurend gesloten ogen die zich ineens openden en een niet te stelpen verdriet én een diepe wijsheid lieten vermoeden. Dag twee moest nog goed en wel beginnen, en wij waren al gesloopt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden