Zondag 23/02/2020

Recensie

‘Still’ van Wouter Dewit: gouden melancholie uit Maaseik

Beeld Lore Viaene

Hij zou met zijn sferische pianomuziek zomaar uit Breiðafjörður in Ijsland kunnen komen, maar neen: Wouter Dewit schreef Still in zijn huiskamer in Maaseik.

Wouter Dewit is voorlopig een onbekende naam in muziekland. In 2015 bracht hij in eigen beheer Everything, You See uit, maar lang zou dat debuut niet nazinderen. Met tweede langspeler Still solliciteert de Limburgse pianist van Illuminine wél naar een plek tussen de groten.

“Ik wilde niets forceren, maar muziek maken die dichter op mijn huid zit”, zegt hij in de biografie van zijn tweede langspeler. “Er stond niets op papier, ik volgde gewoon mijn instinct.” In het dagelijkse leven is Wouter Dewit leraar. Wanneer hij na zijn uren door zijn huiskamer in Maaseik wandelde, pauzeerde hij even aan de piano. Het is daar, middenin het drukke leven van een jong gezin, dat hij de acht nummers van Still heeft geschreven.

Als kind volgde Dewit een strikt dieet van Bach, maar de artiesten die de nieuwe plaat van de pianist kleuren, luisteren naar hedendaagse namen. ‘Autumn Falls’ klinkt als een quatre-mains van Nils Frahm en Jan Swerts, ‘Dance, Dance, Dance’ heeft iets weg van Dustin O’Halloran en ‘La Durée’ had niet misstaan in de catalogus van Yann Tiersen. 

Ja, Nils Frahm, Jan Swerts en Grouper flitsen voortdurend voorbij, maar een copycat durven we Dewit niet noemen. Hij beschikt over dezelfde middelen en mikt, net als zij, op het hart. Maar hij doet op zijn eigen manier – met veel gevoel en schwung.

Bezweren

Still is de soundtrack van een film die nooit is verfilmd. Wanneer je de ogen sluit, flitsen er beelden voorbij van hysterische jongelui, okerkleurige bossen en huilende mannen. Wouter Dewit schiet je van de ene emotie naar de andere; van weemoed over melodrama naar troosteloosheid.

De Limburgse pianist houdt het over de hele lijn puur. Hij laat zijn vingers over de zwart-witte toetsen walsen, en overgiet de melodieën met strijkers. Geen percussie, geen effecten, geen andere snaarinstrumenten. ‘Still, it is’, ‘Hug, run’ en ‘Spring sets in’ zijn alle drie hetzelfde en toch verschillend. Het wondermooie Ruins van Grouper is ook zo’n plaat die veel zegt met weinig woorden.

Platenhoes van 'Still' van Wouter DewitBeeld rv

Wouter Dewit laat in vijftig minuten zien dat hij de kunst van het bezweren in de vingers heeft. Het ontbreken van zang is bovendien geen groot gemis, omdat de fundamenten van de kleine, sferische pianosongs stevig genoeg zijn om overeind te blijven. En hij gaat daarnaast ook niet snel vervelen. Na de eerste luisterbeurt wil je nóg eens, en voor je het goed en wel beseft, is de dag voorbij.

Still van Wouter Dewit is een plaat die moeilijk onder woorden is te brengen, omdat het album je overvalt, je volledig binnenstebuiten keert en je verloren achterlaat. Het is om de een of andere reden evenzeer een plaat waaraan je je gaat hechten. Nooit gedacht dat we dit zouden zeggen, maar de mooiste herfstplaat van het jaar komt uit Maaseik.

Still van Wouter Dewit is uit bij Zealrecords. Hij speelt op 17/12 in de AB, Brussel. wouterdewit.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234