Maandag 06/04/2020

Review

Steven Gabriels strandt in de wachtkamer van de comedy

Beeld Imagedesk / Patrick De Roo

Steven Gabriels brengt niet de bikkelharde stand-up, maar giet zijn veeleer poëtische overpeinzingen in een humorjasje. Al duurt het in Een deur die plots opengaat wel erg lang eer de comedian zijn draai vindt.

Steven Gabriels is een beetje een buitenbeentje in de comedy. Even in het middelpunt van de belangstelling met een finaleplek in de Comedy Casino Cup in 2009, timmert hij sindsdien wat in de luwte aan zijn eigen weg.

In zijn nieuwe voorstelling neemt Gabriels ons mee naar die dramatische laatste augustusdag in 2013, de dag dat hij zijn vrouw, inmiddels ex, op de spoedgevallen binnenbrengt. Vandaar, vanuit de wachtkamer - een sober decor van drie stoelen op een rij - gaat hij langzaam terug in de tijd om te duiden hoe het zover is kunnen komen.

Kinderloos schenkt zijn toen nog vrouw haar volle aandacht aan de kweek van een stadstuintje. Van de eendimensionale bestaansdrift van de mestkever (een zo groot mogelijke mestbal rollen als 'Sisyfiaans' existentieel gevoel) tot de verschuiving van de culinaire interesses van zongedroogde tomaten naar vergeten groenten, van erwtjes en wortelen die niet naast elkaar gezaaid mogen worden tot zijn verklaring waarom mannen van Mars komen en vrouwen van Venus (de een pist kijkend naar de sterren, de andere pist kijkend naar haar schoenen): ze tekenen Gabriels' relatieteloorgang.

Gabriels is een verteller die de tijd neemt voor zijn verhaal, dralend lijkt hij zelfs te vergeten dat hij comedy brengt en loodst hij ons wat doelloos door zijn absurde wedervarens met best wel onderhoudende weetjes maar met een gezapigheid die het publiek maar moeilijk bij de les houdt. Tot langzaam en net op het nippertje zich weer die comedypersoonlijkheid toont waarom we Gabriels talentvol noemen.

Beslapen bed

Als de deur die plots opengaat - zoals in Ann Christy's nummer 'Dat heet dan gelukkig zijn' -, ontkiemt dan toch dit bitterzoet verhaal over 'Liefde en Geluk, Toeval en Tuinieren en de Tedere Genadeloosheid van de Tijd' met pijnlijke oneliners over zijn negatieve ingesteldheid (zo negatief dat hij donker geeft in het licht) tot een mooie beschrijving over de eenzaamheid van het te lang beslapen beddengoed (dan heb je het gevoel dat er toch iemand op je heeft liggen wachten). Het geluk maak je zelf, ook al betekent dat dat je soms een sneeuwman moet invriezen, weet Gabriels.

En die deur die plots opengaat? Het hangt er maar van af of ze langs de juiste kant opengaat of je met een gehavende neus en een bluts op je kop achterlaat.

Gabriels laat ons lang vegeteren, daar in de wachtkamer van de comedy, maar aan het einde smeert hij wel zalf op de wonde.

Dit seizoen op tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234