Zondag 26/05/2019

Concertrecensie

Steve Gunn in de Botanique: Arabische vibe met psychedelica en uitwaaiende seventiesgitaren

Beeld Alex Vanhee

Les Nuits is er om ontdekkingen te doen. Desnoods zelfs bij artiesten die je al na aan het hart liggen: zo stond er op het podium van de Orangerie een Steve Gunn die ik nog niet kende.

Dat heeft alles te maken met Gunns nieuwe plaat, die er op 3 juni zit aan te komen: het kan bijna niet anders of hij heeft Eyes on the Line bijna integraal gespeeld. Voordien kende ik Gunn als een ingetogen gitarist, een nieuwerwetse folkie in de lijn van William Tyler, die met zijn zorgvuldig in elkaar gevlochten gitaartapijten vooral deed denken aan grootheden als Mike Cooper en Robbie Basho. Bij het nieuwe materiaal heeft hij aan dat kenmerkende mengsel Led Zep en The Grateful Dead toegevoegd, en een royale scheut woestijnzand.

Dat het geen Steve Gunn light zal worden, is al duidelijk bij de opener, 'Ancient Jules': een bezwerende jam van een song die meteen links en rechts mensen uit hun lood slaat. Vergelijk het hiermee: je gaat naar Neil Young kijken terwijl je net nog Harvest en After the Goldrush hebt opgelegd, en dan komt hij op met Crazy Horse, en speelt hij heel Ragged Glory. Geen kwalijke ervaring, maar wel iets waarvan je moet bekomen. Het volgende nummer mag meteen zalven met een dubbele dosis reverb die niet zou misstaan in de muziek van Gunns maatjes Kurt Vile en The War on Drugs.

Beeld Alex Vanhee

Een aantal algemene observaties over de liveversies van de nieuwe (mij nog onbekende) nummers: ze zijn tegelijk wilder en uitbundiger, maar ook directer dan vorig werk. Ofwel wordt er voluit gejamd met de versterkers op tien, ofwel luister je naar een rechttoe-rechtaan melodie. Het zachte meanderen van vooral Time Off is alleszins ver weg. Gunn zegt graag naar Indische raga te luisteren, wat steek houdt: Eyes on the Line heeft een Arabische vibe met veel psychedelica en uitwaaiende seventiesgitaren. Of anders wel de exotiek van iets krautachtigs als Amon Düül. Kent iemand de band Grails nog? Daar heeft het soms wat van weg.

De beste van die nieuwe nummers vind ik tot nu toe 'Full Moon Tide': een waanzinnig onschuldig nummer dat meesleept en zalft en af en toe begint te bruisen - één en al ingehouden energie die maar héél soms mag uitbarsten en dan nog met mate. Af en toe passeert Big Star mijn gedachten en dat gebeurt alleen wanneer ik heel gelukkig ben. Wanneer er dan eindelijk een zeldzaam bekend nummer passeert, zorgt dat toch weer voor een extra dwingende hartzwelling. 'Milly's Garden' is magisch: een treurzang op acid die vanavond in gepimpte versie wordt gebracht. Mocht elektrische spacefolk geen genre zijn, dan is het er nu één geworden.

Wat nog: 'Water Wheel', de meest straightforward pop van de avond; maar net wanneer het nummer je richting roes begint te wiegen, steekt er een wind op en vlieg je weer met z'n allen overboord. Misschien dat de zee voor een mislukte amateurdichter als ik wel een geschikte metafoor is bij de muziek van Steve Gunn: soms uitnodigend kabbelend, dan kolkend - en soms kapseist je bootje.

Over de gehele lijn wondermooi: 'Wildwood' in het staartje van de set. De elektrische solo die in de finale tegen het akoestische getokkel komt schurken, levert een gitaarduet op om week van te worden. Bijna zo majestueus als Mike Coopers 'I've Got Mine', wat me brengt tot het willekeurige advies: luister zeker eens naar Trout Steel, één van de mooiste albums aller tijden.

"I know it's weird to see bands that play stuff and you're like, what the fuck?" ziet Steve Gunn er zelf ook wel het risico van in om bijna uitsluitend nieuw materiaal te brengen, maar wanneer dat materiaal zo goed is, is er geen reden tot zorgen.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.