Zaterdag 26/11/2022

interview

Stefanie Callebaut (SX): "Groeien doe je het best traag, anders verbrand je"

Helemaal terug van even weggeweest: Stefanie Callebaut, frontvrouw van SX.
Helemaal terug van even weggeweest: Stefanie Callebaut, frontvrouw van SX. "Ik weet dat ik nog veel in mijn mars heb."Beeld Jonas Lampens

Ongeremde sirene op het podium, schuchter meisje ernaast: zelfs vrienden noemen Stefanie Callebaut (29) ondoorgrondelijk. Maar op de nieuwe plaat licht de zangeres van SX een tipje van haar sluier: "Ik voel alles té intens."

KIM VAN DE PERRE

"It did hurt. It did hurt to rebound", zingt ze in de eerste single van SX' nieuwe EP Alpha. En die plaat hoeft dan niet als een dagboek gelezen te worden, dit stukje is wel echt. "Ik heb het een tijd moeilijk gehad", zegt Stefanie Callebaut. Het overdonderende succes van SX kwam te snel, te fel, te onverwacht. Studio Brussel pikte hun single 'Black Video' in 2011 haast toevallig op van YouTube. Plots kon je geen radio meer opzetten of de dromerige synthpop van de West-Vlaamse band schalde uit de boxen.

Debuutplaat Arche uit 2012 as meteen een hit. De ene dag speelde Callebaut nog met bandleden Benjamin Desmet en Jeroen Termote op een braderie in Wevelgem, de volgende stonden ze voor een uitverkochte AB, op Werchter en als voorprogramma van dEUS. Dat doet iets met een mens. Zeker met een perfectioniste als Callebaut. "Na Werchter werd ik overvallen door een enorme prestatiedruk", vertelt ze. "De verwachtingen na ons debuut waren zo hoog. Hoe gaan ze dat overtreffen? Kunnen ze dat wel overtreffen? Ik vond geen rust. Overal waar ik kwam, voelde ik alle ogen op mij gericht."

Je bent zelfs naar Parijs gevlucht?
Stefanie Callebaut: "Ik moest gewoon even weg van alles en iedereen. Naar een kamertje, met weinig meer dan een bed, een tafel en een piano. Ik ben uiteindelijk vijf maanden in Parijs gebleven. Het enige wat ik er deed was wandelen, en tokkelen op die piano."

Klinkt als een burn-out.
"Dat was het niet, en het was ook geen depressie of zo. Ik moest gewoon even stilstaan, reflecteren. Alles waar we van droomden, was plots realiteit. Spannend en geweldig. Maar ergens was ik daar nog niet klaar voor. Succes overspoelt je. Zo'n onregelmatig tourleven put je ook helemaal uit, lichamelijk én mentaal. Je houdt geen energie meer over om nieuwe dingen te creëren."

Vandaag lijkt ze die energie weer helemaal te hebben teruggevonden. Op haar verzoek hebben we afgesproken in een lunchbar in Antwerpen. Ze wilde even het huis uit. Met haar zwarte eyeliner, wild opgestoken krullen en bonte kostuumvest lijkt ze eerder op weg naar een feestje dan naar een interview. "Ik kom eindelijk weer buiten. We hebben ons de voorbije drie jaar min of meer opgesloten in onze studio in Deerlijk.Gewoon drie jaar aan een stuk weg van alles muziek gemaakt. Deden we een maand over één nummer, dan was het maar zo."

Gewaagde keuze: dan ben je net doorgebroken, verdwijn je bewust drie jaar uit de spotlights.
"Iedereen zegt: als de bal begint te rollen, moet je mee. Maar in Parijs heb ik beseft dat je jezelf zo kunt verliezen. Ik weet nu: groeien doe je het best traag, anders verbrand je. In 2013 hebben we daarom beslist: we trekken ons met SX terug in onze cocon, en komen er pas uit met nieuwe nummers als we zelf honderd procent tevreden zijn. Bij ons debuutalbum moest alles heel snel gaan. Nu wilden we onze tijd nemen om uit te puren wat SX echt is."

Zijn jullie dan plots een heel andere band geworden?
"Onze muziek blijft dromerig en conceptueel, maar is nu meer geënt in de realiteit. We vertrekken meer van de wereld waarin we leven en wat we rondom ons zien gebeuren. We willen inspelen op maatschappelijke tendensen: zoals de overdaad aan prikkels die onze technologische samenleving met zich meebrengt. Alleen al via sociale media, of je smartphone. Ik zie de gevolgen om mij heen. Mensen kunnen daar niet mee om, verliezen het noorden."

"Iedereen zit alleen op zijn eiland, achter zijn scherm naar de wereld en de ander te kijken. Zoiets maakt eenzaam en angstig, want je krijgt het gevoel dat je geen aansluiting meer vindt."

null Beeld Jonas Lampens
Beeld Jonas Lampens

Lijd je daar zelf ook onder?
"Ik probeer me daar zoveel mogelijk van af te sluiten, van al die prikkels. Ik ben heel empathisch, pik heel snel emoties op van anderen. Als er iemand in mijn buurt nerveus, angstig of triest is, neem ik dat over en voel ik dat ook. Maar dan 100 keer zo hard. Feit is dat ik alles té intens voel. Ik ben me daar pas onlangs van bewust geworden, dat ik hoogsensitief ben. Dat kan zowel positief als negatief zijn, maar ik heb er wel mee moeten leren omgaan. Hoe? Muziek is mijn therapie, dat geeft me rust. Met onze muziek wil ik ook een positief tegengewicht bieden tegen de groeiende eenzaamheid, mensen samenbrengen."

Zet Stefanie Callebaut op een podium en je krijgt vuurwerk. Gekleed in doorschijnbroeken, latex bodysuits of diepuitgesneden badpakken kronkelt ze haar lijf in de vreemdste bochten, sensueel en wild tegelijk. Ze oogt ongeremd, zelfverzekerd, één brok lef. Muziekrecensenten gebruiken termen als natuurkracht, sirene, wervelwind om haar intrigerende présence te omschrijven. Of ze geven ruiterlijk toe dat woorden gewoon te kort schieten.

Het meisje dat voor ons zit en vertelt over haar angsten, twijfels en behoefte aan rust, oogt een stuk breekbaarder. Charismatisch, maar delicaat. Volgens vrienden is Callebaut in het dagelijkse leven niet iemand die alle aandacht opeist als ze een ruimte binnenkomt. "Bij een groep mensen die ze niet kent, is ze eerder het schuchtere, stille type in het hoekje van de kamer dan een haantje de voorste", klinkt het. Het liefst vertoeft ze in de kleine kring van dichte vrienden die ze echt vertrouwt. Haar lief - bandlid Benjamin Desmet - vergelijkt haar met een oester: je moet eerst door de harde beschermingslaag weten te breken voor je de parel vindt.

"Als kind was ik al een loner, een zwerver", vertelt Callebaut. "Vaak alleen, weinig vrienden. Helemaal anders dan mijn zus, die net heel populair was. Maar ik vond dat ook helemaal niet erg. Ik was graag in mijn eigen wereldje."

Ze kan in veel situaties "maar moeilijk aarden", zegt ze, maar op een podium voelt ze zich thuis. "Vreemd genoeg kan ik daar plots alles loslaten. Zodra ik op dat podium sta, schakel ik alles uit. Ik hoef niet meer alles te controleren of te analyseren. Dan volg ik gewoon mijn buikgevoel, mijn instinct.

"Ik denk daar niet bewust over na, in de zin van 'nu ga ik sensueel dansen'. Ik moet gewoon zo bewegen om die klanken uit mijn lichaam te krijgen. Als ik achter mijn keyboard zou zitten, zou dat helemaal anders klinken. Alleen ben ik nogal onhandig. Vandaar dat ik meestal op blote voeten optreed. Anders val ik op mijn gezicht."

Voor een onhandig, schuchter type lijk je je erg op je gemak te voelen in die latex bodysuits.
"Podiumoutfits moeten mij het idee geven dat ik naakt op dat podium sta. Niet om sexy over te komen, wel voor de bewegingsvrijheid. Er mag niks spannen, schuren of afremmen."

Is dat de reden dat je je outfits nu zelf ontwerpt?
"Ja, samen met ontwerper Harvey Bouterse. Onder de noemer Community X ontwerpen we onder meer kleding voor op en naast het podium. Van latex capes tot strakke vrouwenpakken. Ik schets en creëer heel graag.Maar naast het plezier, gaat het ook over controle."

Je wilt alles zelf in handen houden?
"Maar dan ook echt alles. Ik ben een controlefreak. Voor mij is SX ook meer dan muziek. Het is een totaalconcept, een biotoop, waarbij alles moet kloppen. Als we muziek maken over de tegenstelling tussen onze digitale, technologische westerse 'beschaving' en de kracht van de ongerepte natuur, moet dat ook uitstralen via onze kleding, platenhoes en video's. Daarom ontwerpen we zelf een logo, en laten we dat 3D-printen in titanium. Daarom zijn we voor de videoclip van 'Hurts' helemaal naar de Amazone in Suriname getrokken."

Dat laatste was super, maar tegelijk ook hels, vertelt ze bij een gemberthee. De omstandigheden waren superextreem. "Eerst zes uur in de auto, dan tien uur in een bootje om in de middle of nowhere te belanden. In een piepklein dorpje midden in de jungle waar je maar twee uur per dag elektriciteit hebt en het krioelt van de gevaren. Er zijn wilde dieren, dingen die op je hoofd kunnen vallen, muggen die je met chikungunya kunnen besmetten.

"Er moest voortdurend iemand in de buurt blijven om ons te beschermen en tussen de takes door een muggennet over mij te gooien. En ik zit daar dan wat te zingen en te bewegen op een boomstam in mijn Dries Van Noten-topje en Community X-outfitje. Afzien."

Stefanie Callebaut ontwerpt ook haar eigen podiumoutfits. 'Die moeten mij het idee geven dat ik naakt op dat podium sta. Niet om sexy over te komen, wel voor de bewegingsvrijheid.' Beeld Jonas Lampens
Stefanie Callebaut ontwerpt ook haar eigen podiumoutfits. 'Die moeten mij het idee geven dat ik naakt op dat podium sta. Niet om sexy over te komen, wel voor de bewegingsvrijheid.'Beeld Jonas Lampens
null Beeld Jonas Lampens
Beeld Jonas Lampens

Je had ook gewoon naar het Peerdsbos kunnen trekken.
"Nee nee, dat was geen optie. Als ik over de kracht van de wilde, rauwe natuur wil zingen, moet ik die eerst zelf ontdekken en beleven. Ik moet weten waar ik het over heb."

Zowel de clip als de sound van Hurts doen veel mensen denken aan FKA Twigs.
"Mensen hebben het blijkbaar altijd nodig om te vergelijken. Bij onze eerste plaat werden we ook meteen omschreven als 'de Belgische Beach House'. Bon, er zijn ergere artiesten om mee vergeleken te worden.

"Maar dat sommigen insinueren dat we te veel naar FKA Twigs hebben gekeken, vind ik niet oké. Dat is wellicht wat jaloezie. Of ik goed tegen kritiek kan? Eigenlijk wel, als het opbouwend is. Wij steken enorm veel energie in SX om iets totaal nieuws te creëren. Vanaf het begin was dat duidelijk: we willen ons eigen ding doen. Onze eigen wereld scheppen."

Officieel ontstond SX in 2009, het jaar waarin ze op de lokale muziekwedstrijd Westtalent de publieksprijs in de wacht sleepten. Maar de bandleden gaan al veel langer terug. Ze vonden elkaar als tieners in een repetitiekot in Wevelgem.

Callebaut en Desmet zijn naast collega's ook een koppel. Een pluspunt, vindt hij. "Want je bent nog beter op elkaar ingespeeld. En je kunt vrijuit je mening zeggen. Soms leidt dat tot heftige discussies, maar dat is net goed." Zijzelf wil weinig over de relatie kwijt. Privé is privé.

Ze hebben geen vaste taakverdeling.Hij buigt zich meer over de productie, schrijven doen ze soms samen, soms apart. Soms thuis aan de piano, soms meteen in de studio. "Dan creëert hij een sound en bedenk ik er tekst bij of omgekeerd. Het is gewoon uitproberen tot er magie ontstaat."

Callebaut heeft bij haar weten altijd al gezongen. Haar eerste muzikale herinnering gaat terug tot haar derde levensjaar, toen de babysit met haar liedjes zong. Later begon ze een tweede stem te bedenken bij zowat elk nummer dat ze op de radio hoorde, van Lou Reed tot Michael Jackson. Als 18-jarige deed ze al mee aan de VTM-talentenjacht Star Academy.

Wilde je van jongs af aan een ster worden?
"Het ging me nooit om de bekendheid. Maar ik wist wel al als kind wat ik met mijn leven wilde doen: zingen. Geschift, hè?"

Hoe ver reiken je ambities?
"Ver. Maar niet ten koste van alles. We willen in de eerste plaats tevreden zijn met wat we doen. Je komt in de entertainmentindustrie heel makkelijk in een machine terecht waardoor je geleefd en gestuurd wordt. Ons eerste album hebben we bewust niet internationaal gereleased. We hadden nog te veel tekortkomingen om de concurrentie in het buitenland aan te gaan."

Sta je nu steviger in je schoenen?
"Ik vind dat we al ongelooflijk gegroeid zijn. Dat geldt zowel voor de band als voor mezelf. Vroeger blokkeerde ik soms. Omdat ik bang was. Nu doe en zing ik gewoon zoals ik het voel. Ik probeer minder vraagtekens te zetten bij 'succes'. Ik probeer nu gewoon te denken: het moet zo zijn. Ik weet dat ik nog veel in mijn mars heb."

null Beeld Jonas Lampens
Beeld Jonas Lampens

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234