Maandag 21/09/2020

DM ZaptStefaan Werbrouck

‘Stateless’ kruipt sneller onder je huid dan Dries Van Langenhove ‘#omvolking’ kan tweeten

StatelessBeeld BEN KING/NETFLIX

Tijdens de zomervakantie nemen de collega’s van Humo de zapper over. Vandaag: Stefaan Werbrouck over ‘Stateless’.

De zesdelige miniserie Stateless speelt zich, na de eerste aflevering, grotendeels af in Barton Immigration Detention Centre, een fictief kamp in de Australische woestijn waar illegale vluchtelingen vastzitten tot er een beslissing valt over hun visumaanvraag. Tussen de Afghanen die gevlucht zijn voor de Taliban of de Koerden die gefolterd werden door het Iraanse regime verblijft daar ook ene Sofie Werner, een jonge, blonde Australische vrouw met psychologische problemen. Sofie is weggelopen uit een bizarre sekte waar ze seksueel misbruikt werd en probeerde met een gestolen paspoort naar Duitsland te reizen. Omdat ze haar echte identiteit niet wou vrijgeven en de autoriteiten niet genoeg geïnteresseerd waren om die zelf te achterhalen, werd Sofie gemakshalve ook beschouwd als een ‘unlawful non citizen’ en in Barton opgesloten.

Hoe onwaarschijnlijk het lot van Sofie (indrukwekkend neergezet door Yvonne Strahovski uit The Handmaid’s Tale) ook klinkt, haar verhaal is echt gebeurd. In 2004 zat de Duits-Australische Cornelia Rau tien maanden lang vast in een detentiecentrum net als Barton; toen ze vrijkwam, zorgde dat voor heel wat verontwaardiging in de media en bij de modale Australiër,  die tot dan geen twee keer had nagedacht over de levensomstandigheden in de gevangenissen voor vluchtelingen. 

Stateless, dat bedacht werd door Cate Blanchett (die ook te zien is als sekteleidster), gebruikt Sofie vooral als opstapje om het hele systeem aan te klagen. Haar lijdensweg mag dan wraakroepend zijn, hij verbleekt tegen die van de andere gevangenen in Barton: mensen als Ameer, een Afghaanse leraar die al zijn geld aan mensensmokkelaars heeft gegeven om met zijn familie naar Australië te komen en door het systeem langzaam vermalen en weer uitgespuwd wordt. Hij krijgt, in tegenstelling tot Sofie, geen happy end. 

De boodschap is duidelijk: een plek als Barton ontmenselijkt iedereen. De vluchtelingen die er consequent aangesproken worden met hun volgnummer, het voetvolk dat de gefrustreerde gevangenen in bedwang moet houden en de bazen die het beleid moeten uitvoeren dat politici honderden kilometers verder uitstippelen. Politici van wie de voornaamste bekommernis is dat de media en de kiezers niet ontdekken wat er allemaal gebeurt. De uppercut houdt Stateless voor helemaal op het einde, na de bevrijding van Sofie. In een naschrift laten de makers weten dat de zaak-Rau voor een hervorming van het systeem heeft gezorgd, met als belangrijkste verandering dat vluchtelingen nu niet meer in kampen op het Australische vasteland worden vastgehouden maar op enkele eilanden ver van de kust. Zoals een personage bij het begin al zegt: “De boten tegenhouden lost het probleem niet op. Het betekent alleen maar dat je het niet meer hoeft te zien.”

Nu te zien op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234