Dinsdag 18/02/2020

Barok

Stairway to Händel

Stefano Montanari.Beeld Franky Verdickt

Eigenlijk hield hij helemaal niet van barokmuziek. Vandaag is de Italiaan Stefano Montanari (47) een van de belangrijkste barokviolisten van het moment. Met dank aan Led Zeppelin. Vanaf morgenavond dirigeert hij Händels Agrippina in Opera Antwerpen.

Niets wijst erop dat deze man een van ’s werelds grootste experts is van 17de- en 18de-eeuwse vioolmuziek. Als kind speelde de Italiaan piano, maar luisterde hij naar rock. Net als de meeste van zijn generatiegenoten. “Ik ben opgegroeid met The Wall van Pink Floyd, Led Zeppelin, later ook Queen, Genesis en zelfs Metallica en Iron Maiden”, vertelt Stefano Montanari. “Daar was ik gek op. Helaas heb ik nooit geleerd om rockmuziek te spelen – misschien komt dat in een volgend leven? Ik heb wel even jazz geprobeerd, maar me dan volledig op klassiek gericht.”

Dat een Italiaan zich de barok meester maakt hoeft niet te verwonderen. Toch kon het hem aanvankelijk maar matig bekoren. “Italië heeft een rijke baroktraditie”, zegt hij. “Alleen werd die muziek vaak op een erg ouderwetse manier gespeeld. Ik herinner me dat ik als tiener een uitvoering van de Vier jaargetijden van Vivaldi hoorde. Zo saai! Waarom toch, vroeg ik me af. Pas enkele jaren later – toen ik Accademia Bizantina hetzelfde hoorde spelen, maar op een heel gekke manier – begreep ik het. Er is niet één manier om iets te spelen. En in deze versie zat gewoon meer leven. Dat wilde ik ook kunnen.”

Stefano Montanari.Beeld Franky Verdickt

Het lukte. In 1995 kon Montanari zich als barokviolist verbinden aan diezelfde Accademia Bizantina, een ensemble waarmee hij bijna twintig jaar op tournee ging. Met zijn opname van Corelli’s Vioolsonates Opus 5 won hij een Diapason d’Or, de belangrijkste Franse prijs voor klassieke muziek. En sinds 2012 leidt hij operaproducties over de hele wereld.

(Soap)opera

Händels Agrippina is de eerste barokopera die Montanari dirigeert, een stuk over machtszucht en intriges. Morgenavond gaat de productie in première in Opera Antwerpen. “Het is een grappige bewerking”, vindt hij. “Regisseur Mariame Clément heeft zich gebaseerd op Amerikaanse soaps zoals Dallas. Het verhaal van Agrippina is puur drama, maar daarbinnen is ze op zoek gegaan naar humoristische elementen. Volgens mij is het de perfecte opstap voor jonge mensen om klassieke muziek te ontdekken, ook als ze er helemaal niet mee vertrouwd zijn.”

Want dat hoeft – in tegenstelling tot zijn eigen moeilijke introductie tot het genre – helemaal geen obstakel te zijn, vindt hij. “Muziek is muziek, ritme is ritme. Wanneer ik iets van Henry Purcell speel, voel ik de wortels van de Britse pop- en rockmuziek. In Dido en Aeneas zitten aria’s die klinken als Engelse ballades. In de barokdans zit het begin van jazz en blues, maar ook rock en heavy metal, zeker op het vlak van de ritmesectie.”

En dat is iets wat de violist/dirigent zijn eigen zoons wil meegeven. Zijn oudste (13) is drummer en houdt van rock. De jongste (10) speelt fluit en zoekt zijn ding in klassiek. “Het belangrijkste is dat ze van muziek houden”, vindt Montanari. “Er zit muziek in elk van ons, en onderwijs zou er meer op moeten inzetten. In Italië is dat wat in een hoekje gedrongen. Als je er iets meer over wil weten, moet je naar het conservatorium. Terwijl jonge mensen er veel aan zouden hebben, mochten ze muziek beter begrijpen. Ze moeten niet allemaal muzikant worden, maar muziek opent de geest. En dat is goed voor ons allemaal.”

Agrippina, nog tot 4/4 in Opera Antwerpen, operaballet.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234