Zondag 21/04/2019

RECENSIE

St.Paul & The Broken Bones zetten Het Depot in de fik

St.Paul & The Broken Bones is een soulband met festivalallures. In Het Depot staken de Amerikanen Jamie Lidell naar de kroon en waagden ze zich zowaar aan een Radioheadcover.

St. Paul and The Broken Bones in Het Depot Beeld Lien Wevers

“Yeah, I’m messed up!”, kakelde Paul Janeway zonder microfoonversterking, alsof hij ons even terzijde nam om zijn dolle podiumtics te verklaren. Maar dan croonde hij zich verbeten een weg door I’m torn up, met die snauwende gospelstem die in Leuven zo aan Otis Redding deed denken. “Is he standing right next to you / Listening to this sweet song? / Could you please tell him / that you did him wrong”, kloeg hij. De liefde kan een bitch zijn, vraag maar aan Paul Janeway.

Na die hartverscheurende ballad was het even muisstil in Het Depot. “Oh, you’re quiet now, huh?”, zei Janeway grijnzend, likkebaardend als een geile sater . Every inch a showman.

Het publiek hing anderhalf uur aan zijn lippen. Dat heeft Janeway niet zozeer aan zijn looks te danken. Wie hem op straat zou tegenkomen, zou in hem niet meteen een volbloed soulcrooner zien. Zet hem in Het Eiland tussen Michel Drets en Frankie Loosveld en je hebt prompt een nieuwe Cynalco-werknemer. Tja, niet elke blanke soulzanger is gezegend met het sexappeal van een Jamie Lidell.

Máár – Jesus Christ, praise the Lord! – wat kan hij zingen, zeg. Janeway, gehuld in een spuuglelijke blazer met rood en groene verfkladden, schakelde van bezield Al Green-gecroon tot bij aan Sam Cooke-schatplichtig gospelgezwijmel. Dan weer trok hij alle registers open met een naar Chaka Khan knipogende sirene. Of hij zette een loepzuivere falset op, heftig grimassend alsof de Heilig Geest door al zijn ledematen vonkte.

Radiohead

Rugdekking kreeg hij van drie stoïcijns voor zich uit starende koperblazers (schuiftrompet, trompet en saxofoon), een steengoede rhythm & blues-gitarist, een retecoole bassist mét haarband, een keyboardspeler en een drummer met de looks van Joseph Gordon-Levitt. Zij zetten haast achteloos instrumentaaltjes als Loran’s dance van Idris Muhammad naar hun hand of ze fleurden I’ve been working van Van Morrison op met een meedogenloos duel tussen trombone en altsax.

St. Paul and The Broken Bones in Het Depot Beeld Lien Wevers

Verrassend was dan weer de flard The national anthem van Radiohead, dat warmbloedig koper tussen de plooien van zijn hypnotiserende groove kreeg. Janeway smokkelde er zowaar een likje gospel in. Thom Yorke en de zijnen zouden het wellicht meewarig gade hebben geslagen.

Geen wonder dat St.Paul & The Broken Bones zich ook op festivals staande houden. In 2015 bleef de band uit Alabama keurig overeind op Rock Werchter. De heren tourden in het voorprogramma van Alabama Shakes en maakten dankzij die groep de crossover naar een rockminnend publiek. Vandaar zijn sporadische covers van pop–en rocksongs. In Het Depot verruilde de groep zijn vaste David Bowie-cover (Moonage daydream) voor een spetterend I want you (She’s so heavy) van The Beatles.

Knieval

Niet alles in de set deed even geïnspireerd aan. St.Paul en co. staan op een tweesprong: blijven ze op volle toeren rondjes draaien in het soulcircuit waar ze een redelijke boterham kunnen blijven verdienen? Of zoeken ze het compromis op en proberen ze door te stoten naar de mainstream, in het kielzog van artiesten zoals Nathaniel Rateliff die voor soortgelijke retrogroepen het pad effent? Hun eind vorig jaar verschenen plaat Sea Of Noise koos al voor een veel geliktere sound dan dat van het rauwe Half the City, het album dat hen in 2014 op de popkaart zette. Zal hun achterban kunnen lachen met een knieval voor de hitparades?

Ze mogen sowieso wat kaf van tussen het koren wieden. Weinig memorabele songs zoals Brain matter dienden in Leuven slechts als platformpje voor Janeway om met zijn zang te kunnen koketteren. Midnight on the earth was cheesy variétéfunk die struikelde over de clichés (die flauwe wahwahgitaar, de blazers die braafjes de zanglijn volgden).

Maar als Janeway en zijn kornuiten een goeie compositie onder de arm namen, knalde het dak eraf. De smachtende Sam Cooke-achtige sleper Broken bones & pocket change bijvoorbeeld, sloeg iedereen met verstomming. De muzikanten trokken de buikriem aan en dienden prachtig de melodie. “Young love has made me old”, zong Janeway, het hart op de tong. “Tired, restless and blue”. In de stormachtige finale van het nummer zeeg hij krijsend op de knieën en kroop hij, plat op de buik, onder het drumpodium, het heilige gospelvuur almaar heftiger aanwakkerend. “I’m going down, I’m going down today!” Sterk.

Gezien op 22 januari in Het Depot, Leuven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.