Vrijdag 21/01/2022

Concert

[PIAS] Nites in Paleis 12: de zalige zes van Pasen

Oscar & The Wolf Beeld Illias Teirlinck
Oscar & The WolfBeeld Illias Teirlinck

Negen jaar na de eerste editie vonden de [PIAS] Nites een nieuwe standplaats in het grootse Paleis 12. Het labelfeestje zette op die manier zwaar geschut in tijdens de serene Paasdagen. Stille Zaterdag? Vergéét het. [PIAS] Nites zag zich in Paleis 12 verzekerd van een bescheiden, maar luidruchtig feestje.

Gunter Van Assche

Oscar and the Wolf: prins in het witte pak

"Straf geval, die Max Colombie," jubelde Goedele Wachters op Twitter, nadat ze Oscar and The Wolf aan het werk had gezien op de Nites. Even moesten we de aanvechting bedwingen om de hashtag #wijoverdrijvenniet daaraan toe te voegen. Het tegendeel bewijzen was natuurlijk onmogelijk na hun show in Paleis 12. Achteraf was er zelfs maar één act die over alle lippen rolde. Op een boogscheut van het Koninklijk Paleis heerste Colombie als een dankbare vorser. Méér specifiek: als een prins in het witte pak, die smachtend door de knieën ging tijdens een bloedgeil 'Undress', waarin r&b en koortsige soul elkaar de hand vroegen. Een andere keer kronkelde hij zich dan weer behaagziek in het gevlei van zijn toehoorders tijdens 'Princes' - een niet aan seizoenen gebonden hymne. En al bij de aanvang kon hij rekenen op schrille meisjeskreetjes in 'Joaquim', dat zich afspeelde tegen een zonsverduistering. In de zaal leek iedereen nochtans onder de invloed van de volle maan.

In dikke drommen zwijmelden meisjes richting kalverliefde, terwijl hun vriend - de jaloezie verbijtend - willens nillens overweldigd raakte door de knoertharde beats, warmbloedige oriëntaalse strijkers uit een doosje of songs die je hart meedogenloos tot een dansvloer platwalsten.

Toegegeven, zo spectaculair als een week voordien in de Lotto Arena werd het dit keer niet. In Antwerpen werd Colombie bijvoorbeeld ei zo na verteerd door metershoge vlammen, bleek de set wat langer en woedde de confetti-storm ook net iets heviger. Maar hey: dat is natuurlijk detailkritiek van oude zeuren. Ook nu klom de temperatuur immers vervaarlijk op in de zaal alweer: zo hoog zelfs dat ze de palmbomen van weleer beter terug op het podium zouden pleuren, in plaats van die elegante treurwilgen. Voor een uitgebreider verslag van het feest verwijzen we graag naar de recensie van vorige week. Met dien verstande dat je in Paleis 12 allerminst getuige was van een gemakzuchtig doorslagje.

BRNS Beeld Illias Teirlinck
BRNSBeeld Illias Teirlinck

BRNS: medeklinkert het niet, dan botst het

Excuses voor de heiligschennende schuttingtaal, maar hoe kàn het godverdomme dat BRNS nog steeds staat te drentelen voor de Grote Poort? Een paar duizend andere toeschouwers stelden zich ongetwijfeld krèk dezelfde vraag na hun grandioze show in Paleis 12. Het Brusselse viertal - spreek fonetisch uit als breejns - greep daar afwisselend naar de keel en het kruis. In een set die net zo energiek als emotioneel klonk, leek het alsof de band een formule had gevonden om chaos perfect te stroomlijnen, of om met een nachtdonkere set toch even het licht te laten schijnen in Paleis 12 én in je eigen bovenkamer.

De eerste sensationele uppercut? Die kwam in de vorm van 'My Head Is Into You', waarbij een wanhopige liefdesbetuiging in stemmig tegenlicht werd gebracht. Het halfbakken Engels van de groep wil op plaat al eens wat tegenwringen, maar live viel daar niets van te merken. Halfweg de set werd - voorzichtige gok - ook een nagelnieuw nummer binnengesmokkeld, dat 'I Cannot Follow' zou moeten heten, maar vooral met de prachtsongs van Patine wist de groep je hart en hoofd in te palmen. Aan Afrikaanse kustlijnen gejutte gitaartjes gingen in duet met woest jakkerende drums - gewéldige akoestiek trouwens in het Paleis - en versmolten magnifiek in een set die als ze niet klonk, tenminste grandioos botste.

Claptone Beeld Illias Teirlinck
ClaptoneBeeld Illias Teirlinck

Claptone: vreemde vogels

De meeste mensen spelen een rolletje, vindt Claptone. In zekere zin draagt iedereen dus een masker. Die gedachte inspireerde dit Berlijnse deep house-duo tot een maskerade, waarbij een soort Venetiaanse vogelmaskers en een bolhoed horen tot de vaste podiumgarderobe. "Mensen kunnen van masker veranderen, maar echt afzetten kan nooit," beweert dit tweetal ook nog om zijn outfit te verantwoorden. "Er zit geen echte ik achter dat masker." Een grotere persoonlijkheid sprak gelukkig uit de live-set van deze gemaskerde moffen. Het Berlijnse tweemanschap bracht een infectieuze set, die al na een half uur volledig op kruissnelheid kwam met 'Good To You': niet alleen dankzij de geweldige sample van James Browns 'Blind Man Can See It', maar ook door de beats die door je middenrif beukten.

Die song plaveide de weg voor Claptones bekendste song 'No Eyes', dat de dansvloer tout feu tout flamme achterliet. Tussendoor trakteerde Claptone ook op een hitsig stukje Simon Dunmore. De knappe, soms zelfs erg poëtische visuals wisten verder de garantie op een topshow te bieden, die niet alleen de overtuigde dansers op de been kreeg. Ogen en oren kregen de kost bij deze vreemde vogels.

Raving George Beeld Illias Teirlinck
Raving GeorgeBeeld Illias Teirlinck

Raving George: een religieuze ervaring

Zat een innerlijke koorknaap ons te dicht op de hielen, zo vlak rond Pasen? Daar het leek wel op, na een vluchtige blik op onze notities. Of had Raving George zich daadwerkelijk laten inspireren door bijbelse beelden en religieuze rethoriek in haar set? Zo wierp een eenzame spot bijzonder theatraal licht op het gezicht van Charlotte De Witte toen die op het toneel verscheen. Alsof een engel uit de hemel was neergevallen. Met stevige beats mikte deze Raving George dan weer nadrukkelijk op het kruis - pun intended - en kon ze zelfs een lamme de horlepiep doen dansen.

In Paleis 12 keek iedereen haar trouwens aan alsof ze effectief getuige waren van een religieuze ervaring: aan de grond genageld, met verstomming geslagen. Heel veel beweging bespeurde je alleszins niet meer op dansvloer, hoewel deze lieveling van Studio Brussels Playground een set had klaargestoomd die zowel de brute nachtbrakers als de stijlvolle dancing queens kon aanspreken. Daarin spreidde techno zijn tentakels uit naar aangrenzende genres. Snuggere set, duffe parochie.

Modeselektor Beeld Illias Teirlinck
ModeselektorBeeld Illias Teirlinck

Modeselektor: design-terreur

Ook Modeselektor had te lijden onder plotse bloedarmoede bij alle Damen und Herren in de zaal. Er werd alleszins méér gepraat dan gedanst, hoewel Gernot Bronsert en Sebastian Szary een moderne, ambitieuze set in elkaar had geflanst, waarbij je nauwelijks merkte dat hun kenmerkende sound ooit rijpte in muffe technobunkers en druipende kelders.

In Paleis 12 woelden diepe bassen je onderbuik om, en deden ze je neusvleugels trillen als een kolibrie. Maar buiten die geluidsterreur verblufte deze Duitsers ook met een haarscherp, elegant geluidsdesign. Beste ogenblik in de set? Ergens midweg werd 'Bad Kingdom' in de remix van DJ Koze gestoken, en merkte je dat zelfs in de houterigste hark naast je beweging kwam. Ook 'Well Done' van Shed kreeg die klus geklaard.

The Spectors: venijn in de schoentippen

Frontvrouw Marieke Hutsebaut zou later op de avond haar meerdere moeten erkennen in de zelfverzekerde présence van Baxter Dury - zoon van Ian - maar de band rond deze West-Vlaamse bassiste/zangeres maakte dan weer veel grotere sier op muzikaal gebied. Ver moet je niet zoeken om te raden hoe The Spectors precies klinken. Hun groepsnaam haalden ze bij de legendarische producer Phil Spector en ook hun typische geluid moet het hebben van etherische meisjeszang en een Wall of Sound. Verder komen evenwel ook shoegazers als My Bloody Valentine je spontaan voor de geest in hun songs die net zo psychedelisch als pokkeluid klinken.

Er zit nog heel wat rek op de podiumvastheid van de groep, en op de songs zélf, maar live wisten The Spectors wel te charmeren. Met 'One-Eighty' bijvoorbeeld, waarin de toetseniste een tweede stem grandioos op zich nam. In elke song dwaalde je blik ook onbewust af naar de drumster, die met een forse paardenstaart vervaarlijk headbangde boven haar trommels. De drie dames bleken op die manier hun twee mannelijke gitaristen moeiteloos van de bühne te blazen #wijoverdrijvenniet

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234