Maandag 14/10/2019

Recensie

Soulwax fors en compromisloos in AB

De no-nonsenseaanpak is vooralsnog geen spek voor ieders bek. So what? Beeld Illias Teirlinck

Soulwax verdeelde bij het eerste van twee uitverkochte AB-concerten. Niet iedereen in de zaal gaf zich zomaar over aan zijn nieuwe geluid. Wat wij zagen? Lefgozers die zich niet uit het lood lieten slaan.

En bam! Daar waren de drie drummers die zo tot de verbeelding spreken. De spots boven hun kubusvormige kioskjes floepten aan na 'Preset Tense’, de mysterieus bubbelende synth-instrumental die FROM DEEWEE aftrapt, het langverwachte, gloednieuwe Soulwax-album. In één take opgenomen, zoals u intussen wellicht heeft gelezen, met het trio Igor Cavalera, Blake Davies en Victoria Smith achter de drumvellen. Ook in de AB zogen zij de meeste aandacht op.

Vorig jaar op Pukkelpop speelde Soulwax een voorsmaakje van deze concertreeks: een strak geregisseerde, rigide show vol gestileerde elektro en synthpop. In de AB lag de klemtoon op het materiaal van de nieuwe plaat, hoewel nu en dan ook een nummer uit het meer dan tien jaar oude Nite Versions opdook. Bovendien volgde Soulwax min of meer de tracklist van FROM DEEWEE.

Gründlichkeit

Het decor en de visuele esthetiek van de band tout court verraadden de Spartaanse aanpak die Stephen en David Dewaele anno 2017 verkiezen. Zie: de strakke cubicles van de drummers die in een driehoek stonden verspreid, met daartussen het synthlabo van de Gentse broers. De sobere kostuums. De harde, eenvoudige spotlichten. De linker -en rechterkant van het podium die elkaars spiegelbeeld leken. Die excentrieke microfoon (de massieve kop op de hoes van de nieuwe plaat) pal in het midden. Het suggereerde een mathematisch aandoend perfectionisme dat de gründlichkeit van Kraftwerk eerde.

Beeld Illias Teirlinck

De slim uitgekiende, tussen digitaal en analoog laverende sound van FROM DEEWEE deed aan als het muzikale equivalent van die visuele soberheid. In Brussel herbergden zorgvuldig geconstrueerde synthsongs als 'Masterplanned’ en 'Conditions of a Shared Belief’ de warmbloedige flair van hun plaatversies. Echt frappant waren de impressionante evenwichtsoefeningen tussen rock en elektro: de songs waarin het trio drummers met een woeste precisie de machineklanken te lijf ging. Zoals de huidige single 'Missing Wires’, waarvan Cavalera’s brute openingssalvo voor herkenningsapplaus zorgde. Euforie voor een hardcorepunkgroove? Oh, jawel.

Jungledrums

Ook in 'Is It Always Binary’, dat met forse jungledrums uit de startblokken schoot, werd punk door elektronica gekneveld. We haalden wel vaker de wenkbrauwen op bij de inventiviteit van de drummers. Zo opende de nite version van 'KracK’ met drie door elkaar dwarrelende roffels die met een soort dopplereffect waren dooraderd. Alsof onze oren een stroomstoot in slowmotion toegediend kregen. 'The Singer Has Become a Deejay’ bloeide open uit manisch bigbandgebonk dat eerder aan New Orleans-jazz dan aan elektro refereerde, maar dat zich gaandeweg ontpopte tot felle punkfunk à la A Certain Ratio.

Beeld Illias Teirlinck

"Goeieavond AB, wij zijn Soulwax”, mompelde Stephen Dewaele ietwat afstandelijk, en wij moesten grinniken, want het klonk een beetje als "droge voeding, kassa vier”. In hun bindteksten zijn de Dewaeles nooit echt grapjurken geweest.

Wél amusant: het felle 'Another Excuse’, begeleid door flitsende, felrode spots, dat langzaam vervelde tot een outtake van Giorgio Moroder, zo leek het wel. Of de nite version van 'E Talking’ waarin de briesende stoomfluit uit 'Moskow Diskow’ van Telex verborgen zat.

'My Tired Eyes’, een lome song die bij elke luisterbeurt dieper snijdt, doet vermoeden dat de rave-streken van Soulwax in het vriesvak liggen. Het even melancholische 'Trespassers’, dat gek genoeg als eerste bis werd opgediend, haalde de vaart uit dit concert.

Dolle dino

Puike songs, daar niet van, maar in de AB bleek hoe moeilijk die introspectieve liedjes in het geheel passen. Het publiek dat tot dan had meegedobberd op de elektrogrooves stond er meewarig bij te staren.

Niet zo heel verwonderlijk dus dat de meningen over deze show achteraf verdeeld waren. Soulwax heeft met FROM DEEWEE immers een heel nieuw dialect toegevoegd aan zijn taal. Zijn publiek is die subtiel veranderende vocabulaire nog niet helemaal gewend of is erg verknocht aan al wat vooraf ging. Deze show had geenszins de meedogenloze dynamiek van de razend populaire Nite Versions-concerten. Dat bleek maar weer eens toen partymonster 'Miserable Girl’ als een dolle T-Rex door de zaal donderde. Een groot verschil met de bedachtzamere, in weemoed gedrenkte nieuwe songs.

Beeld Illias Teirlinck

Soulwax outte zich in Brussel als een band die naarstig op zoek is naar nieuwe invalshoeken en naar een manier om zijn publiek mee te trekken op dat pas ontgonnen terrein. Zijn lef sprak boekdelen, zijn sound deed opnieuw onevenaarbaar aan en, ja, zijn no-nonsenseaanpak is vooralsnog geen spek voor ieders bek. So what? Zachte heelmeesters, stinkende wonden, quoi.

Gezien op 11 april in de AB, Brussel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234