Vrijdag 10/04/2020

Uit het archief

'Sorry voor alles', mindfuck in primetime

► Presentator Adriaan Van den Hoof bereidt met zijn team de opnames voor. 'Candid camera doet mijn tenen krullen, maar dit is écht geweldig', zegt hij.Beeld Tom Verbruggen

*** Omdat Sorry Voor Alles een International Emmy Award heeft gewonnen, hebben we dit artikel voor u uit ons archief gehaald. ***

In Sorry voor alles wordt het leven van een nietsvermoedende Vlaming een maand lang overgenomen. Onze redacteur ging kijken hoe dat allemaal tot stand komt. En speelt onverwacht een rol in twee van die verborgencamerafilmpjes.

5 juni, een verjaardagsfeest in de buurt van Leuven. Enthousiast vertelt Adriaan Van den Hoof me over een nieuw, geheim tv-programma. Iets met verborgen camera's. Onbekende mensen maken de zotste dingen mee. Na een maand worden ze naar een tv-studio gelokt en worden ze centrale gast in hun eigen show, met Adriaan als gastheer.

"Bij het idee van candid camera gaan mijn tenen krullen, maar dit is écht geweldig", zegt hij. "Voor de kandidaten is het als een verrassingsfeest dat achter hun rug wordt georganiseerd. Ze voelen wel dat er iets aan de hand is, maar hebben totaal niet in de gaten wat."

Ik zou vooral heel erg kwaad zijn, zeg ik. "Maar dat is omdat jij niet de persoon bent die per se op televisie wilt komen", antwoordt Adriaan. "Deze mensen hebben zich ooit ingeschreven voor een programma. Die wìllen meedoen. En het is zoals dat verrassingsfeest, je kunt bijna niet kwaad zijn. Iedereen die je kent, is betrokken."

Adriaan voelt mijn twijfel. "Kijk, de waardigheid van de kandidaten staat het hoogst in het vaandel. Soms gaan we heel ver in de filmpjes, maar niemand wordt genaaid. Dat maakt het zo straf. Maar misschien moet je gewoon eens komen kijken? De redactie is altijd op zoek naar figuranten."

Een dikke maand later word ik gecontacteerd door eindredactrice Ellen Vanhove. "Kun je morgenavond? Ik heb nog niet veel details. De plannen van onze 'kandidate' wijzigen met de minuut." Die kandidate is de 26-jarige Grieks-Vlaamse Evrithiki, uit de aflevering die gisterenavond te zien was op Eén.

'Dit kan niet'

13 juli, een café in Gent. Sinds 15 uur worden hier overal cameraatjes verstopt. In een opengesneden colablikje, in een leeg doosje koffiecaps of iets minder subtiel, aan de microfoon bij de discobar. "Als je het weet, dan zie je ze", zegt regisseur Maarten Verhulst. "Maar als je er niet op let, ben je daar niet mee bezig. Net als alle gekke dingen die we uithalen met de kandidaten. Voor hen is er geen enkele reden om die gebeurtenissen met elkaar te verbinden."

Vanavond staan alle verborgen camera's gericht op één tafeltje. Het enige dat straks 'toevallig' nog vrij zal zijn wanneer Evrithiki en haar vriendinnen arriveren. Op het podium zal een ongeafficheerd free podium plaatsvinden, maar de hele avond draait om één nummer. Eentje dat Evrithiki ooit zelf heeft geschreven en vanavond wordt gebracht door de ingehuurde rapster Shisha. Ze noemen dat een 'mindfuck'.

"Voor elke aflevering zetten wij iets in scène waarvan de kandidaat hopelijk denkt: dit kan niet", vertelt redacteur Klaas Devriendt. "Op dat moment brengen we een weetje in haar leven, dat het antwoord is op een van de vragen die ze tijdens de studio-opname zal krijgen."

Veel gedoe voor een weetje, al is deze klus routine voor het team. Het draaiboek van vandaag telt maar vijf pagina's, op andere dagen zijn dat er soms dertien. Daarom zijn er maar vier van de elf medewerkers meegekomen. Alleen hebben ze een detail over het hoofd gezien. Evrithiki heeft hen alle vier al eens gezien tijdens de opname van andere filmpjes. Het zou raar zijn mocht ze een van hen hier straks herkennen.

Een probleem, want zo blijft er niemand over om de avond te presenteren. "Zou jij dat willen doen?", wordt me gevraagd. Vierentwintig uur geleden had ik nee gezegd, maar in the heat of the moment reageert de adrenaline wat sneller dan het verstand. Ik word geprikt - tv-taal voor het opspelden van een minuscuul microfoontje - en krijg net als de twintigtal andere figuranten een briefing van productieassistente Minke Krosenbrink. "Eigenlijk hoeven zij allemaal niet zoveel van het opzet te weten", zegt ze. "Onze figuranten weten dat het straks zal draaien rond de persoon aan dit tafeltje. Dat zij iets raars zal meemaken. En dat ze zich te allen tijde zo normaal mogelijk moeten gedragen."

En dan is het zoals dat gaat bij televisie: wachten. Naarmate de avond vordert, is een gezonde zenuwachtigheid voelbaar. Het loopt dan ook niet allemaal als gepland. Shisha krijgt haar tekst maar niet gememoriseerd. En intussen lijkt Evrithiki zelf het meer naar haar zin te hebben in de nabijgelegen cocktailbar. Normaal zou ze tegen halfnegen naar deze locatie worden gelokt, maar het is voorbij tien uur wanneer de complotgenote het verlossende 'we zijn onderweg'-berichtje stuurt.

Het team verdwijnt. Maarten zelfs achter een doek op het podium, met een extra mobiele camera. Spannend, want als dat doek valt, is het verhaal op. Nog spannender is de onverwachte presentatie. Voor het programma mag die dan onbeduidend zijn, voor Evrithiki moet het wel op een écht free podium lijken. En dat doe je niet met wat stuntelig gemompel.

Vanaf nu verloopt elke instructie via sms. Soms van Klaas uit het busje voor de deur, soms van Maarten achter het doek. Er moet dan ook heel wat overlegd worden. Naast presenteren moet ik Shisha moed inspreken en moet ik de confrontatie tussen Evrithiki en de rapster trachten te vermijden.

"Vandaag ben je even redacteur geweest, was je even een van ons", zegt Klaas na afloop. Maar het nachtelijk sms'je van Ellen baart me meer zorgen. "Je hebt blijkbaar een eerder 'speciale' draaidag meegemaakt. Wie weet zijn we jou wel aan het volgen!"

Tekst gaat verder onder de foto's.

De crew in de montageruimte van Sorry voor alles. Alle beelden worden gemaakt met minuscule cameraatjes die dan - niet altijd even subtiel - verstopt worden.Beeld Tom Verbruggen
Beeld Tom Verbruggen

Smoesruimte

15 juli, een tv-studio in Mechelen. Monteur Wouter Daniëls begroet me met de woorden: "Jou heb ik deze ochtend nog gezien." Deze ochtend? Zijn ze me toch aan het volgen? Pas na een kleine paniekaanval besef ik dat het gaat over de beelden uit Gent, die Wouter blijkbaar net onder handen heeft genomen.

"Dat is de mindfuck van het programma, hé", lacht Maarten. "Jij hebt dus helemaal niet door dat we jou al de hele tijd aan het volgen zijn." Hij bedankt me nog eens voor het bijklussen in Gent. "Normaal is er altijd iemand van ons aanwezig om de situatie bij te sturen, want het is al een paar keer erg nipt geweest", zegt hij. "Een keer heeft een kandidate zelfs een knoopscamera in haar auto gevonden. Gelukkig hebben we dan de complotgenoten. Die moeten dan vooral doen alsof er niets aan de hand is."

Wat dat betreft is bij Evrithiki alles vlot verlopen. Straks wordt zij naar de kleine foyer van de studio gelokt. Die 'smoesruimte' wordt al de hele middag omgebouwd tot een geloofwaardig Iraans pop-uprestaurant. Om 20 uur heeft de kandidate hier een 'reservatie', maar aan de hoofdschotel zal ze niet komen. Op een bepaald moment gaat de valse muur naar boven. Aan de andere kant staat Adriaan haar op te wachten met vrienden, familie en een reporter in het publiek.

Op zo'n studiodag is de hele ploeg aanwezig om op elk front bij te klussen. "Dat is het speciale aan dit project", zegt Ellen. "Iedereen doet alles, iedereen heeft alles moeten leren. Soms moet er iemand zonder ervaring filmen. Of eens een rol spelen in een situatie die we in scène zetten. Er is gewoon geen keuze." Vanavond zit Ellen vooral in het oortje van Adriaan, om de presentator vanuit de zendwagen aan te sturen.

Intussen loopt het publiek binnen. Zij worden opgewacht door Sorry voor alles-bedenker Kamiel De Bruyne. Op gewone dagen is hij redacteur, vandaag is hij publieksopwarmer van zijn zelfbedachte show. "Mag ik jullie vragen nog niets over dit programma rond te vertellen?", drukt hij de mensen op het hart. "We willen niet dat ons opzet uitlekt in de media, want dat zou ons werk de komende weken serieus bemoeilijken."

Verder vraagt hij iedereen stil te zijn wanneer Evrithiki arriveert, want de valse wand is flinterdun. Toch kan iedereen volgen wat er aan de overkant gebeurt. Beelden worden gestreamd op groot scherm, en met oortjes kunnen we horen wat er gezegd wordt. Superspannend, vooral omdat de laatste mindfuck even lijkt mis te lopen. Wanneer Adriaan een foto naar Evrithiki wil sturen, werkt de smartphone niet mee. Er volgen wel tien ongemakkelijke minuten eer de muur naar boven kan. En ik kan alleen maar denken: man, ik zou nu niet aan de andere kant willen staan.

Om geen eerste reacties te missen, wordt Evrithiki op camera bijgeschminkt. Maar voor de eerste spelronde is er toch een korte pauze ingelast voor het betere maquillagewerk backstage. En dan is het volle gas vooruit met de show. Adriaan zegt dan wel 'sorry voor alles', maar dat lijkt nergens voor nodig. De term feelgoodtelevisie wordt nogal snel in de mond genomen, maar hier lijkt hij echt op zijn plaats.

Rol van mijn leven

28 juli, opnieuw die tv-studio in Mechelen. Vandaag wordt een nieuwe aflevering opgenomen - die van 18 september - en ik heb gevraagd of ik opnieuw mag komen kijken. Enkele uren voor de start, krijg ik een sms'je van Ellen. "Toevallig geen zin om vanavond (nog eens) de rol van je leven te spelen? We zoeken een presentator/gastheer voor onze livecandid. Openingswoordje op een receptie." Mijn antwoord is kort. "Tuurlijk. Ik ben er om 19 uur."

► De Morgen-redacteur Robin Broos duidt 'gedupeerde' Wilfried aan om een kunstwerk te onthullen waar hij zelf opstaat.Beeld rv

De eerste die ik tegenkom is opnieuw monteur Wouter. Hij lacht. "Zie je die man daar met die ladder?", vraagt hij. "Eigenlijk moet hij vandaag niet werken en toch is hij hier. Dat is wat dit programma met mensen doet. Iedereen wil er deel van uitmaken." Iets wat ik niet langer kan ontkennen.

In de smoesruimte krijg ik een scriptje en instructies. Hier wordt zo meteen de fictieve Warmste Hart Award uitgereikt en de vrouw van kandidaat Wilfried Paesschierssens is zogezegd genomineerd. Ik moet Wilfried als vrijwilliger aanduiden om de prijs te onthullen: een kunstwerk waar hij zelf opstaat.

Intussen heeft Adriaan nog even tijd om de intro van het programma op te nemen. Tijd die hij gretig gebruikt, omdat hij de moeilijke familienaam van Wilfried al eens vergeet. "Krijg ik ook zoveel takes?", vraag ik wat onhandig. Maar er is geen tijd om te lachen, er moet een fictieve receptie geopend worden.

"Goedenavond dames en heren, namens SVA heet u ik van harte welkom." Het lukt vlotter dan gedacht. En wanneer een minuut later de valse muur achter mij naar boven gaat, het applaus weerklinkt en de kandidaat zijn weg naar Adriaan zoekt, kan ik alleen maar denken: zou het toch niet cool zijn, mocht het hier vanavond allemaal om mij draaien?

Sorry voor alles, iedere zondag om 20.30 uur op Eén

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234