Zondag 21/07/2019

Albumrecensie

SOPHIE, een ‘Material Girl’ voor de 21ste eeuw

Beeld © Charlotte Wales/RV

Op haar debuutplaat brengt producer SOPHIE haar hele arsenaal van knetterende beats en schelle synths in stelling - uitermate geschikt voor uw volgende kinky feestje.

Ook tegen de vlakte geslagen door ‘Yeah Right’, de song waarmee Vince Staples op Best Kept Secret de finale uppercut uitdeelde? Dan maakte je al kennis met SOPHIE: die botte beat was van haar. En anders hoorde je haar productiewerk al wel bij Charli XCX of Madonna. Om maar te zeggen: SOPHIE is een van die überhippe, door iedereen gewilde producers met een geluid dat alleen van nú kan zijn – Kanye hangt vast dagelijks aan de lijn.

Haar stijl? Hypergeconcentreerde pop, een over the top EDM-productie én een avant-gardistisch sounddesign, zoals je kon horen op de singlesverzameling PRODUCT (2015). Dat was een oogverblindende kleurenwaaier in de felle zuurstoktinten die ook typisch zijn voor PC Music, het label waarmee ze wordt geassocieerd. Denk aan een schelle mix van Koreaanse pop, happy hardcore en Hudson Mohawke, en je krijgt een idee van het geknetter in je hersenpan dat deze muziek veroorzaakt.

Met Oil of Every Pearl’s Un-Insides treedt SOPHIE nu als albumartiest naar buiten. Letterlijk zelfs: op de hoes laat ze voor het eerst haar gezicht zien, net als in de video bij track één op de plaat, ‘It’s Okay to Cry’, waarop ze – nog een primeur – zelf zingt .

‘It’s Okay to Cry’ is een verrassend ingetogen, naar Chairlift lonkende binnenkomer, met af- en aanrollende geluidsgolven, en pas aan het eind een beat. Ook de tekst leest alsof er een juk is afgeworpen: het is oké om kwetsbaar te zijn, en niet te verbergen wie je bent. Jarenlang was namelijk bijna niets over SOPHIE bekend: zij – of toen nog hij – liet de muziek spreken. 

Het korte, maar wild om zich heen slaande ‘Not Okay’ en de ijzige soundscape ‘Pretending’, vol uiteenbrokkelende klanken, doen vermoeden dat er in die tijd misschien wel meer aan de hand was. 

Droog ploppende beats

‘Is It Cold in the Water’ en ‘Infatuation’ maken ongemak, frustratie en desoriëntatie voelbaar. “I’m freezing, I’m burning, evaporating”, klinkt het in die eerste song boven ravesynths die crescendo gaan zonder tot een climax te komen. Arca zou het niet beter kunnen. Ook in ‘Infatuation’ ploppen droge beats omhoog, maar blijft het deksel op de ketel, terwijl zeurende noise doorettert, en gesmoorde stemmen “I wanna know” verzuchten.

In een reeks andere songs, met bewerkte en verknipte zang van Cecile Believe, knalt SOPHIE net zo hyperkinetisch door de boxen als in haar oudere werk, maar hoor je tegelijk dat haar sound aan diepte heeft gewonnen. ‘Immaterial’ is een 21ste-eeuwse update van Madonna’s bijna gelijknamige wereldhit en klinkt alsof SOPHIE die track door de deeltjesversneller joeg. Doen dan weer denken aan de laatste plaat van The Knife, geremixt door Rustie en Holly Herndon: ‘Faceshopping’ (een combinatie van een coming-out als transgender én een kritiek op Instagram-glamour) en ‘Ponyboy’ (een wel érg kinky BDSM-rollenspel) . 

Voor plaatafsluiter ‘Whole New World/Pretend World’ brengt SOPHIE nog eens haar hele arsenaal in stelling. Ze laat alle stijlen en geluiden van haar debuutplaat culmineren in een indrukwekkende track die het midden houdt tussen song, soundscape en staalkaart van haar producerscapaciteiten. Blijf nog even aan de lijn, Kanye.

Oil of Every Pearl’s Un-Insides is nu uit bij Transgressive Records / [PIAS]. SOPHIE speelt vrijdag 17 augustus op Pukkelpop. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden