Donderdag 04/03/2021
Sophia Loren.

InterviewSophia Loren

Sophia Loren keert terug naar het witte doek: ‘Ik volg mijn instincten, geen trends’

Sophia Loren.Beeld NYT

De laatste film van Sophia Loren dateerde al van 2009; geen enkel scenario kon haar overtuigen. Maar toen kwam haar zoon-regisseur met ‘La vita davanti a sé’, een film waarin ze een Holocaust-overlevende speelt die een Senegalees weesjongetje opvangt. De 86-jarige ster is helemaal terug. 

Wat is er nog gebeurd met Sophia Loren? De vraag dringt zich op naar aanleiding van La vita davanti a sé (The Life Ahead), het drama dat nu op Netflix te zien is, met in een van de rollen de Italiaanse grande dame die ooit zowat de maatstaf was voor de internationale glamour. Haar eerste film in tien jaar combineert haar passie voor cinema met een andere grote passie in haar leven: haar familie. Lang liet Loren, 86 inmiddels, haar familie voorgaan op haar acteerambities, maar in haar nieuwe film komen de twee samen: de coscenarist en regisseur is Edoardo Ponti, de jongste van haar twee zonen.

In La vita davanti a sé, haar derde samenwerking met Ponti, speelt Loren een Italiaanse overlevende van de Holocaust, Madame Rosa, die een Senegalese wees, Momo (Ibrahima Gueye), opvangt en er een band mee krijgt.

De boodschap van verdraagzaamheid in de film haalde haar weer naar de cinema, maar precies de behoefte aan een persoonlijke connectie met haar werk maakt haar ook kieskeurig, zegt ze. En hoewel Loren, een Oscarwinnares, invloed blijft uitoefenen op de hedendaagse populaire cultuur (‘Zoo Be Zoo Be Zoo’, haar versie van de popsong ‘Zou Bisou’, werd gecoverd in Mad Men, een reeks die ze niet gezien heeft), toch voelt ze naar eigen zeggen niet de aandrang om elke trend te volgen.

In een telefonisch interview vanuit haar huis in Genève spreekt Loren over elegant ouder worden, geregisseerd worden door je zoon en een paar van haar favoriete rollen.

Rond 1980 begon u minder films te maken, zeven jaar na de geboorte van Edoardo en twaalf jaar na de geboorte van zijn broer Carlo jr.. Waarom?

“Ik vroeg mezelf destijds af: ‘Wat verlang je eigenlijk van het leven, Sophia?’ Ik zei: ‘Een leuk gezin.’ Dat had ik. ‘Ik wil twee kinderen.’ Die had ik. ‘Maar ik zie hen nooit.’ Dus zei ik tegen mezelf: ‘Vanaf nu ga ik het misschien wat kalmer aan doen.’ Maar ik deed het niet gewoon wat kalmer aan: ik werkte gewoon niet meer. Niet omdat ik het niet leuk vond om te werken, wel omdat ik meer te weten wilde komen over mijn gezin, want ik leefde zowat in de studio.

“Ik verraste mezelf ook doordat ik zei: ‘Sophia, het is beter om nu te stoppen met acteren, en dat later in te halen.’ Ik heb lang geen films meer gemaakt, maar ik was gelukkig omdat ik mijn kinderen zag opgroeien, trouwen en zelf kinderen krijgen. (Carlo Ponti, met wie ze 50 jaar getrouwd was, stierf in 2007, red.)

Welk soort scenario’s krijgt u tegenwoordig toegestuurd?

“Ik krijg nog altijd veel scenario’s aangeboden, maar geen enkel sprak me zo hard aan als La vita davanti a sé. Het is de reden waarom ik bijna tien jaar niet gewerkt had. Ik wilde een rol vinden die me echt inspireerde en uitdaagde. Madame Rosa was zo een personage, niet alleen vanwege haar afwijkende en soms tegenstrijdige emoties, maar ook vanwege de boodschap van verdraagzaamheid, liefde en inclusie die de film uitdraagt.”

U beschrijft zichzelf soms als een perfectionist. La vita davanti a sé is de derde samenwerking met Edoardo. Is het makkelijker geworden om te aanvaarden dat hij u regisseert?

“Ik ben een perfectionist, maar hij ook. Edoardo biedt me zekerheid. Hij geeft ook niet op tot ik het beste van mezelf geef. Met minder is hij niet tevreden, en hij weet perfect welke knoppen hij moet indrukken om me te bespelen. Als Edoardo zegt ‘We zijn klaar’ als we een scène filmen, dan weet ik dat ik exact gedaan heb wat hij van me verwachtte. Dat is een prachtig gevoel voor een actrice, want je bent zeker over wat je aan het doen bent.”

Wat hebben regisseurs zoals Vittorio De Sica u geleerd?

“De Sica leerde me eerlijk te zijn tegenover mezelf en mijn instincten en geen trends te volgen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is belangrijk. Ik was 17 toen ik De Sica leerde kennen. (Ze zou later met hem samenwerken voor L’oro di Napoli uit 1954, het eerste van veel projecten samen, red.). De Sica was een heilige voor me, de grootste regisseur ter wereld. Die man mogen ontmoeten… En hij wilde me zien: ‘A, je komt uit Napels. Ik heb iets voor je.’ Zo is mijn filmcarrière begonnen, met Vittorio De Sica.”

Hoe belangrijk was het voor u om samen te werken met filmmakers met wie u een persoonlijke band had, in het echte leven, of via films die u zag?

“Wel, dat was niet mogelijk toen ik films begon te maken in Amerika. Samenwerken met goede Amerikaanse acteurs was een belangrijke leerschool voor me, maar het was ook een vreemde ervaring. Ik werkte samen met Cary Grant en Frank Sinatra (voor The Pride and the Passion, 1957, red.) toen ik 22 was, een kind nog. Ik zag destijds de mogelijkheid die werken in het Engels bood, zelfs pover Engels, want het is mijn moedertaal niet. Maar ik hou van de klank van praten en muziek, en ik had het Engels op slag beet. Het was een heerlijke tijd toen ik die eerste Amerikaanse films maakte. Ik deed Desire Under the Elms, Houseboot – ik herinner me ze niet allemaal meer.”

En nu?

“Een rol moet persoonlijk aanvoelen, want je gaat voluit als je de rol in je botten voelt.”

Volgt u de hedendaagse film en tv nog op?

“Ik kijk vooral naar het nieuws op televisie, maar ik hield wel van The Crown.”

In uw memoires, Mijn leven, beschrijft u uw acteercarrière als een ‘bijzonder seizoen voor de Italiaanse cinema waarvan u het voorrecht en de eer had er op de eerste rij deel van uit te maken”. Interesseren hedendaagse Italiaanse films en filmmakers u minder?

“Ik bekijk niet veel films en series meer, al moet ik wel zeggen dat het werk van Matteo Garrone en Paolo Sorrentino een plezier is om naar te kijken, en ze zijn beiden toevallig Napolitanen!”

In 2011 sprak u de stem in van Mama Topolino in de Italiaanse versie van Cars 2. Hoe was dat?

“Ik had nog niet veel animatiefilms gezien en wist niet goed wat ik van die rol moest verwachten. Ik moet wel zeggen dat Cars 2 een van de favoriete films van mijn kleinkinderen is.”

Beschouwt u zichzelf als een spiritueel of religieus persoon?

“Natuurlijk. Ik ga niet naar de kerk, maar ik geloof in God. Ik bid thuis.”

Is elegant ouder worden een bewuste zorg voor u?

“Als je het verouderingsproces aanvaardt en in het heden leeft, dan word je elegant ouder.”

U zei ooit dat u Daniel Day-Lewis enorm bewondert, met wie u acteerde in Nine. Nu hij met pensioen is: wie zijn uw favoriete hedendaagse acteurs en actrices?

“Ik vind hem nog altijd heel goed, of hij nu met pensioen is of niet! Hij is een groot acteur en verdient bewondering. Ik ben dol op Meryl Streep! Ze is een fantastische actrice.”

Welke raad zou u geven aan een jonge actrice?

“Je kunt daar niets over zeggen. Als je beslist dat je actrice moet worden, omdat het iets is waarvan je houdt, dan moet je doen wat je geest je opdraagt en moet je jezelf in een situatie brengen waarin je alleen maar denkt aan je leven als actrice. Dan zie je wel of je al dan niet trouwt. Leven is niet slechts één ding: het is vele dingen, en soms veel dingen tegelijk.”

Herbekijkt u uw films?

“Ik ben nogal streng voor mezelf, en dus is het goed dat ik mijn films niet meteen bekijk. Soms doe ik het wel, uit nieuwsgierigheid, als er een film op tv is of samen met mijn kinderen als het een film van lang geleden is die ze nog niet gezien hebben. Soms zijn er zo veel jaren overheen gegaan dat het wel lijkt alsof ik een heel andere persoon leer kennen. Dat is een interessante ervaring, waarvan ik wel houd.”

Hebt u dingen gedaan waarop u bijzonder trots bent?

“Mijn rol in Two Women betekent heel veel voor me (ze won in 1962 een Oscar voor haar rol in de film van De Sica, waarin ze een alleenstaande moeder tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde, red.). Maar dat geldt ook voor A Special Day (als huisvrouw die empathischer wordt als ze erachter komt dat haar buurman homoseksueel is, red.). Het hangt allemaal af van het verhaal, en van de perfectie van grote regisseurs zoals De Sica. Ik vond het heerlijk om met hem te werken, maar beleefde ook veel plezier aan de films die ik maakte met Marcello Mastroianni.”

Wilt u blijven acteren?

“Als ik het leuk vind om te acteren, waarom zou ik dan stoppen?”

La vita davanti a sé is nu te zien op Netflix.

© The New York Times

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234