Maandag 24/06/2019

Review

Sophia: Licht aan het eind van een pikdonkere tunnel

Archiefbeeld van Sophia. Beeld RV

De oudere jongeren van Pukkelpop troepten gisterenavond samen in de Club voor Sophia. De eeuwig dolende Robin Propper-Sheppard kerfde diep in zijn ziel en beroerde ook bij u en ons meer dan één gevoelige snaar.

Sommige mensen zijn niet gemaakt voor geluk en innerlijke rust. Vraag dat maar aan Robin Propper-Sheppard, frontman van Sophia, May Queens en The God Machine, dat op Pukkelpop 1993 een levensveranderend concert speelde – toen Propper-Sheppard vroeg wie daarbij was, gingen veel handen in de lucht. Om maar te zeggen: de man heeft zeer trouwe fans in ons land.

Zij kregen met ‘Resisting’ (“we could have all cried all day”) en ‘The Drifter’ (“maybe I should just pack my things and go”) meteen twee emotionele opdoffers voor de kiezen uit de nieuwste Sophia-plaat, As We Make Our Way (Unknown Harbours). Ook ‘California’ kwam uit dat album, het eerste in zeven jaar, maar de druilerige tekst (“the sun isn’t everything”) sloeg ook een beetje op de sfeer in de Club.

Daar kwam met het oude ‘Oh My Love’, zowat Sophia’s enige radiohit, verandering in: overal zagen we mensen met gesloten ogen “I can’t wait forever for you to say you love me” meelippen, en vanaf dan hield Propper-Sheppard ons in een emotionele wurggreep die hij niet meer zou lossen.

“Now we’re gonna rock some more old school shit”, zei Propper-Sheppard met een sardonische grijns, waarna we bij het bloedmooie, maar intrieste ‘So Slow’(uit het twintig jaar oude debuut Fixed Water) maar één ding konden denken: god, wat missen wij Duyster op de radio. Nog dieper sneed ‘Bastards’, dat met zijn snoeiharde tekst haast als een biecht klonk, terwijl de muziek even naar soul zweemde: “Some men are bastards, some men are swine, but most are just afraid to be alone all the time.”

Wisten we toen al niet meer waar we het hadden, dan werden we in de finale ei zo na helemaal uit het lood geslagen: ‘Desert Song’ scheurde van verstilde slowcore open naar ziedende postrock, ‘Another Shade in Your Darkness’ liet horen dat er onder de bodem nóg meer diepte gaapte en ‘You Say It’s Alright’ ontnam ons alle verdere illusies: “It’s not alright at all.”

Maar voor u zich zorgen gaat maken over ons en de andere Sophia-fans: in slotsong ‘It’s Easy to Be Lonely’, met een koortje van jong volk op het podium, liet Propper-Sheppard weer wat licht schijnen in de pikdonkere tunnel: “We’re the sum of our choices and the chances we take.” Fantástisch concert: u zou gek zijn om ze eind oktober te missen in de AB.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden