Zaterdag 19/10/2019

Concertrecensie

SONS laten ABBox rocken: een tien voor attitude ★★★★☆

SONS in AB, Brussel. Beeld Tine Schoemaker

SONS mag nog maar net een debuutplaat uit hebben, live weten ze impact te maken. De vier dolgedraaide rockers uit Melsele doken gisteravond broederlijk de AB in. Om boven de hoofden van de fans te gaan crowdsurfen. Een energiek slotakkoord van een snedig en strak concert, dat stijf stond van de elektrische ontladingen.

Een Vlaams rockconcert in de AB op vrijdagavond? Waarbij een stel jonge honden de gitaar eert en hanteert? Onmogelijk, horen we hipsters en kenners knarsetanden. Niet meer van deze tijd, huilen ze hardop. Welaan dan: SONS kon rekenen op een volgelopen Box en won de massa voor zich met aanstekelijke songs en rauwe energie.

Het gaat snel voor de vier Waaslanders. Amper een jaar geleden wonnen ze De Nieuwe Lichting. Om na 72 shows en festivals de studio in te duiken voor hun debuut Family Dinner. Die is nog geen twee weken oud. De kracht en persoonlijkheid waarmee SONS op het podium van de AB stond deed anders vermoeden. De band toonde er dezelfde attitude als The Ramones of de jonge Arctic Monkeys: een uur lang song na song de zaal in smijten, en zien of het goedje bleef plakken. 

Sons in AB, Brussel Beeld Tine Schoemaker

Drummer Thomas Pultyn opende de titelsong van hun debuut met een roffel en een call to arms, onder één felle witte spot. SONS liet de gitaren meteen scheuren, als opgefokte brommers in een te kleine dorpskom. Om snel nog een versnelling hoger te schakelen. ‘Wanted Dead’ volgde knisperend fris en vol bubbels, een koel blikje Sprite indachtig. Met ‘Concrete Waves’ kwamen na amper tien minuten de eerste crowdsurfers. Om nooit meer te verdwijnen. De band toonde op geen enkel moment schrik van het grote podium. Ze hadden zich vooraan opgesteld, en frontman en gitarist Robin Borghgraef ging schuimbekkend tegen de rand aanleunen. “We hebben juist van de organisatie gehoord dat hier alles kapot mag”, grijnsde bassist Jens De Ruyte zijn tanden bloot. Een grote moshpit was zijn beloning. ‘Lonely Boy’ kreeg de halve zaal aan het dansen en stuiteren, iedereen zong uit volle borst mee. 

Wie een fris pilsje wou halen moest snel zijn, want het ging vooruit. ‘White City’ startte en eindigde in chaos en distorsie. Om tussenin als een wilde hengst om zich heen te trappen. Frontman en bassist gingen hoofd tegen hoofd spelen, en een dolgedraaide metronoom op drums opende ‘I Need a Gun’. Een song waar The Hives een arm voor zou geven. In ‘Skin’ haalde Borghgraef zijn zachtste stem boven, en terwijl de drums cirkeltjes rond je hoofd draaiden zakte het helse tempo heel even in. “AB, iedereen nog ça va?” wou de band weten. Om met ‘Tube Spit’ hun beste song prijs te geven. 

Sons in AB, Brussel Beeld Tine Schoemaker

De vier bandleden gingen vlakbij elkaar spelen, hun hoofden omhoog als in een sacrale dans voor de rockgoden. De gitaar van Arno De Ruyte leek tilt te slaan, en zorgde voor een circle pit die alsmaar groter werd. We hebben het nog meer voor zijn bassende neef. Die op het podium één werd met zijn instrument. Een rockende versie van Beaker uit The Muppet Show, met een cowboyhemd aan. De bandleden ontspanden zich alsmaar meer, gooiden lijf en leden los en speelden met ‘Waiting On My Own’ een song die perfect radiovoer is. ‘Do They See Me’ stond stijf van de mokerslagen. Het was rammen en beuken met reuzenpassen, vol riffs die een kopstoot tegen je schedel knalden. Borghgraef eindigde de set met een oerkreet.

De korte bisronde werd rustig geopend. ‘Sneaky Snake’ had zo van Jane’s Addiction kunnen komen. Dromerig, zweverig, in purper licht badend. “Nog een laatste keer alles kapot?”, riep Arno De Ruyte plots. Graag! ‘Ricochet’, de catchy song waar SONS ook al op Rock Werchter mee scoorde vorige zomer, bracht een zee aan plakkerige lijven. En het mooiste slotakkoord dat een band zich kon indenken. Wanneer het tempo even zakte ging de hele zaal -écht iedereen in de ABBox- spontaan hurken. Om bij een volgende gitaarvonk recht te springen en een laatste energiestoot door de concertzaal te jagen. Het was al eerder gedaan (wat niet?), maar het werkte. En de grijns op het gezicht van de band krijgen ze er niet snel meer af. “Dit vergeet ik nooit meer!”, riep frontman Robin Borghgraef de fans toe. The Sore Losers en Equal Idiots hebben er stevige concurrentie bij. Een bende ballenknijpers uit Melsele staat klaar om de troon te claimen. 

Sons in AB, Brussel Beeld Tine Schoemaker
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234