Maandag 18/11/2019

Festivalrecensie Sonic City

Sonic City, dag één: Kortrijk is weer even het Wilde Westen

Ceremony maakt op Sonic City in Kortrijk de zaal kunstig kapot Beeld Alex Vanhee

Het is weer die tijd van het jaar: Kortrijk is drie dagen lang in handen van concert- en festivalorganisator Wilde Westen, waardoor je in Sonic City zomaar van een fijnzinnig experiment in een brute noisestorm kunt belanden. Van dag één, een opwarmertje met vier bands, onthouden we het heel erg in zijn eigen zone zittende Föllakzoid, de mensenpiramide tijdens Ceremony en… een whiskydouche.

Blauw licht en flikkerende strobo’s, een aanhoudende drone en een genderdiffuse frontpersoon die met veel misbaar het vlammetje van een aansteker omhooghield. Yep, Föllakzoid (★★★½) had in het Club-zaaltje van Départ verdacht veel weg van een workshop ‘dramatische expressie’, maar gelukkig had hun sound minder last van aanstelleritis. Een goed halfuur lang gaf dit Chileense viertal het antwoord op de vraag: wat als de krautrockers uit de seventies en de Ibiza-clubbers uit de late eighties elkaar ooit in hun trips hadden gevonden? 

Föllakzoid liet flapperbassen netjes in de pas lopen met tribale ritmes, spacy synthesizers mochten lekker wegdubben en hun gitarist klonk alsof zijn instrument met glasvezel was bespannen. Het mooist waren de kleine repetitieve motiefjes die telkens weer in en uit het klankbeeld gleden, en de euforische climax nadat bas en beats eerst even helemaal waren weggevallen.

Föllakzoid op Sonic City in Kortrijk: is krauthouse al een genre? Beeld Alex Vanhee

Op de laatste release van deze Chilenen staat een grote driehoek waarvan de benen elkaar niet raken, als in een soort wiskundige berekening. Dit zijn volgens ons de ontbrekende gegevens van de Föllakzoid-formule: NEU!, Sabres Of Paradise en Booka Shade. Is krauthouse al een genre? Bij deze.

De klimaatopwarming heeft Lust For Youth (★★) geen goed gedaan. Enkele jaren geleden konden de Denen Hannes Norrvide en Malthe Fischer prima aarden in coldwave – minimalistische, donkere elektronica met invloeden van Kraftwerk en punk. Op tracks als ‘Solar Flare’ en ‘Sickness’ klonken de analoge synths pinnig en weird. Met een vocoder veranderde Norrvide zijn stem naar iets dat van een vampier in zijn kist leek te komen. 

Die experimentele bovenlaag lijkt te zijn ontdooid tot complexloze gothic synthpop. Gisteren bracht Lust For Youth immers uitsluitend Depeche-Mode-uit-de-catalogusmuziek. Nummers als ‘Insignificant’ en ‘New Balance Point’ waren opgebouwd uit radiofähige beats, kindveilige hooks, en bassen die wel goed voelden in je middenrif, maar niets toevoegden aan de song. 

Lust for Youth op Sonic City: Depeche-Mode-uit-de-catalogusmuziek Beeld Alex Vanhee

Toch was dansen sterk aanbevolen. Vooraan gebeurde er tenslotte weinig. Norrvide klikte zijn synths gewoon aan op de computer. Fischer had een coole gitaar, maar hield het lichamelijk bij apathisch en afstandelijk. En als Norrvide bewoog, leek hij in de eerste plaats onzichtbare projectielen te willen vermijden. Hij werd nergens door geraakt, en wij ook niet. 

Sheer Mag (★★★) is samen met Ex Hex en Amyl and The Sniffers één van die indiebands die verlekkerd likt aan riffs uit genres waar de gemiddelde scenester lang zijn neus voor ophaalde: glam-, power- en hardrock. Dat bleek in Kortrijk uit opener ‘Steel Sharpens Steel’, een vuisten-in-de-lucht-song waarin de drie (!) gitaristen meteen voluit gingen, en Tina Halliday daar met haar krachtcentrale van een stem toch nog bovenuit torende. 

Maar onder die hanige AC/DC-attitude (we telden twee bandana’s, één nektapijt en één druipsnor) ging een tekst schuil die – heel erg 2019 – pleitte om kwetsbaarheid als kracht te zien. Hardrock als zelfhulpmiddel? Zeker, meer zelfs: bij Sheer Mag is hardrock ook uitgesproken politiek. Ze mochten dan wel als Kiss klinken, ze speelden op Sonic City met het engagement van pakweg Black Flag. Zie ‘The Killer’: een niet mis te verstane uithaal naar the powers that be die over lijken gaan om hun macht te behouden. 

Tina Halliday van Sheer Mag op Sonic City: een krachtcentrale van een stem Beeld Alex Vanhee

Nee, wie bij de woorden Sheer Mag en hardrock ging dromen over pitspoezen in spandex, wijdbeense rifforama’s en hersenloze fun, werd snel wakker in de harde realiteit. Sheer Mag rook naar authentiek arbeiderszweet, één vuist in de lucht, de andere hand op het hart. 

Een en ander leidde tot wilde taferelen, die vooral het werk waren van één persoon: de frontfiguur van Föllakzoid, die een eenmansmoshpit in gang zette met whiskyfles in de hand, waardoor de sterkedrank douchegewijs over het publiek vloog. Resultaat: een bijna-vechtpartij, gebroken glas op de grond en iedereen die naar whisky stonk. Heel even leek Kortrijk écht het Wilde Westen.

Jammer wel dat Sheer Mag die woeste energie geen uur volhield: halverwege liet de basgitaar het even afweten en verloor de band wat van zijn sjeu. Dat Sheer Mag aan de laatste shows van zijn maandenlange tournee bezig is en dat Halliday de avond voordien nog een kopstoot van een skinhead had gekregen, speelde wellicht ook mee. Zonde, want in ‘Need to Feel Your Love’, ‘Turn It Up’ en ‘Silver Line’ lieten ze politiek ongenoegen en persoonlijke perikelen versmelten tot songs die werden meegebruld door de Turbojugend-kerels met hun jeansjasjes vol bandpatches én door de jonge indiemeisjes in de zaal. Herkansing volgende zomer?

Ceremony op Sonic City: al vanaf song twee was het– op z’n Kortrijks – buzze Beeld Alex Vanhee

Snapshot van de vijf art punkers van Ceremony (★★★½) gisteren in Départ: frontman Ross Farrar ontsteekt in een spoken word poem, terwijl achter hem een geanimeerde versie van de arty hoes van jongste plaat In the Spirit World Now wordt geprojecteerd. Volgende snapshot: de drummer stretcht zijn tong en wenkbrauwen, de keytarist is op schok in zijn eigen voodoowereld, en Farrar schudt zijn wangen in de micro uit als een natte hond. Het publiek bouwt een mensenpiramide. Of hoe Ceremony de zaal kunstig kapot maakte. 

Hun sound deed denken aan een dansant Joy Division (‘Ceremony’ is een van hun laatste songs), Parquet Courts en mensen op YouTube met een hete aardappel in hun mond. Dat laatste was de verdienste van Farrar, voor wie zingen gelijkstond aan stoten. De synths klonken newwavig en kriebelden, de drum was hard maar deed geen tegels breken, de gitaren snerpten maar er kwam geen rook uit. Ceremony deed welbeschouwd niets om écht uitzinnig van te worden, en toch was het al vanaf song twee – op z’n Kortrijks – buzze. Er werd gemosht en gecrowdsurft, het was redelijk wild. 

De hoekige présence van Farrar zat daar voor veel tussen, net als de micro die hij even in het publiek dipte. Er kwam ook een keur aan nummers uit vroeger werk, dat meer tanden heeft dan het intellectuele In the Spirit World Now. En waarom dit punkoptreden verder zo goed was? Ask us why and we’ll spit in your eye. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234