Dinsdag 05/07/2022

InterviewCate Le Bon

Songschrijfster Cate Le Bon: ‘Ik schrijf brieven aan mijn toekomstige zelf’

Cate Le Bon: ‘Absurd hoe je eigen geest zo’n onmetelijke kluis van herinneringen is, hoe banaal die ook zijn.’ Beeld RV
Cate Le Bon: ‘Absurd hoe je eigen geest zo’n onmetelijke kluis van herinneringen is, hoe banaal die ook zijn.’Beeld RV

De Welshe songschrijfster Cate Le Bon werd met haar vorige plaat Reward (2019) nog genomineerd voor de Mercury Prize. De verwachtingen voor opvolger Pompeii lagen dan ook bijzonder hoog. ‘En net dan zorgde de wereld ervoor dat ik verdomme gek dreigde te worden.’

Gunter Van Assche

Dromen over de hete stromen lava van Pompeï? Het is niet alleen voorbehouden aan de natte rêverieën van pubers, maar ook aan de lucide slaper. Nachtelijke visioenen over de Antiek Romeinse provinciestad, die volledig in de as gelegd werd na de uitbarsting van de Vesuvius, zou betekenen dat je leven onmiddellijk tot een hoogtepunt of halt zal komen. Het advies dat je onderbewustzijn daarbij geeft? Maak tijd voor wat je na aan het hart ligt. Al was het maar omdat het leven elk moment kan stoppen. De dood is de meest voor de hand liggende manier. Maar het leven kan net zo bruusk stilstaan door een - we zeggen maar wat - pandemie en globale lockdown.

Cate Le Bon lacht: “Ik noemde mijn nieuwe album niet om die reden Pompeii, maar die droomduiding klinkt akelig toepasselijk. Zelf wilde ik net terugkeren naar de woestijn in Amerika waar ik nu woon, toen de eerste lockdown begon. Vlak voor alle vliegtuigen aan de grond moesten blijven, reisde ik af naar Reykjavik om met John Grant zijn prachtplaat Boy from Michigan op te nemen. Ik leefde toen nog in de overtuiging dat het alles snel weer zou overwaaien. And then shit was getting real.”

“Pas tegen eind april strandde ik terug in Wales waar mijn ouders wonen. Uiteindelijk belandde ik met mijn lief Tim (Presley, muzikant en schilder, GVA) en mijn coproducer in een huisje in Cardiff. Een stulpje waar ik als twintiger had gewoond. Op de tast wist ik nog alle lichtschakelaars zijn en herkende ik alle geluidjes in huis. Absurd hoe je eigen geest zo’n onmetelijke kluis van herinneringen is, hoe banaal die ook zijn. Dat idee gaf de aanzet tot deze plaat.”

Absurditeit

Pompeii is een wonderlijk, psychedelisch album waarin Le Bon absurdisme als pasmunt gebruikt en introspectieve herinneringen als magma doorheen de songs laat vloeien. “Mijn liefde voor het dadaïsme, surrealisme en absurdisme kwam van pas in deze sombere tijden. Het ging me tot voor de crisis helemaal voor de wind. En plots moest ik tot het nuchtere besef komen: ik kan op het eind van deze chaos blut, ziek of dood zijn. Take your pick. Die buitenissige gedachte doet wat met je muziek, hoor.”

“Absurditeit staat voor mij niet synoniem met een gebrek aan logica of emotie”, zegt ze verder. “Absurditeit is voor mij geen onzin. Ik schreef teksten die ik niet helemaal begreep, maar zolang ze juist aanvoelden, wist ik dat het brieven waren aan mijn toekomstige zelf. In tijden van twijfel moet op je gevoel vertrouwen.”

Pompeii werd puur instinctief gemaakt, vertelt Le Bon. “Ik wéét dat elke artiest graag koketteert met dat idee. Maar vaak zaten mijn coproducer Samur Khouja en ik een hele dag te prutsen tot een skeletachtig muziekje ’s avonds plots een breed uitwaaierende symfonie was geworden. Of omgekeerd. We maakten elkaar weleens krankjorum met die voortdurend kronkelende lavastroom aan ideeën. Ook al omdat de cabin fever groteske vormen aanneemt wanneer je maandenlang samen leeft, werkt en op elkaars huid zit.”

“Maar die waanzin dreef ons ook steeds voort. In een belendende kamer zat Tim dan bijvoorbeeld te schilderen, en op een dag maakte hij intuïtief de hoes van deze plaat. Een portret van mij in een habijt als een soort Jeanne d’Arc. Angstaanjagend en ontastbaar, maar net daardoor ook van een poëtische schoonheid. Zo probeer ik het leven sinds de voorbije twee jaar ook te bekijken.”

“Zeker omdat het me met mijn neus drukte op mijn eigen privilege. Ik was uit eigen wil verhuisd naar de Mojave-woestijn omdat ik er zo rustig werd van de loodzware stilte. Elk geluid klinkt er anders, omdat je in een soort vacuüm leeft. Het belangrijkste voordeel was: ik kon het zegel van dat vacuüm altijd weer openscheuren, als bij een pakje koffie, wanneer ik zin had om te vertrekken. Dat was bij de lockdown anders. Dankbaarheid is allicht de mooiste les die ik heb geleerd.”

Pompeii van Cate Le Bon is pas verschenen bij Mexican Summer.

null Beeld RV
Beeld RV

Cate Le Bon speelt 11/4 in de AB, Brussel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234