Zondag 05/04/2020

Filmblog

Soms zijn mensen arme schapen

Beeld BELGA

Filmjournalist Kurt Vandemaele blogt elke dag zijn ongezouten mening, recht vanuit Gent.

Je moet zeker komen, hadden ze gezegd, Grimur en Theodor gaan iets doen met schapen.

Voor u zich van alles gaat inbeelden wat mannen met schapen kunnen doen, willen we u meteen geruststellen : ze hebben alleen maar eerbare bedoelingen, die mannen. Grimur Hakonarson heeft een film gemaakt, 'Rams', waarin Theodor Juliusson een hoofdrol speelt. Een grappige film met open vlaktes waarvan de geesten blijkbaar niet opengaan.

Mensen lopen erbij met een gemoed dat meer op de dreigende wolken lijkt die de hele film lang in de lucht hangen. De mannen hebben robuste koppen die veel zeggen zonder dat ze spreken. Er wordt meer geblaat in 'Rams' dan gesproken. Eigenlijk is het een western met schapen. Een northern. Want het speelt zich allemaal af in Ijsland. En die mannen, die zo'n geweldige prent hebben gemaakt, moeten iets doen met schapen opdat hun 'Rams' zou opvallen, gezien zou zijn, in de pers zou komen. Zodat u gaat zien. Jammer toch. Alle slechte films zouden moeten afgeschaft worden, zodat we alleen naar de goeie gaan kijken. Zonder dat een schaap ons hoeft te lokken. Dat je echt kan binnenwandelen in een cinema wetende dat je even later met een geschenk onder de arm, of liever in je hoofd, buitenwandelt. Van een goeie film neem je altijd iets mee naar huis, zegt Patrick Duynslaegher. Of hoe zei Martijn Bal dat alweer, die nieuwe grote baas van het Film Fest, bij de opening: "Ik hoop dat je na het zien van 'D'Ardennen' als een ander mens buitenwandelt." En hij had het niet over die enkelingen die zich op de receptie nadien zo volgoten dat ze waggelden in plaats van te stappen. Nee, we zouden eigenlijk vooraf niets over films moeten weten. Gewoon de zaal binnengaan en ons laten verrassen.

Kurt Vandemaele.Beeld Stefaan Temmerman

Gisteren kon ik niet zien wat Theodor en Grimur met hun schapen deden. Want ik moest naar de Vooruit. De verfilming van 'Problemski Hotel' ging er in wereldpremière en als ik de zaal nog binnen wou geraken, kon ik maar beter vroeg zijn, had men mij op voorhand verwittigd. En zo belandde ik in een zaal waar er net een andere film begonnen was. 'A Day Will Come My Future Will Be Your Past'. Ik had iets gemist, het begin van de film... En toch niet. Meisjes die over het leven mijmerden. Het had iets mystiek.

Brits, dacht ik, maar het bleek van mensen van bij ons: Sarah & Charles. De namen van een kunstenaarsduo. Ik herkende de naam van Hans Bruch Jr., DOP van Gust Van den Berghe, en wist meteen weer waarom de fotografie zo indrukwekkend was. En wat Bart Dousselaere deed met de muziek, kon me ook wel bekoren. Een verrassing. Ik zou als een ander mens zijn buitengewandeld, ware het niet dat ik in de zaal bleef zitten.

Ik zeg het, idealiter mag je vooraf niets weten over de film die je te zien zult krijgen. En je kunt ook best niets verwachten. Bij een boekverfilming is dat natuurlijk vaak een probleem. Zeker als het een boek betreft van Dimitri Verhulst, wiens 'De helaasheid der dingen' eerder zo'n formidabele prent had opgeleverd. Regisseur Manu Riche had altijd documentaires gemaakt voor hij aan 'Problemski Hotel' begon. Op de set vertelde hij me dat hij weg wou uit de realiteit om de cynische ondertoon van het boek te kunnen vatten. Had hij er toen bij verteld dat hij mij als kijker de grond van onder mijn voeten zou trekken, ik had me voorbereid op het feit dat ik geen greep zou krijgen op het verhaal.

Het boek speelt zich af in een asielcentrum, de film in een gebouw waarin vluchtelingen als arme schapen wachten op een teken van de staat om verder te kunnen met het leven. Eén van de personages is op zoek naar een vrouw en neemt zich voor om aan de vrouwen duidelijk te maken dat hij eerbare bedoelingen heeft. De term bleef hangen: 'eerbare bedoelingen'. Die goeie intenties werden ten volle geapprecieerd door de vele toeschouwers die 15 euro hadden betaald voor een ticket, omdat de opbrengst van de voorstelling volledig naar vzw Vluchtelingenwerk Vlaanderen ging. Maar de man naast mij, die net zoals ik meer cinefiele intenties had, zei het ander: Where's Amnesty International when you need them?

Ik mocht niet klagen. Ik had die dag al enkele mooie cadeaus gehad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234