Vrijdag 17/09/2021

DM Zapt

Soms kom je diep in de ingewanden van de Netflix-bibliotheek terecht, en verslind je weleens iets uit nostalgische overwegingen

Beeld uit seizoen 30 van 'The Simpsons'. Beeld Fox
Beeld uit seizoen 30 van 'The Simpsons'.Beeld Fox

Ronald Meeus zet in DM Zapt de blik op oneindig. Vandaag: de kijkkeuzes waar zijn tieners hem mee uitlachen.

“Oké, dit moet je me even vertellen”, vroeg een van de tieners die we in huis hebben me die dag aan de ontbijttafel: “waarom heb je deze week welgeteld één aflevering uit het dertigste seizoen van The Simpsons zitten kijken?” Mja. Ik weet het, als ik het écht onder woorden moet brengen, ook niet goed. Ik had die avond net The Mandalorian gekeken, was nog niet moe, zag in het thuisscherm van Disney+ dat de volledige reeks op de streamingdienst stond, en dacht: misschien moet ik eens kijken hoe deze reeks, die ik als student verslond toen ze dagelijks werd uitgezonden op het toenmalige VT4, maar die ik in mijn vroege dertiger jaren uit het oog was verloren, ondertussen is geëvolueerd? (Laat ons zeggen dat de gouden jaren voorbij zijn, maar dat voert ons hier te ver.)

Waarom moest ik dit, overigens, überhaupt uitleggen? En hoe kwam het zelfs dat ze ook maar had opgemerkt wat ik had zitten kijken? Meer nog: hoe komt het dat ze daar tout court in geïnteresseerd is? Het antwoord liet zich raden: ze komt af en toe eens piepen op het Disney+-, Netflix- en Amazon-profiel dat mijn geliefde en ik delen, om ons uit te lachen over onze kijkkeuzes. En ze is blijkbaar niet de enige in huis die dat doet.

Het zit ongeveer zo bij ons: we hebben samen twee tieners uit vorige relaties, plus één jonge twintiger die zijn laatste duw naar het volwassen leven nog moet krijgen. Die leven vanzelfsprekend onder ons dak, uit onze koelkast, en op onze streamingabonnementen. Ze hebben keurig hun eigen profiel, deels omdat ze dat natuurlijk zelf wilden, deels ook omdat wij een jaar of vijf geleden geen zin meer hadden om iCarly en Fast & Furious tussen onze algoritmische suggesties te zien. Maar die van elkaar geïsoleerde tv-levens houden hen niet tegen om geregeld eens gniffelend een kijkje over de muur te komen nemen.

In het algemeen snappen ze gewoon onze genrekeuzes niet (mijn geliefde verslindt bijvoorbeeld Scandi-noir, waar ze òòk al meermaals geringschattend over hebben gedaan, de loeders), maar ze maken zich vooral vrolijk om keuzes die compleet onlogisch (of, in hun taaltje, random) lijken. Zoals die twee avonden toen ik het zeven afleveringen durende slot van Star Trek: Deep Space Nine, twintig jaar later weliswaar, eens heb ingehaald voor de lol. Soms kom je eens diep in de ingewanden van de Netflix-bibliotheek terecht, en verslind je weleens iets met lage nutritionele waarde uit – bijvoorbeeld – nostalgische overwegingen. Dat is allemaal prima, maar om één of andere reden heb je toch niet graag dat er iemand over je schouder kijkt. In je kijkgeschiedenis moet je toch een beetje god in ’t diepste van je gedachten kunnen blijven, vind ik. En dat mag je, met zo’n jong grut in huis, dus blijkbaar mooi vergeten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234