Donderdag 27/06/2019

Theaterrecensie

‘Something (out of nothing)’: de stille gruwel van het einde ★★★☆☆

Benjamin Verdonck schetst niet meteen een vrolijke toekomst in ‘Something (out of nothing)’ Beeld Bas De Brouwer

Een doelloze danspas, woekerende sculpturen en een cello in overdrive. Kris Verdonck geeft in Something (out of nothing) gestalte aan een landschap waar de mens al bijna uit verdwenen is.

‘De natuur wordt een nachtmerrie. Afval is alles wat overblijft van de vooruitgang. Een kerkhof van illusies.’ Een kalme voice-over drukt ons met de neus op de feiten. Onze planeet houdt het voor bekeken en wacht stilletjes af ‘tot het allemaal voorbij is’.

Something (out of nothing) is niet bepaald een vrolijke voorstelling. Kris Verdonck vond inspiratie bij zowel Samuel Beckett als het Japanse No-theater om vorm te geven aan dit visioen waarin de tijd van de mens ten einde loopt. Vergeefse herhaling is het enige wat overblijft. De herinnering aan een verleden dat zich door blinde destructie van zijn toekomst heeft beroofd.

Vier dansers bewegen lusteloos, ongeïnspireerd over de scène. Ze zoeken naar een beweging die nog enige betekenis heeft, proberen een choreografie die misschien nog ergens heen leidt. Maar iedere danspas is vergeefs en blijft zonder gevolg. De dansers zijn er nog, maar eigenlijk zijn er niet meer. Hun aanwezigheid is overbodig en behoort al tot het verleden. Een toekomst lijkt ondenkbaar.

Horror

Ondertussen zwellen rond hen reusachtige opblaassculpturen, als giftig blauw oplichtende anemonen. Woekerende gezwellen die onheilspellend worden begeleid door rafelige, knisperende celloklanken. De nieuwe bewoners van een landschap waarin de mens niet langer een plaats heeft.

Het is een stille, ademloze horror die zich ontvouwt. Een verlammend visioen van het einde dat zowel beangstigend als fascinerend is. Maar paradoxaal of niet: die gruwel dreigt helaas ook in haar eigen verstilling te verdwijnen. De voorstelling thematiseert het doelloze van de eindtijd maar loopt daarbij het risico om zelf in doelloosheid te verzanden en uiteindelijk weinig meer te bieden dan een exposé van die krachteloze toestand.

Op haar beste momenten drijft Something (out of nothing) op de schakeling tussen lethargie en dreiging. Zoals in de indrukwekkende eindscène waarin het contrast tussen de vergeefs zoekende dansers en de beukende natuurkracht van de cello voor een ijzingwekkende finale zorgt. Maar op andere momenten is Verdoncks unheimliche poëzie net niet sterk genoeg om echt te beklijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden