Maandag 18/11/2019
Soldier Six. Beeld Illias Teirlinck

Antiradio

Soldier Six, genialiteit in twintig seconden

De Morgen-eindredacteur Frederik De Backer praat voor zijn podcast Antiradio met muzikanten over muziek. Elke week schrijft hij op deze plek een eigenzinnig stukje over zijn ervaringen met de praatgasten. Vandaag: Soldier Six.

Twintig seconden, maximaal. Langer heeft het niet geduurd voor ik al in de eerste voorrondes van de Zennetour-rockrally wist wie het zaakje uiteindelijk zou winnen. Ik was jurylid, dus het was een berekende gok.

Soldier Six slaagde er in die twintig seconden in om The Mars Volta te versmelten met jazz en het beste wat de jaren 70 qua intelligente rock te bieden had. En het drietal liet het geheel nog eens hard én catchy klinken ook.

Het eerste wat opviel, was hoe de drummer met zijn stokken en vellen omging. Hij drumde niet, hij danste. Zijn drumstel en hij voerden een sensueel nummertje op; hij streelde zijn ketels en gaf zijn cymbalen een speels tikje wanneer ze daarom vroegen. Zelfs als hij doormepte, wist je: ze hebben niets liever. Er zal wel een veiligheidswoordje zijn afgesproken. De man leek in een trance verzonken; zat, high, geil, bezeten of alle vier tegelijk. En daar stond ik. Zat, high, geil noch bezeten. Maar wel aan de grond genageld van ver- en bewondering.

De zanger zag eruit als het verlegen jongetje achteraan de klas. Tot hij zijn strot opentrok. Tot hij zijn vingers losliet op de snaren. En ondertussen maar tapdansen op zijn effectpedalen. Jimi Hendrix leeft. Hij is blank, heeft een kas als een postkaart en woont in Vilvoorde. Tussendoor ging hij ook tekeer op een synthesizer. Misschien zit er iets in het grondwater, maar hoeveel ledematen hebben ze gemiddeld per persoon in Vilvoorde?

De muzikale waanzin werd beteugeld door Rudy Pelicaen. Niet alleen is de man gezegend met de coolste naam die ik in mijn leven heb gehoord, hij beschikt ook over een brein dat hem in staat stelt te doctoreren in iets waarbij gegoocheld wordt met moleculen en consorten, én een likje bas te spelen waarvan je begint te duizelen.
Eens hun set gespeeld was, begaf ik me naar de ruimte waar naast een dozijn broodjes ook de twee andere juryleden op mij wachtten. Ik liet me neerploffen op een stoel, ademde eindelijk weer uit en stelde de veelzeggende, volstrekt retorische vraag: "'t Is wel duidelijk, zeker?"

Frederik De Backer. Beeld Stefaan Temmerman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234