Donderdag 09/07/2020

Tv-recensieSnowpiercer

‘Snowpiercer’: razendsnelle film wordt een boemeltreintje op tv ★★★☆☆

Daveed Diggs (l) en Jennifer Connelly (r) in 'Snowpiercer'.Beeld AP

Vanaf nu kan je op Netflix kijken naar Snowpiercer, de tv-adaptatie van het razendsnelle Snowpiercer uit 2013. Maar om hier te geraken legde het een lang en woelig hobbeltraject af: van de eerste Engelstalige film van Bong Joon Ho, die werd begraven door Harvey Weinstein, tot de schim van zichzelf die vandaag landt op het kleine scherm.

Dit jaar schreef Parasite geschiedenis door als allereerste niet-Engelstalige film het gouden beeldje voor beste film in de wacht te slepen. Filmmaker Bong Joon Ho maakte zo net op tijd de ideale landingsbaan gereed voor de tv-adaptatie van een van zijn vorige films. Want bij de Amerikaanse mediagroep WarnerMedia zijn er al sinds 2015 plannen om Snowpiercer naar tv te brengen.

De tv-adaptatie speelt zich af in hetzelfde universum als de dystopische scifithriller van Bong, die op zijn beurt weer een deel van de mosterd haalde bij de Franse graphic novel Le transperceneige. In deze wereld is de opwarming van de aarde zo ver gekomen dat wetenschappers besloten om de planeet kunstmatig af te koelen. Tot ieders verbazing loopt de operatie faliekant mis en wordt de aarde op slag naar een nieuwe ijstijd gekatapulteerd.

Lees ook

‘Train to Busan’: een dodelijke pandemie is geen excuus om de Trump uit te hangen

Enkel ‘meneer Wilford’ voorzag de ramp en bouwde de Snowpiercer; een massieve trein die de laatste, maar vooral rijkste, overlevers van de trein warm moet houden door, euh, voor altijd rond de aarde te blijven puffen. Maar wat een Ark op sporen moest zijn, werd een bastion van de klassenstrijd. Want de 1.001 wagons van de Snowpiercer zijn verdeeld in vrijwel statische klassen.

Tot daar de gelijkenis met Bongs culthit uit 2013. Want als de film van de Koreaan een bloedmooie hogesnelheidstrein is, aangedreven door nihilisme en onverdoken woede, is tv-Snowpiercer een platgestreken boemeltrein voor de massa’s die meer ballast probeert te vervoeren dan het aankan. De nauwelijks twee uur durende genrefilm van Bong werkt net zo goed omdat je geen tijd krijgt om na te denken over de wetenschap achter een trein die door een bevroren planeet reist, of hoe het gesloten ecosysteem en de maatschappij zichzelf in stand houdt. Het is een dystopisch sprookje over een vuile, permanente klassenstrijd op een trein. Niet meer, niet minder.

Gecastreerde versie

Een tv-adaptatie heeft die luxe van snelheid niet. Maar hier kiezen de makers ervoor om de reis wel heel hard te vertragen. De eerste helft van het seizoen speelt als een halfslachtige detectiveserie. Een van de laagsten van de treinmaatschappij wordt naar voren geroepen en door zijn ogen ontdekken ook wij meteen de rest van de trein. Efficiënt? Ja. Origineel? Nee. Interessant genoeg om een half seizoen te vullen? Absoluut niet. Het tempo van de show lijdt hier enorm onder en de mysterieuze subplot roept veel meer vragen op over het leven op de trein dan het (ooit) kan beantwoorden.

Mogelijk lagen deze luie vertelstructuur en andere creatieve keuzes aan de basis van het lange productieproces en conflict waardoor de show zowel van regisseur als showrunner veranderde. Alsof die wissel van wacht nog niet genoeg was, werd de serie begin vorig jaar plots van tv-zender TNT naar het meer comedygerichte TBS gestuurd. Een beslissing die WarnerMedia een halfjaar later weer omkeerde. Het doet wat denken aan de strijd die Bong Joon Ho ooit voerde met de ondertussen neergehaalde studiobons Harvey Weinstein. De filmproducent wilde ruim 25 typerend ‘bongiaanse’ minuten uit Snowpiercer knippen. De Koreaan hield echter voet bij stuk, kreeg zijn gelijk van filmcritici, maar werd beloond met een zeer beperkte cinemarelease.

Van de explosieve visie van Bongs Snowpiercer blijft er weinig over in deze adaptatie. Maar wel net genoeg om de trein gaande te houden. We krijgen een licht aangebakken versie te zien van de inherente klassenstrijd en nihilistische boodschap die Bong voor ogen had. Ondersteund door een ijzersterke Jennifer Connelly (Requiem for a Dream) en behoorlijk amusante bijlgevechten. Een gecastreerde versie van een ondergewaardeerde film die op geen beter moment kon uitkomen. Want komaan, je moet toch nergens naartoe ?

Nu te zien op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234