Maandag 16/12/2019

review

'Sneeuw' in NTgent: als een stilleven dat droogt

Beeld Jules August

Tegen de onsamenhangende bewerking van Pamuks roman Sneeuw kijk je aan als naar het drogende canvas van een stilleven.

Luk Perceval bewerkte de gelijknamige roman Sneeuw (Kar, 2002) van Nobelprijswinnaar Orhan Pamuk tot een toneelstuk en tekende ook voor de regie. Literatuurkenners mogen het boek dan al om diverse redenen de hemel in prijzen, als leeservaring draait de lectuur uit op een dikke tegenvaller. Dat laatste is letterlijk te nemen, want het is op de tanden bijten om je doorheen de 468 bladzijden tellende langdradige en wijdlopige turf met soapallures te slaan. Met hetzelfde onzalige gevoel zit je geduldig maar verveeld deze voorstelling uit.

De theaterbewerking is geconcipieerd als een reconstructie van feiten die vier jaar voorheen gebeurd zijn. Het verhaal begint in medias res met een verteller die probeert te achterhalen wat er zijn vermoorde vriend de dichter Ka in het Oost-Turkse Kars is overkomen.

Missie

Ka, 42 jaar, vrijgezel, dichter, woonde als banneling in Frankfurt en bezocht na twaalf jaar afwezigheid Kars. Zijn journalistieke missie bestond erin de gemeenteraadsverkiezingen te verslaan en uit te zoeken waarom opvallend veel jonge meisjes er zelfmoord plegen.

Het blijft onduidelijk of hun zelfgekozen dood te maken heeft met het vasthouden aan het dragen van hun sluier en bijgevolg een daad van verzet is tegen de seculiere overheid die de westerse waarden propageert.

Ka wordt de speelbal van de vijandige stromingen die in het verdeelde Kars de macht naar zich willen toetrekken. Een moord in koelen bloede gepleegd door rabiate islamisten en een coup in het plaatselijke theater dwarsen zijn plannen om met Ipek, de vrouw van zijn dromen, een toekomst in Duitsland op te bouwen.

Zonder vinnige dialogen

Het is onduidelijk waar Perceval heen wil met de flarden die hij bijeenharkte uit de roman, waarvan de gelaagdheid de mist is ingegaan. De gekortwiekte plot is moeilijk te volgen en personages tuimelen uit het niets het verhaal binnen.

Het decor met de felgekleurde verticale panden botst met de speelstijl. De acteurs bewegen traag of staan roerloos, praten ingetogen, fluisteren en stellen zich afstandelijk op. Er zijn vooral lange alleenspraken, vinnige dialogen ontbreken. Die sfeer van bedompte traagheid wordt doorheen de voorstelling aangehouden en gaat op den duur vervelen.

Genietbaar is Pierre Bokma, die de dragende rol van zowel verteller als Ka voor zijn rekening neemt. De a capella van Melike Tarhan is indringend en weemoedig.

Waar: NTgent

Wanneer: tot 14/12 in Gent, op tour vanaf 25/11 tot 11/02

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234