Maandag 18/11/2019

Recensie

Slowthai in Trix: een geschenk uit de riool ★★★★☆

Beeld Francis Vanhee

Voor stoners van rond de eeuwwisseling is Slowthai een geschenk uit de riool van Northampton.

Tyron Kaymone Frampton, een kind van de vroege jaren 90, is niet de schoonzoon die moederlief voor ogen had. In de veronderstelling dat moederlief geen boon heeft voor rappers met een gemillimeterde coupe en een wasbord als het kladblok van een verveeld middelbaar scholier, weliswaar.

Niet dat Slowthai het type is dat aan familiefeesten doet, maar tijdens een kersdiner zou hij in de panna cotta van nonkel Boris, een hevig voorstander van de brexit, spuwen en er “Queen Elizabeth is a cunt” aan toevoegen. Waarmee we willen zeggen: trage Tyron heeft het hart nogal op de tong. Hij is bóós, onder meer op de mensen die het voor zijn generatie hebben verkloot en dat heeft hem een bom van een plaat opgeleverd die Nothing Great About Britain heet – de titel alleen al is goud waard.

Aan het tienerzweet dat de uitverkochte Trix in Antwerpen uitwasemde, was te ruiken dat Slowthai een groep mensen kan laten stómen. Veel had de Britse rapper daar niet voor nodig. “I said there’s nothing great about the place we live in / Sip a cup of tea whilst we’re spittin’ / There’s nothing great about Britain”, spitte hij tijdens de titeltrack van zijn album. Een keurig voorbeeld van ‘binnen zonder kloppen’.

Beeld Francis Vanhee

‘Drug Dealer’ was ook een moker van jewelste. Tyron Frampton was een dag eerder geveld door a stomach bug, vertelde hij tussendoor, maar met de hulp van een medicine man, alias dealer, was hij aan de beterhand. Na twee songs was hij zijn trui kwijt, nog eens twee songs later stond hij in zijn blote bast. Al wie eerder een show van Slowthai heeft mogen ervaren, weet dat het woelwater het best presteert zonder kleren aan – een uitzonderlijk talent dat hij met Hot Marijke deelt.

Slowthai gedroeg zich in Trix als een Mike Skinner met nóg meer jalapeño in het gat. Hij was meer Sleaford Mods dan Dizzee Rascal, meer storm dan Stormzy. De drilboorrap die de twintiger uit Northampton bracht was half punk, half bass, met gelaatsuitdrukkingen die de grime toebehoren. ‘Polaroid’, ‘GTFOMF’ en ‘Inglorious’ werden door de uitzinnige meute gescandeerd als anthems. Keurig!

“Dit nummer gaat over ketamine”, grijnsde hij alvorens ‘Mayday’ in te zetten. Frampton was astrant, maar zelden irritant, en dat is in het verleden al anders geweest. Hij durft zich nogal te verliezen in de door hem opgevoerde chaos – dan begint hij te lullen, maakt hij zich kwaad of vergeet hij waarvoor hij gekomen is: optreden. In Trix was Slowthai in een dankbare bui. Eén uur, vijftien songs, een stuk of zes uit het publiek geplukte joints. Uitstekende performer.

Beeld Francis Vanhee

In ‘TN Biscuits’ vatte de Britse punk zowel zijn persoon als performance in één rijm samen: “On a serious note, I joke / I ain’t a serious bloke, I smoke / Jump on a beat like a frog off a boat.” Net daarom is Slowthai zo’n openbaring. Hij is kritisch, maar neemt zichzelf niet al te serieus. De grimepunk die ervoor heeft gezorgd dat hij zopas genomineerd was voor de prestigieuze Mercury Prize was bovendien excellent: scherp, vlot, dansbaar.

Van de drie keer dat Slowthai in 2019 in het land was, was dit zijn beste beurt. Je wéét intussen dat hij bindteksten recycleert. Dat hij een fan uit het publiek zal plukken om samen ‘Inglorious’ te brengen. Dat hij een circle pit zal eisen tijdens afsluiter ‘Doorman’. En toch blijft een show van Slowthai – als de focus goed zit tenminste – een dikke aanrader.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234