Maandag 14/10/2019

Recensie

Slowdive op Rock Werchter: het hagelkanon van dienst

Slowdive op Rock Werchter. Beeld Stefaan Temmerman

Van ‘Catch the Breeze’ tot ‘When the Sun Hits’: de gitaarstormen van Slowdive bliezen het dreigende wolkendek boven Werchter uiteen, waardoor deze shoegazepioniers hun set onder een onverwacht brandende zon eindigden. Al bleek de Main Stage toch niet de allerbeste plek voor dromerige introspectie.

“Wij zijn Slowdive, voor het geval je ons niet kende.” Klonk misschien wat suf, maar het was vast geen nutteloze opmerking van Rachel Goswell: de naam van haar cultband – een bescheiden piek in de vroege nineties – moest in allerijl met een sticker op de affiche worden geplakt, boven die van het IJslandse bluesrocksurrogaat Kaleo, waarvan de frontman onder het mes moet.

De instantroes in ons hoofd na dat nieuwtje zakte wel snel toen bleek dat ze al om twee uur ’s middags moesten spelen, op het hoofdpodium nog wel. Luchtkastelen van liedjes bouw je het best in het donker, en je laat er maar mondjesmaat een clubje van getrouwen binnen.

Klonk opener ‘Slowdive’ daarom zo fors? Als een test: ben jij wel klaar om je kop richting schoenen te buigen en de blik naar binnen te keren? Shoegaze-classic ‘Catch the Breeze’ trok je in ieder geval verder mee, naar het oog van de storm: een rustpunt in de gitaarorkaan. Slowdive’s mooiste song, het in Britse folk gedrenkte ‘When the Sun Hits’, bleek op Werchter overigens het hagelkanon van dienst: wég was de dreigende regen.

‘Crazy for You’ en ‘Souvlaki’ waren respectievelijk de kickstart en comedown van het hoogtepunt van deze show: ‘Star Roving’, een heerlijke song uit de prachtige nieuwe plaat van Slowdive, de eerste sinds Pygmalion uit 1995. Onrust (“can’t hold down tonight”), berusting (“nothing left to fight”) en allesomvattende liefde (“feeling love for everyone tonight”) vochten in dat nummer om voorrang terwijl ijle gitaarlijntjes een duwtje in de rug kregen van potige bas- en drumpatronen.

In die song en in die andere nieuweling, ‘No Longer Making Time’, liet deze band horen waarom hij anno 2017 een plek op Werchter verdient: zowel The xx (dat ingehouden sfeertje), Beach House (die grillige gitaarmeanders) als de vroege M83 (die suikerzoete weemoed) hebben héél goed naar Slowdive geluisterd.

Van die nieuwe plaat hadden we wel wat meer willen horen. Maar echt klagen konden we daarover niet: Slowdive strooide met oude pareltjes als ‘Alison’ (dat een fan verleidde tot de wel erg kinky pancarte: Ever banged a Wookie? Here’s your chance) en ‘Golden Hair’. Dat psychedelische snoepje van Syd Barrett sloot de set af als een plots klappende zeepbel – een glimpje magie dat je nét ontsnapte.

Beeld Stefaan Temmerman

Aardig concert set dus, maar de ontroering die op Pukkelpop 2014 een uur lang door ons lijf trok, bleef uit. We zetten ons schrap voor 7 oktober: dan speelt Slowdive in de veel intiemere Botanique.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234