Vrijdag 24/01/2020

Interview

Singer-songwriter Laura Marling: een oude ziel in een jong lichaam

Laura Marling. Beeld Ben Parks

Ze is pas 25 jaar, maar Laura Marling heeft al een hele carrière achter de rug. Op Short Movie, haar vijfde plaat, ontpopt ze zich nog meer dan voorheen als de Britse evenknie van Joni Mitchell. "Ik heb niet zo'n behoefte aan stabiliteit."

Ze praat honderduit. En wat ze zegt klinkt veel volwassener dan haar leeftijd doet vermoeden. Laura Marling is een oude ziel in een jong lichaam. Een grillig karakter. Impulsieve persoonlijkheid ook. Iemand die emotioneel tussen hoge pieken en diepe dalen slingert. Op Short Movie, de opvolger van het al even sublieme Once I Was an Eagle, hoor je de neerslag van een overhaaste verhuis van Londen naar Los Angeles, en de depressie waar ze ginds in wegzakte.

Daar is ze gelukkig overheen wanneer we elkaar ontmoeten in het Amsterdamse Lloyd Hotel. Ze ziet er goed uit. Gezonde blos op de wangen. Blond, kortgeknipt kopje. Diepe, bruine ogen. "Boosheid en tristesse zijn de gemakkelijkste emoties om te uiten. Persoonlijk geluk omzetten in een goeie song, is veel complexer. Maar de jongste weken betrap ik mezelf erop dat de toon van mijn nieuwe songs toch wat lichter is. Ik bevind me op een goed moment in mijn leven. Dat zal ook wel meespelen."

Klopt het dat je tussen deze plaat en de vorige nog een volledige cd hebt opgenomen, die je uiteindelijk niet goed genoeg vond om uit te brengen?
Laura Marling: "Ja. Dat was hartverscheurend. De plaat was letterlijk klaar om uit te brengen: opgenomen, gemixt en gemasterd. Zelfs de hoes was er al. Alleen: ik voelde niks bij de muziek. Het was een saaie plaat. Een beetje Once I Was an Eagle deel twee. Maar dan zonder goeie songs. Ik heb kostbare tijd van veel mensen verspild. En mij heeft het uiteraard handenvol geld gekost."

Hoe leg je zoiets uit?
"Door iedereen een heel aardige e-mail te schrijven. Ik heb heel even met het idee gespeeld om ze toch uit te brengen en gewoon op het beste te hopen. Maar natuurlijk kon dat niet. Ik zou het mezelf nooit vergeven hebben. Het idee dat ik een plaat met me zou meeslepen waar ik zelf niet achter stond, was ondraaglijk. Ik hoop oprecht dat niemand die songs ooit te horen krijgt. Zelfs niet na mijn dood. Ik zou me omdraaien in mijn graf."

Dit is de vijfde keer dat we elkaar spreken, en elke keer valt het me op: je maakt een veel wijzere, rijpere indruk dan andere meisjes van je leeftijd.
"Zo voelde ik me vroeger ook, maar ik heb een soort achterwaarts inhaalmanoeuvre uitgevoerd. L.A. was op dat vlak een echte eye-opener.

"Ik voel me vandaag echt 25. Wat jij als een oude ziel omschrijft, had vooral met een overontwikkeld zelfvertrouwen te maken. En dat kwam dan weer omdat mijn eigen opinies niet in vraag werden gesteld.

"Dat is in Amerika wél gebeurd. Ik had vrienden die echt belangrijke dingen begonnen te doen in hun leven. Eén werd verslaggever in oorlogsgebied. Een ander verhuisde naar de andere kant van de wereld om daar voor mensenrechten en sociale gelijkheid te vechten. En wat deed ik? Iets onbenulligs als liedjes maken. Onverdedigbaar, zo voelde ik dat toen. Nu zie ik het weer anders. Zij hebben hun roeping, en ik de mijne. Je moet gewoon datgene doen waar je jezelf het beste bij voelt. Zodra ik gestopt was met naar mijn eigen navel te staren, werd alles veel duidelijker."

Vanwaar de beslissing om naar Los Angeles te gaan?
"Ik ben naar L.A. verhuisd als een echte idioot. Ik had in Florida een jongen leren kennen op wie ik smoorverliefd werd, en we zijn halsoverkop naar de westkust verhuisd. Heel impulsief. Waarom niet? We hadden een maand samen rondgereisd en de vonk sloeg over. Maar na één week in L.A. gingen we uit elkaar. Ik ben gebleven, want ik had al mijn spullen in Londen al verkocht. Geen idee waarom het L.A. is geworden. Ik zou voor geen miljoen in New York willen wonen, en kleinere steden spraken me evenmin aan. Ik wilde gewoon snel in Londen kunnen staan als het nodig mocht zijn."

Laura Marling en haar band. Na een halfjaar in L.A. woont ze intussen weer in Londen. 'Los Angeles is zo'n oppervlakkige stad.' Beeld Ben Parks

Ik herinner me uit vorige gesprekken dat je Amerikanen een erg poëtisch volk vindt.
"Die uitspraak zou ik bij deze willen terugtrekken. (lacht) Maar tot op zekere hoogte klopt het. Britten en Europeanen observeren meer, zijn vaak heel scherp en cynisch. Amerikanen zijn veel lyrischer, veel emotioneler. Bovendien: hun simplistisch taalgebruik is vaak misleidend. Ik vind die eenvoud net mooi. Ze zijn heel trots op hun afkomst. Vraag aan een Amerikaan waar hij vandaan komt, en je krijgt meteen zijn hele levensverhaal te horen.

"Vroeger snapte ik niet waarom Bruce Springsteen en Tom Petty zo op handen werden gedragen. Nu wel. Omdat ik hun context gezien heb. En ik durf het haast niet te zeggen, maar voordien liep ik ook niet zo hoog op met Dolly Parton. Nu weet ik: ze is een genie. Ik heb in Amerika maanden aan één stuk naar niemand anders geluisterd. Zoals je weet verzamel ik spullen uit 1969, en op een rommelmarkt kocht ik een stapel Playboys uit dat jaar. Daarin las ik hoe Jack Nicholson in superlatieven over haar spreekt. Dat was de trigger."

Snap je waarom Los Angeles zo inspirerend werkte voor songschrijvers als Joni Mitchell, Jackson Browne, Neil Young en Crosby, Stills & Nash? Allemaal artiesten die je zelf als voorbeelden beschouwt.
"Eerlijk: nee. Ik denk dat al die mythes door de jaren behoorlijk zijn opgeblazen. Ik vond het helemaal geen inspirerende stad, en de meeste van mijn songs zijn elders ontstaan. Het is een heel oppervlakkige stad. Alles is er gebouwd met een reden. In functie van iets. Niet leuk."

Ben je er eenzaam geweest?
"Ja. Omdat je in L.A. voor alles een auto nodig hebt. Je moet je leven echt organiseren. Naar feestjes gaan om mensen te leren kennen. Netwerken. Allemaal dingen die niet in mijn aard liggen. Ik loop graag per toeval tegen oude bekenden aan, en dat is daar, door de grote afstanden die je telkens moet overbruggen onmogelijk.

"Ik heb er wel vriendschappen uitgebouwd, maar eigenlijk alleen met mensen die ik voordien al kende, en die door omstandigheden ook in Los Angeles verzeild waren geraakt. Die bleken uiteindelijk niet voldoende om me daar te houden. Ik begon me te geïsoleerd te voelen. Dus een maand of vier geleden ben ik weer naar Londen verhuisd. Ik woon nu in een buurt die ik heel goed ken, vol met goeie vrienden en vage kennissen. Ik hoef de straat maar op te gaan en ik kan een praatje slaan. Gewoon even kletsen, en dan verder met de dag."

Stond je ervan te kijken dat het je kon overkomen, eenzaam zijn?
"Het was een gevoel dat ik nooit eerder had ervaren. Ja, alléén zijn wel natuurlijk. Als je, zoals ik, wel eens solo toert, is dat onvermijdelijk. Maar dat is toch anders. Weet je wat die eenzaamheid nog versterkte? Het feit dat ik zes maand zonder doel heb rondgehangen. Ik ben me ervan bewust geworden dat ik te allen tijde ergens naartoe moet kunnen werken. Sommige mensen zoeken een heel leven naar een doel. Ik wéét wat ik wil doen. Muziek maken. Optreden. Ook al is het een onzeker bestaan, en heb ik nu geen idee of ik volgend jaar de huur nog zal kunnen betalen. Maar dat kan me niet schelen.

"Ik hou niet zo van stabiliteit. Ik heb lang gedacht dat een thuis iets fysieks was: de plek waar mijn vrienden en mijn familie wonen. Nu zie ik dat anders: thuiskomen is: goed in je vel zitten. En dat voel ik het hevigst als ik passioneel verliefd ben. Of wanneer ik de liefde van mijn zussen ervaar. In Los Angeles heb ik die passie nooit gevoeld. Nee, dat is gelogen. Maar ik moest er uren voor in de auto zitten. En dan nadien weer dat verkeer in. Eindeloos in de file staan. Dus voor ik weer in mijn appartementje was, bleek de liefde al uitgestorven."

Je zei onlangs in een gesprek met The Guardian dat je in je privéleven je emoties nooit de vrije loop laat. Dat vond ik vreemd, vooral omdat er zoveel passie in je platen zit.
"Het klopt dat ik in het echte leven moeite heb om het achterste van mijn tong te laten zien, terwijl ik in mijn songs wél een open boek ben. Daar valt elke barrière weg. Dat heeft in vorige relaties al vaak in mijn nadeel gewerkt, helaas. Nog een reden waarom die zes maanden zo ondraaglijk werden: ik schreef nauwelijks en kon dus ook mijn emoties niet kanaliseren. Ik manipuleerde mijn leven om erachter te komen of dat een impact zou hebben op mijn songschrijven. Nu weet ik dat ik niets hoef te forceren: mijn leven is al ingewikkeld genoeg. (lacht) Het enige wat ik moet doen, is opschrijven wat me overkomt. De rest gaat vanzelf. Ik heb net mijn testament opgesteld, en daar staat heel expliciet in wat er wel en niet met mijn songs mag gebeuren."

Ben je niet nog wat jong om nu al met je testament bezig te zijn?
"Ik heb nu een nalatenschap: mijn repertoire. Dus ik moet beslissen wie van mijn zussen de publishing krijgt, voor als me morgen iets overkomt."

Je hebt een tijdje anoniem door de Verenigde Staten getourd, langs pubs en bars. Heb je daar iets van opgestoken?
"Ik heb geluk gehad, want de mensen waren overal heel aardig. Ik onderhandelde zelf over de prijs en zo, en de meeste programmatoren hadden erg de behoefte om zich over dat kleine bleke meisje te ontfermen. Er is nooit vijandigheid geweest. Ik speelde veel covers, natuurlijk. The Allman Brothers, Creedence Clearwater Revival. Gram Parsons, ook. Het was een manier om het publiek aan mijn kant te krijgen.

"Toen ik destijds in Groot-Brittannië begon op te treden, was ik vreselijk verlegen. Het was letterlijk van het podium recht het busje in, en wég. Door in Amerika rond te trekken ben ik veel meer in mensen geïnteresseerd geraakt. Ik bleef wat drinken met de mensen in de zaal, en vaak kreeg ik daar de meest fantastische verhalen te horen. Of ze gaven me tips van plekken in de buurt die ik zeker moest bezoeken. Heerlijk: voor het eerst voelde ik me écht een reizende muzikant. Al werd het op de duur enorm vermoeiend. Op het podium ben ik een heel ander iemand dan ernaast, en ik worstelde met de vraag of ik in mijn rol moest blijven zitten zolang ik in de zaal bleef. Voor je het weet begin je een gespleten persoonlijkheid te ontwikkelen."

Short Movie is je vijfde cd, en daar hoort weer een nieuwe look bij. Ontwikkel je voor elke nieuwe plaat ook een nieuw personage?
"Niet bewust, maar gek dat je het vraagt. Het is namelijk een kwestie die me de laatste dagen ook bezighoudt. Er komen binnenkort speciale edities uit van mijn eerste vijf platen, en we waren bezig met foto's uit te zoeken. Ik kon niet geloven hoe anders ik eruit zag. Het lijkt alsof die vijf platen elk door iemand anders zijn gemaakt. En de kapsels worden almaar extremer.

"Elke plaat is een snapshot van een bepaalde periode uit mijn leven. De meisjes op die foto's bestaan nu niet meer, maar doordat die platen er zijn hebben ze wél een getuigenis nagelaten. Ik beschouw ze als geesten uit het verleden, maar ze komen niet spoken. Dus ik heb vrede met wie ik toen was. En met wie ik vandaag geworden ben."

Short Movie van Laura Marling is uit bij Caroline Music. Ze treedt vandaag op in de AB (Anspachlaan 110, Brussel).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234