Vrijdag 21/02/2020

Podiumrecensie

‘Shel(l)ter’ heeft alles om zijn jonge toeschouwers te vervoeren, maar mist een weerhaakje ★★★☆☆

‘Shelter’ van Zonzo Compagnie.Beeld Karolina Maruszak

Shel(l)ter van Zonzo Compagnie & HETPALEIS is een meeslepende ervaring, die af en toe neigt naar een tikkeltje poëtische sérieux. Gelukkig verfrist en relativeert de muziek.

Al twee keer ging Zonzo Compagnie in zee met cinéaste Nathalie Teirlinck. Twee keer leverde dat een ontregelende voorstelling op voor een jong publiek. De combinatie van Teirlincks bedrieglijk dromerige, bucolische filmstijl (gave kinderlijven, geloken kleuren, vertraagde beweging) schuurde gevaarlijk met haar onderwerpen: de creepy kinderschare uit Tim Burtons gitzwarte gedichten (Starend meisje, 2012) of de nachtwezens uit de wereld tussen slapen en waken (Slumberland, 2015).

In Shel(l)ter is vooral het openingsbeeld heftig. Een kind spoelt aan uit de zee maar in tegenstelling tot zijn lotgenoten die op ons netvlies branden, opent het de ogen. De naamloze jongen is een tabula rasa: hij weet niet vanwaar hij komt, is ontdaan van herinneringen en sociale codes. Samen met een oude strandjutter bouwt hij een huisje op het strand. Door te kijken en te imiteren zal hij leren wat het is om mens te zijn; tegelijkertijd spiegelt hij zijn soortgenoten onaangename waarheden voor. Zo leert hij dat iedereen een huis en een mama heeft, maar ook dat wanneer je iets hebt, anderen het van je kunnen afnemen.

Het verhaal wordt verteld door (de kindstem bij) Teirlincks beelden maar vooral ook door de muzikanten, die voor het centrale beeldscherm opduiken uit een zee van theaterrook. Liesa van der Aa zingt het verhaal verder en creëert met het Spiral Consort (een ensemble gespecialiseerd in het bespelen van zeeschelpen) de sferische soundtrack. De teksten bevatten behoorlijk wat humor en dynamiek en die zijn welkom, want de gestileerde esthetiek van het beeld dreigt af en toe topzwaar te worden. Poëzie zonder lucht slaat snel om in heiligheid, en bij momenten balanceert Teirlinck op de rand.

Misschien heeft dat ook te maken met het feit dat dit verhaal minder scherpe kantjes bevat. Shel(l)ter is een klassiek sprookje, waarin een rousseauiaanse pure ziel – denk: Le Petit Prince – een queeste aanvat en de helpers/tegenstanders/obstakels ontmoet die het genre vereisen. De jutter, het meisje, de moeder… het zijn personages zonder uitgetekende psychologie; ze dienen enkel een wat voorspelbare symbolische betekenis.

Dat klopt in het sprookjesconcept maar het is minder spannend dan – pakweg – een starend meisje dat ’s nachts haar ogen te ruste moet leggen. Shel(l)ter heeft alles in zich om zijn jonge toeschouwers te vervoeren, maar mist dat ene weerhaakje waaraan wij graag wat langer blijven hangen.

Nog tot 15/2 in HETPALEIS, Antwerpen, daarna op tournee. Hetpaleis.be, zonzocompagnie.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234