Woensdag 20/10/2021

RecensieFilm

‘Shang-Chi’ is vooral resultaat van cijfermagie ★★☆☆☆

Shang-Chi (Simu Liu) omarmt zijn nieuwe krachten. Beeld Marvel Studios
Shang-Chi (Simu Liu) omarmt zijn nieuwe krachten.Beeld Marvel Studios

Een van de openingssequenties in de nieuwe Marvel-film Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings speelt zich af in 1996. Helaas lijkt het wel alsof ook de rest van de film in dat jaar is blijven hangen.

De eerste Marvel-film met een Aziatische superheld brengt de 32-jarige Chinees-Canadese acteur Simu Liu, in Canada relatief bekend dankzij de sitcom Kim’s Convenience, op het voorplan als het titelpersonage. Shang-Chi is de zoon van Wenwu (Tony Leung, het meest bekend uit Kar-Wai Wongs klassieker In the Mood for Love uit 2000), een machtige Chinese schaduwheerser die de tien magische ringen – vijf aan iedere onderarm – uit de titel bezit.

Deze maken Wenwu niet alleen onsterfelijk, maar stellen hem ook in staat om hele legers om te leggen met een paar welgemikte slagen. Van de Mongoolse horden tot een Romeins legioen: we zien hoe hij ze met een opvallend gemak in de pan hakt. Maar ook, iets later, hoe hij een schim van zichzelf wordt door het overlijden van zijn vrouw, en alles op een misplaatste, vernietigende queeste zet om haar weer naar het rijk der levenden te halen. Een verzuurde relatie met zijn snel volwassen wordende kinderen Shang-Chi en Xialing (Meng’er Zhang) ten spijt: hij neemt genoegen met een braaf working class leventje in San Francisco, zij doet het iets beter met haar eigen bescheiden misdaadsyndicaat.

Xialing (Meng’er Zhang), Shang-Chi (Simu Liu) en Katy (Awkwafina) binden de strijd aan tegen de hordes van Xu Wenwu (Tony Leung). Beeld Marvel Studios
Xialing (Meng’er Zhang), Shang-Chi (Simu Liu) en Katy (Awkwafina) binden de strijd aan tegen de hordes van Xu Wenwu (Tony Leung).Beeld Marvel Studios

Daddy issues

Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings verpakt dat verhaal in een voorspelbaar, tergend conventioneel spandexvehikel. Een met wufte dialogen, een handvol met een lamlendige zwier in beeld gebrachte actie- en spektakelscènes, en – geeuw! – een niet bijster diep spittende oedipale hoofdplot waarin de strijd tussen een verbitterde, veeleisende vader en een langzaam zijn lotsbestemming omarmende zoon centraal staat. Een goeie superheld kan niet zonder daddy issues, toch?

Het is jammer voor de dingen die wel werken in Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings, en die slechts met veel moeite door die oppervlakte heen priemen. De overtuigende acteerprestaties, bijvoorbeeld, met niet in het minst Liu zelf, die een flinke sprong naar het pantheon der superheldacteurs maakt. Er zijn een paar reddende uitschieters in de special effects-taferelen, zoals een onvergetelijke paringsdans in het begin. Ook de massagevechten aan het eind doen bij momenten aan een sierlijk kung fu-ballet denken. En een onverwachte oude bekende, uit de marge van het Marvel Cinematic Universe, brengt een welgekomen brok comic relief. Maar het is allemaal net te weinig om de tent te redden.

De kung fu-paringsdans tussen Wenwu (Tony Leung) en Ying Li (Fala Chen) was een van de uitschieters van de film. Beeld Marvel Studios
De kung fu-paringsdans tussen Wenwu (Tony Leung) en Ying Li (Fala Chen) was een van de uitschieters van de film.Beeld Marvel Studios

Excelsheet

Over oude bekenden gesproken: zonder de bekende introsequentie met de wapperende strippagina’s had je nauwelijks gemerkt dat Shang-Chi een Marvel-prent is. Het hoofdpersonage kreeg – in tegenstelling tot bijvoorbeeld Spider-Man en Black Panther toen die aantraden – geen introductie in een eerdere film, en op de gewoonlijke cameo’s van andere Marvel-helden is het – hint! – lang wachten.

Het is duidelijk dat Shang-Chi, ondanks het feit dat de stripfiguur waarop de film is gebaseerd al sinds 1973 in druk verschijnt, minstens voor een stuk op een Excelsheet is ontstaan. Een die de bazen bij Marvel Studios duidelijk maakte dat er, voordat Covid-19 toesloeg, 1,7 miljard bioscooptickets per jaar van het rolletje werden gescheurd in China. En dat deze nieuwe afzetmarkt dus groot genoeg is om een dure Amerikaanse film met haast uitsluitend Aziatische acteurs te legitimeren. Dat de bombastische openingsscène wel héél veel wegheeft van een van de veldslagen uit John Woo’s Red Cliff, de film die in 2008 de Chinese cinema op de wereldkaart zette, mag in dat licht waarschijnlijk geen toeval heten.

Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings is nu in de cinema.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234