Donderdag 06/05/2021

RecensieDocumentaire

‘Seaspiracy’: de walvis in de kamer waar niemand het over heeft

Ali Tabrizi in 'Seaspiracy'. Beeld Netflix
Ali Tabrizi in 'Seaspiracy'.Beeld Netflix

Wie de 89 minuten durende documentaire Seaspiracy op Netflix bekijkt, moet de lust tot het eten van een stukje vis vergaan.

Als kind raakte fotograaf en documentairemaker Ali Tabrizi gefascineerd door dolfijnen en walvissen; we zien hem op een homevideo aan het begin van Seaspiracy enthousiast een dolfijnenshow bijwonen. Ook de documentaires van onder meer Jacques Cousteau waren een inspiratiebron voor de jonge Ali. Seaspiracy is te beschouwen als zijn persoonlijke zoektocht naar een oplossing voor de vervuiling van de oceanen en de schade van de commerciële visvangst – twee zaken die onlosmakelijk met elkaar verbonden blijken te zijn.

Aanvankelijk is Tabrizi de zoveelste vrijwilliger die plastic afval van stranden opruimt om te voorkomen dat het in zee belandt. Wanneer de walvisliefhebber zich verdiept in de illegale walvisvangst komt hij erachter dat Japan nog steeds op walvissen jaagt. Hij reist af naar Japan waar bij Tajii een kloof is waarin walvissen bijeen worden gedreven en gedood.

Lees ook

‘Het zou beter zijn om de zalm helemaal links te laten liggen

De slag om de dolfijnen: op patrouille met de activisten van Sea Shepherd

Tabrizi had natuurlijk ook de Oscarwinnende documentaire The Cove (2009) kunnen bekijken, die de walvisjacht in exact dezelfde Japanse kloof aan de kaak stelt. Vreemd genoeg wordt de deze invloedrijke documentaire nergens genoemd in Seaspiracy ,maar dat is ook tekenend voor Tabrizi’s impulsieve en af en toe nogal naïeve aanpak. Doortastend is hij wel en daardoor krijgt hij weer andere twijfelachtige zaken boven tafel. Zo blijken plastic rietjes slechts verantwoordelijk te zijn voor 0,03 procent van het plastic afval in zee. De grootste boosdoener is de commerciële visvangst die met zijn plastic netten en ander afval bijna de helft van de plasticsoep voor zijn rekening neemt. “Dat is de walvis in de kamer waar niemand het over heeft”, aldus de documentairemaker. Ook veel milieugroepen benoemen deze vervuiler niet, omdat ze volgens Tabrizi worden gesteund door visserijbedrijven.

De kloof in Japan waar de walvissen massaal worden gedood. Beeld Netflix
De kloof in Japan waar de walvissen massaal worden gedood.Beeld Netflix

De gedreven filmmaker strooit kwistig met cijfers. Zo vernietigt het gebruik van sleepnetten de zeebodem met een snelheid van 4.316 voetbalvelden per minuut zonder dat er een haan naar kraait. Ter vergelijking: het Amazone-gebied raakt door ontbossing 27 voetbalvelden per minuut kwijt en daar schreeuwen milieugroepen moord en brand over.

Ook over de garantiekenmerken van zogenaamd duurzaam gevangen vis moet de kijker zich geen illusie maken: die duurzaamheid kan nooit worden gegarandeerd.En kweekvis levert weer veel afval op, terwijl de vis zelf weinig diervriendelijk wordt gekweekt.

Wanneer Tabrizi ook aantoont dat er op Thaise vissersschepen sprake is van slavernij, is de enige mogelijke conclusie die de door cijfers en schandalen murw gebeukte kijker kan trekken: stop met vis eten. En na het zien van alle uitwassen van de commerciële visvangst in Seaspiracy is de lust in een stukje tonijn of zalm de kijker ook vergaan.

‘Seaspiracy’, nu op Netflix

De commerciële visvangst is een belangrijke bron van vervuiling van de oceanen. Beeld Netflix
De commerciële visvangst is een belangrijke bron van vervuiling van de oceanen.Beeld Netflix
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234