Vrijdag 21/02/2020

Film

"Scheten laten en doodgaan. Acteren, I love it"

Beeld rv

Kevin Klines naam zal voor altijd vastgeklonken blijven aan 'A Fish Called Wanda', waarvoor hij in 1989 een Oscar won. Kline heeft in zijn veertigjarige carrière in theater, musical en film altijd al drama en komedie afgewisseld. In 'My Old Lady' combineert hij beide genres.

Kevin Kline (67) is een ervaren oertalent dat al twee Tony's (het theaterequivalent van de Oscar) op zak had voor hij ook in film debuteerde in 'Sophie's Choice' (1982) aan de zijde van Meryl Streep. Klines palmares is navenant. Hij heeft in een vijftigtal films gespeeld, maar is niet te beroerd om toe te geven dat hij niet altijd de beste keuzes heeft gemaakt - hij weet dat sommigen hem de reputatie van 'De-cline' toedichten. Achteruitgang of niet, Klines reputatie is ook van die aard dat hij zich zo'n uitspraak kan veroorloven. De foute film kiezen, het hoort bij het vak. En Kline kun je niet verwijten dat hij van zijn rollen niet het beste maakt. Producers en regisseurs weten hem altijd weer te vinden. Hij is een professional, minzaam, zonder kapsones en altijd in voor een joke.

Ook dit gesprek, op het dakterras van een chique hotel in Toronto, vangt Kline aan met een grap, over een incontinente, oude jager. Grapjes over ouderdom zijn op hun plaats. Klines tegenspeler Maggie Smith speelt de 92-jarige old lady in 'My Old Lady'. Zelf is ze 79. "Weet je, ik had haar al eens ontmoet en ze herkende me niet. So much for fame, dacht ik, maar ik vond het al een goed begin voor onze getroebleerde relatie in de film. Het zegt veel over Maggie. Ze is pretentieloos en geeft geen moer om haar bekendheid of die van iemand anders. Ze kan geen dwazen velen, terwijl ik me graag een keer aanstel. Maar we vonden elkaar, hoor. Ze is ongelooflijk kwik. Ze liet zich pardoes vallen toen ze moest flauwvallen. Ik vreesde dat ze haar heup zou breken, maar ze veerde gewoon weer recht."

American in Paris

Auteur en regisseur Israel Horovitz laat in 'My Old Lady Parijs' een belangrijke rol spelen. Kline werd ooit gevraagd om het stuk te spelen op Parijse planken. "Ik durfde het niet aan met het niveau van mijn Frans. Mijn vocabulaire beperkte zich tot 'Bah oui'."

Kline vindt het heerlijk hoe Fransen sappig en accuraat kunnen vloeken. Van putain houdt hij enorm, maar het beste vindt hij enculer les mouches. "Ik heb het naast de set dikwijls gebruikt, totaal uit de context. Het liefst van al zei ik het tegen de continuity girl wier taak het ís om te mierenneuken. Gelukkig kon ze erom lachen. Ik heb op school Frans geleerd, maar ik zal altijd een 'American in Paris' blijven. Jammer genoeg hebben we er om budgettaire redenen maar vijf weken gedraaid."

Klines karakter, Mathias Gold, maakt een grote ontwikkeling door. Het kan niet eenvoudig zijn om op goed gevoel af in een minimum aan takes en in niet-chronologische opnames een karakter op te zetten in wie het drama langzaam binnensluipt.

"Part of the job", antwoordt Kline. "Mathias is een groot kind, maar ik vind zijn evolutie boeiend. Hij gaat planmatig te werk en je zou denken dat zo'n strategisch denker zijn leven voor elkaar heeft, maar hij is een hoopje miserie. Hij ontdekt gaandeweg veel over zichzelf. Hij is niet wie hij lijkt te zijn. Voor zichzelf niet, en voor de kijker niet. Ik vond het een mooie rol, omdat het zo'n lelijk personage is. Dat vind ik zo leuk aan acteren. Je mag van alles doen dat een gewone mens niet mag. Brutaal en dronken zijn, scheten en boeren laten, ziek worden en doodgaan. I love it."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234