Zondag 25/08/2019

De favorieten van

Saxofonist Kamasi Washington over zijn liefde voor Malcolm X, jazz en pasta

De hoes van Kamasi Washingtons album 'Heaven & Earth'. Beeld B+ & Mike Park

Kamasi Washington is geen man van less is more. Met zijn breed uitgesponnen jazzstukken trekt hij overal volle zalen. Maar LA blijft zijn thuis, want daar leerde hij met zijn vrienden spelen. En bovendien zijn de taco's er het best.

Waar hij de tijd vandaan haalde, weet Kamasi Washington ook niet, maar de tenorsaxofonist komt drie jaar na zijn alom geprezen drie uur durende album The Epic volgende maand met het minstens zo omvangrijke Heaven & Earth.

"Mijn band was best een beetje pissig toen we mei 2016 na een jaar non-stop toeren terugkwamen in Los Angeles en ik meteen weer een studio had geboekt", vertelt de 37-jarige Washington in de Parijse vestiging van zijn platenmaatschappij. "Ik gunde ze geen rust, al wist ik eigenlijk niet eens wat ik wilde gaan opnemen."

Maar eenmaal bij elkaar met zijn bandleden, van wie hij er een aantal al sinds zijn kinderjaren kent, liep het gesmeerd. Washington houdt van grootse, volle muziekstukken, zo weet de jazzwereld sinds het zeer succesvolle
The Epic. Hij is niet bepaald een man van less is more. Op Heaven & Earth, dat volgende maand verschijnt, vinden we uitgesmeerd over twee cd's, of twee dubbel-lp's, opnieuw breed uitgesponnen orkestrale jazzstukken.

"Het album kent twee delen. Het aardse gaat over hoe ik de wereld ervaar. Het hemelse over hoe ik die idealiter voor me zie. De ene plaat klinkt aardser, op de andere durf ik meer weg te vliegen en mijn verbeelding de ruimte te geven."

Wie is Kamasi Washington?

1981 Geboren in Los Angeles.

2004 Debuteert met album Young Jazz ­Giants, waarop naast Washington ook toetsenist Cameron Graves en basgitarist Thundercat te horen zijn.

2015 Washington levert belangrijke bijdragen aan het album To Pimp a Butterfly van Kendrick Lamar.

2015 Twee maanden later verschijnt Washingtons eigen drie uur durende The Epic.

2017 Mini-album Harmony Of Difference.

2018 Dubbelalbum Heaven & Earth.

Vruchtbare periode 

Daarbij werd hij, net als op The Epic, geholpen door zijn band, waarvan diverse leden inmiddels ook zelf platen hebben uitgebracht. Toetsenist Cameron Graves, bassist Miles Mosley en trombonist Ryan Porter kwamen het laatste jaar met goed ontvangen eigen werk, dat deels hun oorsprong vond toen Washington met hen aan The Epic werkte.

"Het was een buitengewoon vruchtbare periode. Als The West Coast Get Down hadden we ook buiten Los Angeles wel een beetje naam gemaakt, maar in het voorjaar van 2015 begon het echt te lopen." Eerst was er de bijdrage van Washington en zijn band aan het hiphopmeesterwerk To Pimp a Butterfly van Kendrick Lamar. Twee maanden later kwam Washington zelf schijnbaar vanuit het niets met The Epic.

Het leverde de tenorsaxofonist behalve lovende kritieken ook volle zalen in de hele wereld op. In Nederland kon Washington met
The Epic het kleine jazzcircuit overslaan. Hij gaf spraakmakende optredens op diverse festivals, stond al twee keer op North Sea Jazz (NL) en Jazz Middelheim en doet eind deze maand een tournee langs grotere zalen in Nederland en België.

"Ik hoor van veel mensen dat ze eigenlijk niet van jazz hielden voordat ze The Epic hoorden. Dat ze dankzij de hiphop-muziek van Kendrick Lamar erop gewezen werden en nu ook naar John Coltrane willen gaan luisteren. Dat vind ik mooi. Zijn muziek heeft ook mijn leven veranderd. Als ik die weer aan anderen kan doorgeven, maakt me dat gelukkig."

1. Film: Fist of Fury (1972) 

"Mijn nieuwe plaat begint met Fists of Fury, een ode aan Bruce Lee. Zijn film Fist of Fury was de eerste kungfufilm die ik zag. Ik vind dat er een grote schoonheid zit in de manier waarop Lee die vechtsport beoefent. Ik was een jaar of tien en zag de film zoals de meeste films op video. Wat me er ook in aansprak is het gegeven van de eenling die eropuit trekt om het onrecht in de wereld te lijf te gaan."

"Hij vraagt zich niet af of hij dat wel aankan, maar doet het gewoon. Neen, niet subtiel. Laat ik er geen doekjes om winden, Bruce Lee bestrijdt het onrecht door erop los te slaan. Dat is in werkelijkheid natuurlijk niet de oplossing, maar in zijn gestileerde filmwereld kan het."

"Onze wereld zou best wat meer Bruce Lees kunnen gebruiken. Dan bedoel ik geen vechtersbazen, maar mensen die tegen onrecht opstaan."

"Kungfu en sciencefiction waren voor mij manieren om weg te vluchten uit de dagelijkse sleur. Mijn moeder liet me
Star Trek-video’s zien die ik bijna net zo leuk vond als kung fu-films. Wat is er nou mooier dan op een schip door de ruimte te zweven, de ongewisse toekomst tegemoet? Niet om te ontsnappen aan het nu, maar om iets nieuws te ontdekken."

2. Muziek: Art Blakey & The Jazz Messengers

"Eerst hield ik van film, maar muziek volgde snel. Logisch met een vader die zelf professioneel jazzsaxofonist is. Maar zoals alle kinderen wilde ik eerst niet aan de muziek die mijn ouders draaiden. Ik moet als kind al veel John Coltrane hebben gehoord, maar daar viel ik pas veel later voor."

"Mijn eerste echte muziekliefde in de jazz ontstond door een cassettebandje dat een neef mij gaf. Hij had er nummers van drie platen van drummer Art Blakey opgezet. Dat waren Buhaina’s Delight, Free For All en Like Someone In Love, lp's uit de jaren zestig die Blakey met zijn Jazz Messengers had opgenomen. Daarin zaten toen onder meer trompettist Lee Morgan en saxofonist Wayne Shorter."

"Die harde directe drumklappen van Blakey, dat was het eerste wat ik echt zelf mooi vond aan jazz. Toen kwam de trompet van Lee Morgan en daarna de sax van Wayne Shorter. Dat cassettebandje was mijn introductie tot de jazz. Daardoor leerde ik beter begrijpen wat mijn vader er zo in aansprak."

3. Muziek: John Coltrane  Transition

"Toen ik die mixtape van Art Blakey kreeg, was ik net begonnen met klarinet spelen. Dat leek mijn ouders een goed begin. Door Wayne Shorter op dat bandje ben ik saxofoon gaan spelen. Daar ging een studie aan vooraf. Ik wilde weten wat hij nog meer had gedaan en kwam uit bij Miles Davis, die bracht me weer bij Charlie Parker en vooral John Coltrane."

John Coltrane. Beeld rv

"Mijn vader draaide veel Coltrane, maar heel moeilijke freejazz uit zijn late jaren. Als hij gewoon een lekker plaatje als Blue Train had opgezet, was ik wellicht eerder van Coltrane in de ban geraakt. Transition is niet zijn bekendste plaat. Hij verscheen pas in 1970, vier jaar nadat Coltrane hem had opgenomen, toen hij al drie jaar dood was. Maar het is wel de plaat die me deed realiseren dat het allerbelangrijkste aan saxofoonspelen het ontwikkelen van een eigen sound is."

"Dat is waar Coltrane na zijn meesterwerk A Love Supreme vooral nog mee bezig was, het perfectioneren van een eigen sound. Transition nam hij op voordat hij echt losging in de freejazz. Op latere platen raak ik hem weleens kwijt, maar op Transition heeft hij een machtig eigen geluid ontwikkeld."

4. Boek: Malcolm X – Autobiography (1965)

"Ik lees graag non-fictie en dan vooral autobiografieën. Geen enkele heeft zoveel indruk gemaakt als die van Malcolm X. Ik groeide op in South Central Los Angeles, een slechte wijk. Eigenlijk woonden wij in Inglewood, daar net buiten, maar de verleidingen om het slechte pad op te gaan waren bij ons ook groot."

"Ik had een soort natuurlijk overwicht, want ik was al jong groot en stevig. Er waren twee dingen waardoor ik de verleidingen uit de gangsterwereld kon weerstaan: muziek en een goede mentor op school. Of liever gezegd, gewoon een bezorgd iemand uit de omgeving van mijn school. Elke dag kwam er een man naar het schoolplein om met een paar van ons te praten. Over hoe belangrijk muziek maken was en ook hoeveel je kon leren uit boeken."

"Hij gaf me een keer de autobiografie van Malcolm X, waarvan ik aanvankelijk weinig begreep. Behalve dat Malcolm X een duidelijk doel voor ogen had. Hij stond ergens voor en zijn idealen dreven hem de juiste richting op. Dankzij dit boek leerde ik mezelf ook doelen te stellen. Niet veel later las ik de autobiografie van Miles Davis en leerde daar weer uit dat ik in de muziek mijn eigen intuïtie moest volgen. Aan allebei denk ik nog regelmatig."

De autobiografie van Malcom X. Beeld kos

5. Plek: Leimert Park, Los Angeles

"South Central en Inglewood mogen niet bepaald bekendstaan als prettige woonwijken, maar toch was Leimert Park voor mij altijd een oase."

"Dat kwam door het park zelf, maar ook door World Stage, een bescheiden jazzpodium dat uit de wijde omgeving publiek trok. Het is onlangs naar een andere locatie verhuisd, maar in de originele zaal zag ik met mijn vader mijn eerste jazzconcert. Pharoah Sanders speelde."

"Grootheden als Branford Marsalis kwamen altijd even langs als ze in de buurt waren. Zelf gingen we er ook vaak heen. Ik samen met Stephen Bruner, die jullie nu kennen als Thundercat, en Cameron Graves. Wij waren in de vroege jaren negentig al een hecht groepje muziekvrienden en dat zijn we nog steeds. Leimert Park is voor onze ontwikkeling van onschatbare waarde geweest."

6. Kleding: gewaden gemaakt door Bass

"Eigenlijk gaf ik nooit zoveel om kleren. Maar op een dag, een jaar of tien geleden, zat ik toevallig in een ander parkje in Inglewood. Kwam er een Afrikaans ogende man naar me toe. Hij had me een keer saxofoon zien spelen en vond dat ik me wel een wat mooier speeltenue kon permitteren."

"Bass, heette hij, spreek uit 'Bes'. Hij kwam uit Senegal en zei dat ik maar eens bij hem langs moest komen. Hij had een atelier vlakbij en liet me de prachtigste lappen stof zien."

"Van die fraaie exotische stoffen maakte hij Afrikaanse gewaden. Wijde jurkachtige blouses, die mij meteen goed stonden. Het eerste shirt dat hij voor me maakte, draag ik op de hoes van The Epic. Al jaren kom ik nu zelf naar hem toe met stoffen die ik mooi vind. Ik heb een heel netwerk van bevriende ontwerpers die met ideeën komen waarmee Bass dan voor mij aan de slag gaat. Ik ga nooit op stap zonder minstens drie van zijn handwerkstukken. Kledingzaken bezoek ik alleen nog maar voor ondergoed en jeans."

7. Transport: tourbus

"Ik heb me de laatste jaren echt suf ­gereisd. Altijd onderweg, nooit langer dan één nacht in dezelfde stad. Je hoort me niet klagen want ik vind dat leuk, al begin ik een behoorlijke aversie tegen vliegen te ontwikkelen. Vooral vliegvelden en hun beveiliging breken me op, en altijd weer dat lange wachten."

"Het liefst verplaats ik me per tourbus. Nee, niet die rare dubbeldekkers waar jullie in Europa zo dol op zijn. Daarin moet ik me altijd bukken. Ik heb liever onze Amerikaanse tourbussen. Eén verdieping, maar wel met slaapplaatsen. Lekker de hele dag uit het raampje kijken en stoppen op plaatsen die ik mooi vind."

Kamasi Washingtons dubbel-vinyl 'Heaven & Earth'. Beeld Young Turks

"Zo krijg ik nog iets mee van de wereld die ik veel te snel moet doorkruisen. Maar nogmaals: niet die rare bussen die jullie met een duur woord 'nightliner' noemen, daar zou ik me blauw aan betalen. Gewoon die lekkere zilvergrijze tourbussen met grote ramen."

8. Eten: pasta bolognese

"Ik hou van lekker eten, bij voorkeur betrekkelijk simpele traditionele gerechten. Tot voor kort had ik met vrienden een wekelijks kookclubje, waar ik sinds The Epic geen tijd meer voor heb. Een van mijn lievelingsgerechten is pasta bolognese. Nee, geen spaghetti. Echte Italianen maken het met iets dikkere linguine."

"Net als bij de beste Mexicaanse gerechten is geduld het belangrijkste voor het welslagen ervan. Het beste tacovlees krijg je door het lang te laten garen. De beste bolognese ook. Het vlees moet je urenlang laten sudderen in melk en wijn, alleen dan kun je perfectie bereiken. Neen, natuurlijk niet met knoflook en tomaten, alleen een beetje puree, ui, wortel en selderij. Ik heb in LA nog altijd niet de juiste gevonden."

"Maar als ik na een lange reis terugkom, ga ik wel even langs bij de El Chato Taco Truck, een wagen op de hoek van Olympic en La Brea. Daar hebben ze de beste taco's die ik ken. Alleen al daarom zal ik Los Angeles niet gauw verlaten."

Kamasi Washington speelt op 30/5 in La Madeleine (Brussel) en op 9/8 op Jazz Middelheim. Heaven & Earth verschijnt op 2/6 bij Young Turks/Beggars.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden