Zondag 25/08/2019

Review

Savages morsen met liefde op dag twee van Sonic City

Savages. Beeld Francois Berland // fber

Een pietenpact? Op Sonic City leek eerder een zwartjassenpact nodig. Het moet geleden zijn van dat gothicfeestje in 1983 waar de stroom uitviel dat Kortrijk nog zó donker kleurde. Knipten het licht weer aan met een show als een allesverzengende steekvlam: Savages.

Bij het samenstellen van hun favoriete festivalaffiche hadden de vier vrouwen van Savages duidelijk geen zin in compromissen: hun Sonic City-keuze kleurde op dag twee gitzwart. Er was de compromisloos beukende noise van Demdike Stare, die in het donker speelden en Fuck Buttons tot een boyband herleidden. Er was Wrangler, met een lid van Cabaret Voltaire in de rangen, dat ter plekke het ontstaan van de techno leek te willen reconstrueren uit brokken industrial, postpunk en Kraftwerk.

Er was ook Motorama, een stel Russen dat kennelijk net te horen had gekregen dat ze naar Siberië zouden worden verbannen. Zelden zo weinig spelplezier gezien, en dat terwijl hun sound niet eens zo kwaad was: met je ogen dicht klonk het als het veel hippere DIIV. Met je ogen open zag je weer alleen maar die knullige fleece van de frontman.

Beeld Francois Berland // fber

Geef ons liever de meticuleus geconstrueerde, maar altijd weer lichtjes uit de pas lopende krautdeuntjes van Beak>. Het Britse trio stond voor de derde keer op Sonic City en toonde zich daar nét iets te blij mee: de zinderende spanning van hun vorige passages was vervangen door een smeulend haardvuursfeertje. Best knus, al horen we Geoff Barrow (het brein van Portishead) en co toch liever dreigen dan dreinen.

Maar dan Savages: moedertjelief, wat was dat? Tussen de pakkende intro – ‘A Thousand Kisses Deep’ van brompoëet Leonard Cohen – en het naar de keel grijpende slot – een verwijzing naar Parijs, één jaar geleden­ – deelden de vier vrouwen de ene na de andere mokerslag uit. “I’m not gonna hurt you”, zoals Jehnny Beth zong in ‘Sad Person’? Een succulente leugen: als Savages uithalen, voel je het soort pijn dat ook deugd doet.

Ja, deze “skinny pretty girls” (zie ‘City’s Full’) flirtten met geweld en duisternis – fantastisch hoe Jehnny Beth eerst alle mannen opriep dichter bij het podium te komen, om dan ze dan het maniakale ‘Husbands’ in het gezicht te spuwen. Maar zagen deze vier furies ten tijde van hun debuutplaat Silence Yourself alles nog zwart in en waren shows bijna boksmatches met de fans, dan was hun gemoed in Kortrijk opgeklaard. Beth ging nu het publiek in om daar letterlijk op handen gedragen te worden, en bassiste Ayse Hassan bleef maar dansen, zelfs tussen de nummers door.

Beeld Francois Berland // fber

Ook de glimlach op het gezicht en de gloed in de ogen van Beth waren onmiskenbaar: net als Kate Tempest op dag één, zwoeren Savages bij de liefde en het leven. Of zoals hun nieuwe album heet: Adore Life. Vreemd genoeg leidde die positievere attitude juist tot een véél hardere set dan tijdens hun vorige tournee: snoeiharde punk zette De Kreun meer dan een uur lang in lichterlaaie. Tja, “this is what you get when you mess with love”, zoals het klonk in ‘T.I.W.Y.G.’

Met Savages op Sonic City zag je een rockshow zoals het hoort: woest, bevlogen en zonder voorbedachten rade. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden