Donderdag 21/10/2021

InterviewSaskia de Coster

Saskia de Coster cureert expo ‘Blauw’: ‘Geen enkel werk kan los van kleur bestaan’

null Beeld Thomas Sweertvaegher
Beeld Thomas Sweertvaegher

‘Soms lijken beelden bijna te wachten op woorden om geopend te worden’, stelt schrijver Saskia de Coster. In de expo Blauw pent ze samen met auteurs als Peter Terrin, Joke Van Caesbroeck en Lize Spit associaties neer bij kunstwerken waarin de kleur blauw centraal staat.

Als kind was ik altijd gehaast, altijd op weg naar morgen. Ik klom tot in het uiterste topje van een boom – zo fragiel als het puntje van een asperge – en kon vanaf daar de hele toekomst overschouwen. (…)

Een flard van een verhaal van schrijver en columnist Saskia de Coster brengt me tot stilstand in Deweer Gallery in Otegem. Ik sta voor het kunstwerk Rice Rocket van Nick Darmstaedter en probeer haar woorden even vast te houden tot ze geleidelijk aan mijn eigen iets drogere bevindingen verrijken. Net als tien andere auteurs schreef De Coster een verhaal bij een van de dertien uitgekozen kunstwerken voor de expo Blauw.

'Rice Rocket' van Nick Darmstaedter. Beeld RV Nick Darmstaedter
'Rice Rocket' van Nick Darmstaedter.Beeld RV Nick Darmstaedter

De Coster, in een vorig leven beeldend kunstenaar, ging als gastcurator aan de slag met de collectie van kunstverzamelaars Bieke en Tanguy Van Quickenborne. Uit meer dan 500 kunstwerken koos ze 13 stukken waarin de kleur blauw een hoofdrol speelt. Ze vertrouwde de werken toe aan de pen van enkele collega-schrijvers die er associaties of verhalen bijschreven. “Kleur gaat vaak door voor iets oppervlakkigs”, vertelt De Coster, “maar geen enkel werk kan los van kleur bestaan of kan er los van geraken. Blauw roept, zoals iedere kleur, veel gevoelens en associaties op.”

Waarom koos u precies voor blauw?

“Ik ben een grote fan van het werk van de Amerikaanse schrijver Maggie Nelson. Haar boek Bluets was mijn inspirator. Ook zij vertrok vanuit de kleur blauw. Voor haar was het een manier om een liefdesbreuk te bejegenen waarmee ze de kleur associeerde. Gaandeweg kwam ze haar verdriet te boven en kreeg ze een andere verhouding tegenover blauw. Ik vond dat zo mooi. Blauw is voor mij persoonlijk de kleur van het verlangen, van dat waar ik nog net niet bij kan en me doet dromen.”

U koppelde dertien werken aan collega-schrijvers. Hoe maakte u die keuze?

“Op het gevoel. De combinatie van Lize Spit met het werk van Carl Johan Högberg zag ik meteen. Ik wist zeker dat dat werk haar zou liggen. Maar tot mijn verbazing verliep elke samenwerking erg vlot. Een deel van de werken die ik heb gekozen, zijn erg abstract. Sommige schrijvers stonden er wat aarzelend tegenover, maar niemand liep er gelukkig echt op vast. Roderik Six was zelfs geflatteerd met het beeld dat hij voorgeschoteld kreeg. Dat was een werk van fotograaf Leigh Ledare met een vastgebonden man, een tafereel van huis-, tuin- en keuken-sm, zeg maar.” (lacht)

Werd u verrast door de uitkomst?

“Absoluut. Soms lijken beelden bijna te wachten op woorden om geopend te worden. Als je er dan de juiste schrijver bijplaatst, levert dat toch iets unieks op. Zoals het stukje van Yousra Benfquih. Aanvankelijk had zij een prachtig essay van vier bladzijden geschreven, maar dat was jammer genoeg te lang voor de expo, dus schreef ze er nog een kort tekstje bij. Het werk waar ze over schrijft, is abstract. Ik was erg onder de indruk van het eindresultaat, zo treffend en doordacht.”

Voor uzelf koos u voor het werk van Nick Darmstaedter?

“De aspiratie is heel erg aanwezig in Rice Rocket, dat erg monumentaal is. De auto op de berg rijst reikt met zijn neus hemelwaarts. Het magisch denken van het kind zit erin verscholen. Ik probeerde in mijn tekst voorbij het blauw van die auto te komen en richting de onmogelijkheid te rijden.”

In de expo hangen de teksten apart van de werken. Waarom?

“Als ik een tentoonstelling bezoek, erger ik me vaak aan de bijna rituele beweging van de toeschouwer die zich gaat bukken om het begeleidende kaartje te lezen terwijl hij of zij het werk zelf amper bekeken heeft. Dat wilde ik absoluut vermijden. Daarom dragen de eerste drie wanden de kunstwerken en toont de laatste alle teksten. Zo draag je de beelden bij je en lees je nadien de invulling van de schrijver.”

Blauw, tot 24/10 in Deweer Gallery

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234