Donderdag 08/12/2022

Review

Sam Smith in het Sportpaleis: je allerbeste vriend voor anderhalf uur

Sam Smith in het Sportpaleis  Beeld Damon De Backer
Sam Smith in het SportpaleisBeeld Damon De Backer

Hoe kun je niét van Sam Smith houden? In het Sportpaleis hield hij het midden tussen the boy next door, een sfeervolle crooner en de perfecte gentleman. Met een stijlvolle show en songs die wisselden tussen intieme blue-eyed soul, bombast en gestileerde funk, zorgde hij voor een verrassend elegant spektakel.

Gunter Van Assche

Op een sobere stoel gaat Sam Smith wat ongemakkelijk neerzitten. Temidden van duizenden fans betreurt hij zichzelf en een verloren liefde, terwijl hij ‘Burning’ inzet. De Britse zanger croont over een pakje sigaretten dat hij er dagelijks doorjaagt. Over een rivier aan respect voor zichzelf, die opdroogt. Navenant met de songtitel oogt hij effectief opgebrand, zo moederziel alleen op het driehoekige paradepad in de zaal, die de rest van de avond doorgaan voor het podium.

'Burning' zorgt meteen voor een behoorlijk intimistisch en gedurfd begin van een optreden. De laatste jaren stelt een ongeschreven regel dat artiesten in een stadion meteen moéten uitpakken met een verblindende licht-en lasershow, sensorische overdaad en pyrotechnische hoogstandjes die een bosbrand of metallurgische site doen vermoeden. Maar regels noden bij Smith duidelijk tot overtreding.

Sam Smith in het Sportpaleis. Beeld Damon De Backer
Sam Smith in het Sportpaleis.Beeld Damon De Backer

Verademing

De elegante show die de Londense soulboy-next-door afsteekt, is een ware verademing tegen de schreeuwerige spektakelstukjes die veelal opgevoerd worden in het Sportpaleis. Hier kijk je evenwel uit op een sober gestileerd podium in de vorm van een scherpe driehoek, waarin een hydraulisch platform schuilt. Achteraan het podium: een piramide die kan openklappen, waarin een wenteltrap als katheder is verborgen. Het ziet er fraai uit, maar ook verrassend minimalistisch.

Het hoort natuurlijk bij Smiths imago als pretentieloze buurjongen. Net als Adele is hij na zijn succes niet wezenlijk veranderd. Ook op zijn laatste plaat komt de Londense soulzanger bijvoorbeeld nog steeds voor de dag als een eeuwige twijfelaar, hopeloze romanticus en verstokte treurwilg. De jongeman die je op het podium verlegen ziet glimlachen en zwaaien naar zijn fans, lijkt iedereen in de zaal trouwens elk moment te willen knuffelen. Een zelfverzekerde popster is aan Smith niet verloren gegaan, maar voor een postje als je allerbeste vriend voor anderhalf uur is hij wél te porren.

Beierende bunker

Dat zijn debuut In the Lonely Hour (2014) ruim twaalf miljoen keer over de toonbank ging, merk je hooguit aan de schaalvergroting van zijn nieuwste tour. Dat zorgt in Antwerpen voor één mankement: de galmende falset die zijn handelsmerk werd, dreigt in een beierende bunker als het Sportpaleis al eens in melodramatische overkill te ontaarden.

Dat lijkt hij zelf ook in de smiezen te krijgen na de bombastische Bond-song ‘Writing’s on the Wall’ - niet meteen onze favoriet in zijn oeuvre, maar daar dacht u kennelijk anders over. “How fuckin’ dramatic was thàt,” ginnegapt hij bijna verontschuldigend, nadat zijn klok van een stem vier minuten lang tegen alle muren van de arena is blijven weerkaatsen. Niemand in de zaal laat het evenwel aan zijn hart komen: tijdens ‘I’m not the Only One’ zorgt het publiek er dan ook zélf voor dat zijn galmende stem verdrinkt in een fenomenaal zangkoor. Màchtig moment.

Fonkelende sterrenhemel

Net zo krachtig is de Disclosure-song ‘Latch’ die zijn weg vindt naar de set. Met een akoestische herwerking op cello en piano imponeert Smith eens te meer als zanger. Zijn vraag om smartphone-lichtjes in de lucht te houden, wordt ook meteen beantwoord met een fonkelende sterrenhemel in de balkons. Knap hoe hij zelfs zo’n verslavende dansvloerkraker naar zijn hand kan zetten, tot een ontroerend treurwalsje barstensvol intieme confidenties over onmogelijke hartstocht.

Voor ‘Lay Me Down’, de song waarmee hij als 19-jarige ontdekt werd, slaagt hij er nogmaals in om een gunstmaatregel bij zijn publiek af te dwingen. “It’s sometimes so stressful to be alive," verzucht hij. "Mag ik daarom vragen om al jullie problemen even aan de deur achter te laten, en te genieten van deze show?” Een ietwat ironisch verzoek, in acht nemend dat Smith zowat àl zijn fragiele songs met een krop in de keel zal zingen.

Sam Smith in het Sportpaleis Beeld Damon De Backer
Sam Smith in het SportpaleisBeeld Damon De Backer

Drummer in dolle galop

Daar had het schoentje overigens makkelijk kunnen wringen in het Sportpaleis. Gaandeweg had het concert kunnen blijven steken in formulaïsche eenvormigheid, waardoor je aandacht een eind weg dreigt te hollen. Maar nét op tijd schakelt Smith over op een rondje FM-funk, waardoor de set een leukere dynamiek krijgt. In ‘Money on my Mind’ mag de drummer zelfs een enkele keer in dolle galop gaan.

Ook zijn coverkeuze blijkt geslaagd. Lauryn Hill wordt in een kringetje hulde gebracht, waarbij Smith geschraagd wordt door een achtergrondkoortje en muzikanten, terwijl ze teder ‘His Eye is on the Sparrow’ inzetten.

Outing tegenover de Schepper

Toch zullen het de meest persoonlijke songs zijn, die achteraf het langst in je hoofd blijven nagalmen. ‘Scars’ wordt doorleefd gebracht met Sams “bestest friend” op gitaar, terwijl in het bloedmooie ‘HIM’ een hogere macht wordt aangeschreven, waarbij Smith zich out ten overstaan van de Schepper. Achteraf worden regenboogkleuren als stilzwijgend statement de zaal ingestuurd.

Wie die regenboog wilde zien, moest wel eerst de regen trotseren in de tranerige ballads van Smith. Maar het concert was dat extra pakje Kleenex en Smiths persoonlijke ellende écht wel waard.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234